Padîşahek ku bi Rastiyê Hukim Dike

Serwerên ku mirovan mîna siya zinarî li welatekî westiyayî diparêzin, li hember bêaqilê ku li ser Bav derewan dibêje û firaxê birçî vala dike radiwestin. Jinên bêxem dibihîzin ku dirûn wê têk biçe. Qesr terikandî dimîne heta Ruh bê rijandin û çol bibe berdar.

Bavê me di ayetan de dipeyive 10–20

Beş 32.

Va ye, padîşahek wê bi rastiyê hukim bike, û serwer wê bi dadperweriyê rêvebirina welat bikin. Her yek wê wekî stargehekê ji bayî be, wekî penagehekê ji bahozê, wekî cobarên avê li cihekî hişk, wekî siya zinarekî mezin li welatekî westiyayî. Hingê çavên wan ên ku dibînin wê negirin, û guhên wan ên ku dibihîzin wê guhdarî bikin. Hişê bilezgîn wê zanînê fêhm bike, û zimanê girêkî wê bi hêsanî û zelal biaxive. Êdî ji bêaqil re wê esilzade neyê gotin, û ji xirabkar re jî wê rûmetdar neyê gotin. Çimkî bêaqil bêaqiliyê diaxive, û dilê wî xerabiyê difikire: ku bêxwedatiyê bike, ku li ser Bavê me derewan bibêje, ku birçî bêpar bihêle û tînî ji vexwarinê bêpar bike. Çekên xirabkar xerab in; ew nexşeyên pîs datîne da ku feqîran bi gotinên derewîn hilweşîne, tevî ku belengaz doza xwe bi dadmendî dike jî. Lê mirovê esilzade tiştên esilzade plan dike, û bi tiştên esilzade ew radiweste.

Rabin, Gelî Keçên Bêxem

Gelî jinên bêxem, rabin û dengê min bibihîzin; gelî keçên bêfikar, guhdariya tiştê ku ez dibêjim bikin.

“Hinekî zêdetir ji salekê hûnê bilerizin, gelî jinên bêfikar, çimkî berhevkirina tiriyan wê têk biçe, û berhevkirin wê tune be. Bilerizin, gelî bêxeman; biricifin, gelî bêfikaran! Xwe tazî bikin û cilên şînê li newqa xwe bibestin. Ji bo zeviyên xweş, ji bo rezê berdar, singê xwe bikutin, ji bo welatê gelê min, ku stirî û dirî lê şîn dibin; belê, ji bo hemû xaniyên şahiyê yên li bajarê dilşad. Çimkî qesr wê were terikandin, bajarê tevlihev wê vala bibe; gir û birca çavdêriyê wê her û her bibin cihên rût, şahiyek ji bo keranên kovî, mêrgek ji bo keriyan, heta ku Ruhê Bavê me ji jor ve li ser me were rijandin, û çol bibe zeviyeke berdar, û zeviya berdar wekî daristanekê were hesibandin. Hingê dadperwerî wê di çolê de rûne, û rastî wê di zeviya berdar de bimîne. Berhema rastiyê wê aştî be, û encama rastiyê, hêminî û ewlehî wê her û her be. Gelê min wê di maleke aştiyane de, di warên ewle de, di cihên bêhnvedanê yên aram de rûne. Her çend zîpik daristanê bitepisîne û bajar bi temamî bi erdê ve bibe jî, xwezî bi we yên ku li ber hemû avan tov diçînin, yên ku ga û kerê serbest berdidin.”