تباه کوونکى ته افسوس
هغه خیانتګر چې هیڅکله ورسره خیانت نه دی شوی، خپلې وارې ته رسیږي. لارې تشې پرتې دي، تړونونه مات شوي، او حتی په صیون کې بېدینه خلک هم پوښتنه کوي چې څوک له سوځوونکي اور سره ژوند کولی شي. ځواب ساده صداقت دی: رشوت رد کړه، د وینې تویولو په وړاندې سترګې پټې کړه. د هغوی پلار قاضي او پاچا دی.
33 1اے تباه کوونکيه، تا له افسوس دے، چې تۀ پخپله تباه شوے نۀ يې؛ اے دوکه بازه، چې هيچا تۀ نۀ يې دوکه کړے! کله چې تۀ تباه کول ختم کړې، نو تۀ به پخپله تباه شې؛ کله چې تۀ دوکه کول بند کړې، نو تۀ به پخپله دوکه شې.
2اے زمونږ پلاره، په مونږ باندې مهربانى وکړه؛ مونږ ستا انتظار کوو. هره سحر زمونږ طاقت شه، د مصيبت په وخت کښې زمونږ خلاصون شه. 3ستا د آواز د ګړزار په وجه قومونه تښتى؛ کله چې تۀ پاڅېږې، نو اُمتونه خواره واره شى. 4ستا لُوټ داسې راغونډ شى لکه ملخان چې راغونډوى؛ لکه د ملخانو غول چې راځى، خلق پرې راتوى شى.
5زمونږ پلار اوچت دے، ځکه چې هغه په لوړو کښې اوسيږى؛ هغۀ صيون په اِنصاف او صداقت ډک کړو. 6هغه به ستا د زمانو پخه بُنياد وى، د خلاصون، حکمت او علم شتمنى؛ د زمونږ پلار نه ويره د صيون خزانه ده.
7وګوره، د هغوئ زړۀ ور سړى په کوڅو کښې چغې وهى؛ د سلامتۍ قاصدان په زارو زارو ژاړى. 8لويې لارې وران اوجاړ پرتې دى؛ مسافر د لارې نه ورک شوى دى. لوظ مات شوے دے، د هغۀ ښارونه سپک شوى دى، هيچا ته عزت نشته. 9ملک ماتم کوى او وچيږى؛ لبنان شرمنده دے او ژيړيږى؛ شارون د بيديا په شان شوے دے، او بشان او کرمل خپل پاڼې رژوى.
10”اوس به زۀ پاڅم،“ زمونږ پلار فرمائى، ”اوس به زۀ اوچت شم، اوس به زۀ خپل ځان لوړ کړم. 11تاسو بوس اُميدوار شئ، تاسو پاخه ولرى؛ ستاسو ساه هغه اور دے چې تاسو به وسوزوى. 12قومونه به داسې وسوزى چې ايره به ترې جوړه شى، لکه ازغى چې پرې کړے او اور ته واچولے شى. 13اے تاسو چې لرې يئ، واورئ چې ما څۀ کړى دى؛ او اے تاسو چې نزدې يئ، زما طاقت ومنئ.“
14په صيون کښې ګناهګاران وېريدلى دى؛ بېدينه خلق لړزى: ”زمونږ نه کوم يو د سوزوونکى اور سره اوسيدے شى؟ زمونږ نه کوم يو د ابدى لمبو سره اوسيدے شى؟“ 15هغه څوک چې په صداقت ګرځى او رښتيا خبره کوى، چې د ظلم ګټه رد کوى او خپل لاس د رشوت اخستلو نه ساتى، چې د وينې تويولو د منصوبو نه خپل غوږونه بندوى او خپلې سترګې د بدۍ نه پټوى، 16دا هغه څوک دے چې په لوړو کښې به اوسيږى، چې د هغۀ پناه ځائ به د غرونو قلاګانې وى؛ د هغۀ ډوډۍ به ورته ورکړے شى، او د هغۀ اوبۀ به نۀ تمامېږى.
17ستا سترګې به بادشاه په خپله خوبصورتۍ کښې ووينى؛ هغوئ به هغه ملک ووينى چې ډېر لرې پورې غځيدلے دے. 18ستا زړۀ به د مخکښې ويرې په حقله سوچ کوى: ”چرته دے هغه چې شمارل يې کول؟ چرته دے هغه چې د خراج تول يې کول؟ چرته دے هغه چې برجونه يې شمارل؟“ 19تۀ به نور هغه مغرور خلق ونۀ ګورې، هغه قوم چې د هغۀ خبرې دومره عجيبه دى چې سمبال نۀ شى، په داسې ژبه چې تۀ يې نۀ شې پوهيدلے، نيم کوکه خبرې کوى.
20صيون ته وګوره، زمونږ د مقررو اختُرونو ښار ته! ستا سترګې به يروشلم ووينى، يو آرام ځائ، يو داسې خېمه چې نۀ به خوځيږى، چې د هغې مېخونه به هيڅکله راونۀ ايستلے شى 21خو هلته به زمونږ پلار په خپل شان او شوکت کښې زمونږ دپاره د غټو سيندونو او نهرونو ځائ وى، چرته چې هيڅ کشتۍ د بيو سره نۀ شى تلے او هيڅ لويه بېړۍ نۀ شى تيريدے. 22ځکه چې زمونږ پلار زمونږ قاضى دے، زمونږ پلار زمونږ قانون جوړوونکے دے، زمونږ پلار زمونږ بادشاه دے؛ هغه به مونږ له خلاصون راکړى.
23ستا رسۍ ګنډله پرتې دى: نۀ کَرو په ځائ ساتلے شى او نۀ بادوان خور ساتلے شى. بيا به د لُوټ ډېر مال وويشلے شى، او حتٰى ګوډان به هم لُوټ وړى. 24او په صيون کښې به هيڅوک داسې ونۀ وائى چې، ”زۀ ناجوړه يم“؛ هغه خلق چې هلته اوسيږى، د هغوئ ګناه به بخښلے شى.
