Αλίμονο στον καταστροφέα

Ένας προδότης που δεν προδόθηκε ποτέ βρίσκει τη σειρά του. Οι δρόμοι μένουν άδειοι, οι συνθήκες αθετημένες, και ακόμη και οι ασεβείς στη Σιών ρωτούν ποιος μπορεί να ζήσει με φωτιά που κατατρώει. Η απάντηση είναι η καθημερινή εντιμότητα: αρνήσου τη δωροδοκία, κλείσε τα μάτια σου στην αιματοχυσία. Ο Πατέρας τους είναι κριτής και βασιλιάς.

Κεφάλαιο 33.

Αλίμονό σου, καταστροφέα, που δεν έχεις καταστραφεί· προδότη, που κανείς δεν σε έχει προδώσει! Όταν τελειώσεις την καταστροφή, θα καταστραφείς· όταν σταματήσεις να προδίδεις, θα προδοθείς.

Πατέρα μας, σπλαχνίσου μας· σε προσμένουμε. Γίνε η δύναμή μας κάθε πρωί, η σωτηρία μας στον καιρό της θλίψης. Στο βρόντο της φωνής σου φεύγουν οι λαοί· όταν σηκώνεσαι, σκορπίζονται τα έθνη. Τα λάφυρά σου μαζεύονται όπως μαζεύει η ακρίδα· σαν σμήνη ακρίδων ορμούν πάνω τους οι άνθρωποι.

Ο Πατέρας μας είναι υψωμένος, γιατί κατοικεί στα ύψη· γέμισε τη Σιών με κρίση και δικαιοσύνη. Αυτός θα είναι το σταθερό θεμέλιο των καιρών σου, πλούτος σωτηρίας, σοφίας και γνώσης· ο φόβος του Πατέρα μας είναι ο θησαυρός της Σιών.

Δες, οι γενναίοι τους φωνάζουν στους δρόμους· οι απεσταλμένοι της ειρήνης κλαίνε πικρά. Οι δρόμοι είναι έρημοι· οι ταξιδιώτες εξαφανίστηκαν από τον δρόμο. Η διαθήκη καταπατήθηκε, οι πόλεις της περιφρονούνται, κανέναν δε σέβονται. Η γη πενθεί και μαραζώνει· ο Λίβανος ντροπιάστηκε και μαραίνεται· η Σαρών έγινε σαν την έρημο, και η Βασάν και ο Κάρμηλος ρίχνουν τα φύλλα τους.

«Τώρα θα σηκωθώ», λέει ο Πατέρας μας, «τώρα θα υψωθώ, τώρα θα ανυψωθώ. Συλλαμβάνετε άχυρο, γεννάτε καλαμιά· η πνοή σας είναι φωτιά που θα σας κατακάψει. Οι λαοί θα καούν και θα γίνουν στάχτη, σαν αγκάθια κομμένα που τα παραδίνουν στη φωτιά. Ακούστε, εσείς που είστε μακριά, τι έκανα· κι εσείς που είστε κοντά, αναγνωρίστε τη δύναμή μου».

Οι αμαρτωλοί στη Σιών τρόμαξαν· τρόμος κυρίεψε τους ασεβείς: «Ποιος από μας μπορεί να ζήσει με τη φωτιά που κατατρώει; Ποιος από μας μπορεί να ζήσει με τις αιώνιες φλόγες;» Αυτός που περπατά με δικαιοσύνη και λέει το σωστό, που απορρίπτει το κέρδος από εκβιασμό και κρατά το χέρι του μακριά από δωροδοκία, που κλείνει τα αυτιά του στα σχέδια αιματοχυσίας και κλείνει τα μάτια του στο κακό, αυτός θα κατοικήσει στα ύψη, το καταφύγιό του θα είναι τα οχυρά των βουνών· θα του δοθεί το ψωμί του, και το νερό του δε θα λείψει.

Τα μάτια σου θα δουν τον βασιλιά στην ομορφιά του· θα δουν μια γη που απλώνεται μακριά. Η καρδιά σου θα συλλογιστεί τον παλιό τρόμο: «Πού είναι εκείνος που μετρούσε; Πού είναι εκείνος που ζύγιζε τον φόρο; Πού είναι εκείνος που μετρούσε τους πύργους;» Δε θα βλέπεις πια εκείνον τον αναιδή λαό, έναν λαό που η ομιλία του είναι τόσο παράξενη που δεν την παρακολουθείς, που τραυλίζει σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνεις.

Κοίταξε τη Σιών, την πόλη των γιορτών μας! Τα μάτια σου θα δουν την Ιερουσαλήμ, μια ήσυχη κατοικία, μια σκηνή που δε θα μετακινηθεί, που οι πάσσαλοί της δε θα ξεριζωθούν ποτέ και τα σχοινιά της δε θα σπάσουν ποτέ. Αλλά εκεί ο Πατέρας μας στη μεγαλοπρέπειά του θα είναι για μας ένας τόπος με πλατιά ποτάμια και ρυάκια, όπου καμιά κωπήλατη γαλέρα δε θα μπορεί να περάσει και κανένα δυνατό πλοίο να διαβεί. Γιατί ο Πατέρας μας είναι ο κριτής μας, ο Πατέρας μας είναι ο νομοθέτης μας, ο Πατέρας μας είναι ο βασιλιάς μας· αυτός θα μας σώσει.

Τα σχοινιά σου κρέμονται χαλαρά: δεν μπορούν να κρατήσουν το κατάρτι στη θέση του ούτε να κρατήσουν το πανί ανοιχτό. Τότε θα μοιραστεί άφθονη λεία, κι ακόμα και οι κουτσοί θα πάρουν λάφυρα. Και κανείς που κατοικεί στη Σιών δε θα πει: «Είμαι άρρωστος»· στον λαό που κατοικεί εκεί θα συγχωρεθεί η αμαρτία του.