Isaias 33

33 ¹Alaot ka, tiglaglag, nga wala pa malaglag; ikaw nga maluibon, nga wala pay nagluib kanimo! Kon mahuman ka na sa paglaglag, pagalaglagon ka usab; kon mohunong ka sa pagluib, pagaluiban ka usab.

²Amahan namo, kaloy-i kami; naghulat kami kanimo. Mahimo kang among kusog matag buntag, among kaluwasan sa panahon sa kagul-anan. ³Sa dalugdog sa imong tingog nangalagiw ang mga katawhan; sa imong pagtindog nagkatibulaag ang kanasoran. ⁴Ang imong inagaw gitigom sama sa pagtigom sa dulon; sama sa nagpanon nga mga dulon, ang mga tawo midasmag niini.

⁵Gibayaw ang atong Amahan, kay nagpuyo siya sa kahitas-an; gipuno niya ang Sion sa hustisya ug pagkamatarong. ⁶Siya mahimong lig-ong patukoranan sa imong mga panahon, usa ka bahandi sa kaluwasan, kaalam, ug kahibalo; ang kahadlok sa atong Amahan mao ang bahandi sa Sion.

⁷Tan-awa, ang ilang mga maisog nga lalaki mituaw sa kadalanan; ang mga sinugo sa kalinaw naghilak nga mapait. ⁸Ang mga dalan nahimong mamingaw; ang mga nagapanaw nangawala gikan sa agianan. Gilapas ang kasabotan, gitamay ang mga siyudad niini, walay tawong gitahod. ⁹Nagbangotan ang yuta ug nagkahugno; naulaw ang Lebanon ug nalaya; ang Sharon nahimong sama sa disyerto, ug ang Bashan ug Carmel nagpangatagak sa ilang mga dahon.

¹⁰“Karon motindog ako,’ miingon ang atong Amahan, ‘karon pagabayawon ako, karon igabayaw ko ang akong kaugalingon. ¹¹Nanamkon kamo ug tahop, nanganak kamo ug uhot; ang inyong gininhawa maoy kalayo nga molamoy kaninyo. ¹²Ang mga katawhan pagasunogon hangtod mahimong abo, sama sa mga tunok nga gipamutol ug gisunog. ¹³Pamati, kamong atua sa halayo, sa akong nabuhat; ug kamong anaa sa duol, ilha ang akong gahom.’”

¹⁴Nangalisang ang mga makasasala sa Sion; ang pagkurog migunit sa mga walay Dios: “Kinsa kanato ang makapuyo uban sa nagalamoy nga kalayo? Kinsa kanato ang makapuyo uban sa walay kataposang mga siga?” ¹⁵Ang nagalakaw sa pagkamatarong ug nagasulti sa matarong, nga nagsalikway sa ganansiya gikan sa pagpangilkil ug nagpugong sa iyang kamot sa pagdawat ug hiphip, nga nagsampong sa iyang mga dalunggan sa mga laraw sa pag-ula ug dugo ug nagpiyong sa iyang mga mata sa daotan, ¹⁶mao kini ang magapuyo sa kahitas-an, kansang dalangpanan mao ang mga kota sa kabukiran; ihatag kaniya ang iyang tinapay, ug dili mahubas ang iyang tubig.

¹⁷Makita sa imong mga mata ang hari diha sa iyang katahom; makita nila ang yuta nga nagalapad ngadto sa halayo. ¹⁸Ang imong kasingkasing mamalandong sa kanhing kalisang: “Hain na ang nag-ihap? Hain na ang nagtimbang sa buhis? Hain na ang nag-ihap sa mga tore?” ¹⁹Dili na nimo makita kadtong mga bastos nga katawhan, usa ka katawhan nga ang ilang sinultihan lisod kaayo sabton, nga nagayamyam sa pinulongan nga dili nimo masabtan.

²⁰Tan-awa ang Sion, ang siyudad sa atong mga gitakda nga pista! Makita sa imong mga mata ang Jerusalem, usa ka malinawon nga puloy-anan, usa ka tolda nga dili matangtang, kansang mga ugsok dili gayod maibot ug kansang mga pisi dili gayod mabugto. ²¹Apan didto ang atong Amahan diha sa iyang pagkahalangdon mahimong alang kanato usa ka dapit sa halapad nga mga suba ug mga sapa, diin walay sakayan nga may mga bugsay nga makaagi ug walay gamhanang barko nga makalabang. ²²Kay ang atong Amahan mao ang atong maghuhukom, ang atong Amahan mao ang atong maghahatag ug balaod, ang atong Amahan mao ang atong hari; siya moluwas kanato.

²³Nagbitay nga luag ang imong mga pisi sa layag: dili kini makapugong sa poste sa dapit niini o makahupot sa layag nga binuklad. Unya ang kadagaya sa inagaw pagabahinbahinon, ug bisan ang mga bakol makadala sa inagaw. ²⁴Ug walay bisan usa nga nagpuyo sa Sion nga moingon, “Masakiton ako”; ang mga tawo nga nagpuyo didto pasayloon sa ilang sala.