Isang Haring Naghahari nang may Katuwiran
Ang mga pinunong kumakanlong sa mga tao gaya ng lilim ng bato sa isang lupaing nanlulupaypay ay katapat ng hangal na nagsisinungaling tungkol sa Ama at nag-uubos sa pinggan ng taong gutom. Naririnig ng mga babaing panatag na mabibigo ang ani. Nananatiling tiwangwang ang palasyo hanggang sa ibuhos ang Espiritu at maging mabunga ang ilang.
32 1Tingnan ninyo, maghahari ang isang hari nang may katuwiran, at mamamahala ang mga pinuno nang may katarungan. 2Ang bawat isa ay magiging tulad ng kanlungan mula sa hangin, isang taguan mula sa unos, tulad ng mga batis ng tubig sa tuyong lupain, tulad ng lilim ng malaking bato sa lupaing lupaypay. 3Sa gayon, ang mga mata ng mga nakakakita ay hindi ipipikit, at ang mga tainga ng mga nakikinig ay makikinig. 4Mauunawaan ng balisang isipan ang kaalaman, at ang nauutal na dila ay magsasalita nang maliwanag at matatas. 5Hindi na tatawaging marangal ang mangmang, ni sasabihing kagalang-galang ang buhong. 6Sapagkat ang mangmang ay nagsasalita ng kamangmangan, at ang kanyang puso ay nagbabalak ng kasamaan: upang gumawa ng kalapastanganan, upang magsalita ng mga kasinungalingan tungkol sa ating Ama, upang iwan ang nagugutom na walang anuman at ipagkait sa nauuhaw ang inumin. 7Masasama ang mga sandata ng buhong; nag-iisip siya ng mga masasamang balak upang wasakin ang mahihirap sa pamamagitan ng mga salitang sinungaling, kahit na ipinakikiusap nang makatarungan ng nangangailangan ang kanyang usapin. 8Ngunit ang marangal na tao ay nagbabalak ng mga marangal na bagay, at sa mga marangal na bagay siya nananatili.
Bumangon Kayo, mga Anak na Babaeng Palalo
9Kayong mga babaeng palalo, bumangon kayo at pakinggan ang aking tinig; kayong mga anak na babaeng walang malasakit, dinggin ninyo ang aking sinasabi.
10“Sa loob ng mahigit isang taon ay manginginig kayo, kayong mga babaeng walang malasakit, sapagkat mabibigo ang pag-aani ng ubas, at wala nang matitipon. 11Manginig kayo, kayong mga palalo; mangatal kayo, kayong mga walang malasakit! Maghubad kayo at maglagay ng damit-panluksa sa inyong mga baywang. 12Dagukan ninyo ang inyong mga dibdib dahil sa magagandang bukirin, dahil sa mabungang punong ubas, 13dahil sa lupain ng aking bayan, kung saan tumutubo ang mga tinik at dawag; oo, dahil sa lahat ng mga bahay ng kagalakan sa masayang lungsod. 14Sapagkat pababayaan ang palasyo, iiwang wala ang abalang lungsod; ang burol at ang bantayang-tore ay magiging hungkag na lugar magpakailanman, isang kaligayahan para sa mga mailap na asno, isang pastulan para sa mga kawan, 15hanggang sa ang Espiritu ng ating Ama ay ibuhos sa atin mula sa itaas, at ang ilang ay maging isang mabungang bukirin, at ang mabungang bukirin ay ituring na isang kagubatan. 16Sa gayon, ang katarungan ay maninirahan sa ilang, at ang katuwiran ay mananatili sa mabungang bukirin. 17Ang gawa ng katuwiran ay magiging kapayapaan, at ang bunga ng katuwiran, katahimikan at katiwasayan magpakailanman. 18Maninirahan ang aking bayan sa isang mapayapang tahanan, sa matiwasay na mga tirahan, sa mga panatag na dakong pahingahan. 19Bagaman ang yelong-ulan ay tumumba sa kagubatan at ang lungsod ay lubusang mapatag, 20mapalad kayong naghahasik sa tabi ng lahat ng tubig, na nagpapagala nang malaya sa baka at sa asno.”