Vayron qiluvchiga vayl boʻlsin

Hech qachon xiyonatga uchramagan xoin o'z navbatiga duch keladi. Yo'llar bo'm-bo'sh, ahdlar buzilgan, hatto Siondagi xudosizlar ham yondiruvchi olov bilan kim yasha olishini so'raydi. Javob oddiy halollikdir: poraga yo'q de, qon to'kilishiga ko'zingni yum. Ularning Otasi hakam va shohdir.

33-bob.

Ey vayron qiluvchi, senga vayl boʻlsin, oʻzing esa vayron boʻlmading; ey xoin, senga hech kim xiyonat qilmadi! Vayron qilib boʻlgach, oʻzing vayron boʻlasan; xiyonatni toʻxtatganingda, senga xiyonat qilinadi.

Ey Otamiz, bizga marhamat qilgin; biz Senga intizormiz. Har tongda kuchimiz boʻl, kulfat kunida najotimiz boʻl. Sening momaqaldiroqdek ovozingdan xalqlar qochadi; Sen qoʻzgʻalganingda, millatlar tarqab ketadi. Oʻljangiz chigirtka yigʻgandek yigʻiladi; chigirtkalar galasidek, odamlar unga tashlanadi.

Otamiz ulugʻdir, chunki U yuksaklikda yashaydi; U Sionni adolat va solihlik bilan toʻldirdi. U sening zamonlaringning mustahkam poydevori boʻladi, najot, hikmat va bilim boyligidir; Otamizdan qoʻrqish Sionning xazinasidir.

Mana, ularning botirlari koʻchalarda faryod qiladi; sulh elchilari achchiq-achchiq yigʻlaydi. Katta yoʻllar huvillab qoldi; yoʻlovchilar yoʻldan gʻoyib boʻldi. Ahd buzildi, shaharlari mensilmayapti, hech kim hurmatga sazovor emas. Yer motam tutib, xarob boʻlmoqda; Livan uyalib, soʻlib bormoqda; Sharon sahroga oʻxshab qoldi,

“Endi Men qoʻzgʻalaman”, — deydi Otamiz, — “endi Men ulugʻlanaman, endi Oʻzimni yuksaltaraman. Sizlar somonga homilador boʻlasiz, poxolni tugʻasiz; nafasingiz sizni yutadigan olovdir. Xalqlar kuyib kulga aylanadi, kesilib, olovga tashlangan tikanlardek yoqib yuboriladi. Ey uzoqdagilar, Men nima qilganimni eshitinglar; ey yaqindagilar, Mening qudratimni tan olinglar.”

Siondagi gunohkorlar dahshatga tushdi; xudosizlarni titroq bosdi: “Oramizdan kim yondiruvchi olov bilan yashay oladi? Oramizdan kim abadiy alangalar bilan yashay oladi?” Solihlik bilan yuradigan va toʻgʻri soʻzlaydigan, zoʻravonlik daromadini rad etadigan va qoʻlini poraxoʻrlikdan tiyadigan, qon toʻkish fitnalariga qulogʻini bekitadigan va koʻzini yovuzlikdan yumadigan kishi, ana shu kishi yuksakliklarda yashaydi, uning panohi togʻ qalʼalari boʻladi; noni oʻziga beriladi va suvi tugamaydi.

Koʻzlaringiz shohni oʻz goʻzalligida koʻradi; ular uzoqlarga choʻzilgan yurtni koʻradi. Yuragingiz oʻtgan dahshatni oʻylaydi: “Hisob qilgan kishi qani? Oʻlponni tortib koʻrgan kishi qani? Minoralarni sanagan kishi qani?” Siz endi oʻsha surbet xalqni — nutqi tushunarsiz darajada gʻalati boʻlgan, siz anglay olmaydigan tilda dudugʻlanadigan xalqni koʻrmaysiz.

Sionga — belgilangan bayramlarimiz shahriga qara! Koʻzlaringiz Quddusni koʻradi — tinch maskanni, oʻrnidan qoʻzgʻalmaydigan chodirni; uning qoziqlari hech qachon qoʻporilmaydi va arqonlari hech qachon uzilmaydi. Lekin oʻsha yerda ulugʻvor Otamiz biz uchun keng daryolar va irmoqlar makoni boʻladi, u yerdan eshkakli qayiq ham oʻtolmaydi, ulkan kema ham kecholmaydi. Chunki Otamiz bizning hakamimizdir, Otamiz bizning qonun chiqaruvchimizdir, Otamiz bizning shohimizdir; U bizni qutqaradi.

Arqonlaringiz boʻshab osilib qoldi: ustunni oʻrnida ushlab turolmaydi, yelkanni ham yoyib turolmaydi. Oʻshanda moʻl-koʻl oʻlja boʻlinadi, hatto oqsoqlar ham oʻljani tashib ketadi. Sionda yashovchi hech kim: “Men kasalman”, demaydi; u yerda istiqomat qiladigan xalqning gunohi kechiriladi.