നീതിയിൽ വാഴുന്ന ഒരു രാജാവ്

ക്ഷീണിച്ച ദേശത്തെ പാറയുടെ തണൽപോലെ ജനത്തിന് അഭയമാകുന്ന നേതാക്കന്മാർ, പിതാവിനെക്കുറിച്ചു നുണ പറയുകയും വിശക്കുന്നവന്റെ പാത്രം ഒഴിച്ചുകളയുകയും ചെയ്യുന്ന ഭോഷനെതിരെ നിൽക്കുന്നു. സുഖമായി കഴിയുന്ന സ്ത്രീകൾ വിളവെടുപ്പു മുടങ്ങുമെന്നു കേൾക്കുന്നു. ആത്മാവ് പകരപ്പെടുകയും പാഴ്നിലം ഫലഭൂയിഷ്ഠമാകുകയും ചെയ്യുംവരെ കൊട്ടാരം ശൂന്യമായി കിടക്കുന്നു.

അധ്യായം 32.

ഇതാ, ഒരു രാജാവ് നീതിയിൽ വാഴും; ഭരണകർത്താക്കൾ ന്യായത്തോടെ ഭരിക്കും. ഓരോരുത്തനും കാറ്റിൽനിന്നുള്ള മറവുപോലെയും കൊടുങ്കാറ്റിൽനിന്നുള്ള അഭയംപോലെയും വരണ്ട സ്ഥലത്തെ നീർച്ചാലുകൾപോലെയും ക്ഷീണിച്ച ദേശത്തെ വലിയ പാറയുടെ നിഴൽപോലെയും ആയിരിക്കും. അപ്പോൾ കാണുന്നവരുടെ കണ്ണുകൾ അടയുകയില്ല; കേൾക്കുന്നവരുടെ ചെവികൾ ശ്രദ്ധിക്കും. തിടുക്കമുള്ള മനസ്സ് പരിജ്ഞാനം ഗ്രഹിക്കും; വിക്കുള്ള നാവ് തടസ്സമില്ലാതെ തെളിവായി സംസാരിക്കും. മൂഢനെ ഇനി ശ്രേഷ്ഠനെന്നു വിളിക്കുകയില്ല; നീചനെ മാന്യനെന്നു പറയുകയുമില്ല. മൂഢൻ മൗഢ്യം സംസാരിക്കുന്നു; അവന്റെ ഹൃദയം തിന്മ നിരൂപിക്കുന്നു: ഭക്തിഹീനത പ്രവർത്തിക്കുവാനും നമ്മുടെ പിതാവിനെക്കുറിച്ച് വ്യാജം പറയുവാനും വിശക്കുന്നവനെ ഒന്നുമില്ലാതെ വിടുവാനും ദാഹിക്കുന്നവന് പാനീയം മുടക്കുവാനുംതന്നെ. നീചന്റെ ആയുധങ്ങൾ ദുഷ്ടമാകുന്നു; ദരിദ്രനെ വ്യാജവാക്കുകളാൽ നശിപ്പിക്കുവാൻ അവൻ ദുഷ്ടപദ്ധതികൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നു, അഗതി ന്യായമായി തന്റെ വ്യവഹാരം ബോധിപ്പിച്ചാലും. എന്നാൽ ശ്രേഷ്ഠൻ ശ്രേഷ്ഠമായവ നിരൂപിക്കുന്നു; ശ്രേഷ്ഠമായവയാൽ അവൻ നിലനില്ക്കുന്നു.

സ്വസ്ഥതയിൽ കഴിയുന്ന പുത്രിമാരേ, എഴുന്നേല്ക്കുവിൻ

സ്വസ്ഥതയിൽ കഴിയുന്ന സ്ത്രീകളേ, എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ സ്വരം കേൾക്കുവിൻ; ചിന്തയില്ലാത്ത പുത്രിമാരേ, ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുവിൻ.

“ഒരു വർഷത്തിലല്പം അധികം കഴിയുമ്പോൾ ചിന്തയില്ലാത്ത സ്ത്രീകളേ, നിങ്ങൾ വിറയ്ക്കും; എന്തെന്നാൽ മുന്തിരിവിളവ് നഷ്ടമാകും, ശേഖരണം ഉണ്ടാകയുമില്ല. സ്വസ്ഥതയിൽ കഴിയുന്നവരേ, വിറയ്ക്കുവിൻ; ചിന്തയില്ലാത്തവരേ, നടുങ്ങുവിൻ! വസ്ത്രം ഉരിഞ്ഞ് നഗ്നരായി അരയിൽ ചാക്കുശീല ചുറ്റിക്കൊൾവിൻ. മനോഹരമായ വയലുകൾക്കായും ഫലപുഷ്ടിയുള്ള മുന്തിരിവള്ളിക്കായും മാറത്തടിക്കുവിൻ, മുള്ളും പറക്കാരയും മുളച്ചുവരുന്ന എന്റെ ജനത്തിന്റെ ദേശത്തിനായി; അതേ, ഉല്ലസിക്കുന്ന നഗരത്തിലെ സകല സന്തോഷഭവനങ്ങൾക്കായിത്തന്നെ. കൊട്ടാരം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടും, തിരക്കേറിയ നഗരം നിർജനമാകും; കുന്നും കാവൽഗോപുരവും എന്നേക്കും ശൂന്യസ്ഥലങ്ങളായിത്തീരും, കാട്ടുകഴുതകൾക്ക് ആനന്ദവും ആട്ടിൻകൂട്ടങ്ങൾക്ക് മേച്ചിൽപ്പുറവുംതന്നെ, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ആത്മാവ് ഉയരത്തിൽനിന്ന് നമ്മുടെമേൽ പകരപ്പെടുന്നതുവരെത്തന്നെ; അപ്പോൾ മരുഭൂമി ഫലപുഷ്ടിയുള്ള വയലായിത്തീരും, ഫലപുഷ്ടിയുള്ള വയൽ വനമായി എണ്ണപ്പെടും. അപ്പോൾ ന്യായം മരുഭൂമിയിൽ വസിക്കും; നീതി ഫലപുഷ്ടിയുള്ള വയലിൽ നിലനില്ക്കും. നീതിയുടെ പ്രവൃത്തി സമാധാനമായിരിക്കും; നീതിയുടെ ഫലം എന്നേക്കും ശാന്തതയും നിർഭയത്വവുംതന്നെ. എന്റെ ജനം സമാധാനമുള്ള ഭവനത്തിലും നിർഭയമായ വാസസ്ഥലങ്ങളിലും ശല്യമില്ലാത്ത വിശ്രമസ്ഥലങ്ങളിലും വസിക്കും. കന്മഴ വനത്തെ തകർത്തുതാഴ്ത്തിയാലും നഗരം തീർത്തും നിരപ്പാക്കപ്പെട്ടാലും, സകല ജലാശയങ്ങൾക്കരികെ വിതയ്ക്കുന്നവരേ, കാളയെയും കഴുതയെയും സ്വതന്ത്രമായി മേയാൻ വിടുന്നവരേ, നിങ്ങൾ അനുഗൃഹീതർ.”