Sang Prabu kang Mrentah kanthi Kabeneran

Para pemimpin sing ngayomi wong kaya ayang-ayangé parang ing tanah sing kesel, ngadhepi wong bodho sing goroh bab Rama lan ngosongaké piringé wong sing kaluwèn. Wong-wong wadon sing kepénakan krungu yèn panèné bakal gagal. Kraton tetep suwung nganti Roh diesokaké lan ara-ara samun dadi tanah sing ngedalaké woh.

Pasal 32.

Delengen, ana sawijining prabu kang bakal mrentah kanthi kabeneran, lan para panggedhe bakal mrentah kanthi kaadilan. Saben wong bakal kaya pangiyuban saka angin, pangungsen saka prahara, kaya ilen-ilen banyu ing panggonan kang garing, kaya ayang-ayange watu gedhe ing tanah kang gersang. Ing nalika iku mripate wong kang ndeleng ora bakal merem, lan kupinge wong kang krungu bakal ngrungokake. Pikirane wong kang kesusu bakal mangerteni kawruh, lan ilat kang kaku bakal caturan kanthi lancar lan cetha. Wong gemblung ora bakal diarani mulya maneh, lan wong julig ora bakal diarani kajen. Amarga wong gemblung ngucapake kagemblungan, lan atine ngrancang piala: nindakake duraka, ngucapake goroh bab Rama kita, ninggal wong keluwen tanpa apa-apa lan ngilangi ombenane wong kang kasatan. Gegamane wong julig iku ala; dheweke ngrancang pangreka kang jahat kanggo numpes wong mlarat kanthi tembung goroh, sanadyan wong kang kekurangan nggugat prakarane kanthi bener. Nanging wong kang mulya ngrancang bab-bab kang mulya, lan sarana bab-bab kang mulya iku dheweke jejeg.

Tangia, He Para Putri kang Lena

He para wanita kang ayem, padha tangia lan rungokna swaraku; he para putri kang lena, rungokna apa kang dakkandhakake.

“Sajroning setaun luwih sethithik maneh kowe bakal gumeter, he para wanita kang lena, amarga panen anggur bakal gagal, lan ora bakal ana pangundhuhan. Padha gumetera, he kowe kang ayem; padha giris, he kowe kang lena! Padha nyopota sandhanganmu nganti wuda lan nganggoa sandhangan kasusahan ing bangkekanmu. Padha jotosana dhadhamu marga saka pategalan kang nyenengake, marga saka wit anggur kang subur, marga saka tanahe umatku, kang ketuwuhan eri lan rerungkudan; malah marga saka sakehe omah kabungahan ing kutha kang asuka-rena. Amarga kraton bakal ditinggal, kutha kang rame bakal sepi; gumuk lan menara pangawasan bakal dadi papan kang gundhul ing salawase, dadi kasenengane kuldi alasan, dadi pangonan kewan, nganti Rohe Rama kita kaesokake marang kita saka ing ngaluhur, lan ara-ara samun malih dadi pategalan kang subur, lan pategalan kang subur dianggep kaya alas. Ing nalika iku kaadilan bakal manggon ing ara-ara samun, lan kabeneran bakal tetep ing pategalan kang subur. Pakaryaning kabeneran iku bakal tentrem-rahayu, lan wohing kabeneran iku katentreman lan kaslametan ing salawase. Umatku bakal manggon ing omah kang tentrem, ing papan dunung kang santosa, ing papan palerenan kang ora kaganggu. Sanadyan udan es ngrubuhake alas lan kutha kajugrugake babar pisan, rahayu kowe kang nyebar wiji ing pinggire sakehe banyu, kang nguculake sapi lan kuldi mangan kanthi merdika.”