નાશ કરનારને અફસોસ

જેની સાથે કદી વિશ્વાસઘાત થયો નથી એવા વિશ્વાસઘાતીનો હવે વારો આવે છે. રસ્તા ખાલી પડ્યા છે, સંધિઓ તૂટી ગઈ છે, અને સિયોનના અધર્મીઓ પણ પૂછે છે કે ભસ્મ કરનાર અગ્નિ સાથે કોણ રહી શકે. ઉત્તર સાદી પ્રામાણિકતા છે: લાંચ નકારો, રક્તપાત સામે આંખો બંધ કરો. તેમના પિતા ન્યાયાધીશ અને રાજા છે.

અધ્યાય 33.

અરે નાશ કરનાર, તને અફસોસ, જેનો નાશ થયો નથી; અરે દગાબાજ, જેની સાથે કોઈએ દગો કર્યો નથી! જ્યારે તું નાશ કરવાનું પૂરું કરીશ, ત્યારે તારો નાશ થશે; જ્યારે તું દગો કરવાનું બંધ કરીશ, ત્યારે તારી સાથે દગો કરાશે.

હે અમારા પિતા, અમારા પર કૃપા કરો; અમે તમારી રાહ જોઈએ છીએ. દરેક સવારે અમારું સામર્થ્ય બનો, સંકટ સમયે અમારો ઉદ્ધાર બનો. તમારા અવાજની ગર્જનાથી લોકો નાસી જાય છે; જ્યારે તમે ઊભા થાઓ છો, ત્યારે પ્રજાઓ વિખેરાઈ જાય છે. તમારી લૂંટ એવી રીતે એકઠી કરાય છે જેમ તીડ એકઠું કરે છે; ટોળે વળતાં તીડની જેમ લોકો તેના પર તૂટી પડે છે.

આપણા પિતા ઉન્નત છે, કેમ કે તેઓ ઊંચે વસે છે; તેમણે સિયોનને ન્યાય તથા નેકીથી ભરી દીધું છે. તેઓ તારા સમયનો અડગ પાયો થશે, ઉદ્ધાર, જ્ઞાન તથા ડહાપણની સંપત્તિ; આપણા પિતાનો ભય જ સિયોનનો ખજાનો છે.

જુઓ, તેમના શૂરવીરો શેરીઓમાં પોકાર કરે છે; શાંતિના સંદેશવાહકો બહુ કડવું રડે છે. ધોરી માર્ગો ઉજ્જડ પડ્યા છે; મુસાફરો રસ્તા પરથી અદૃશ્ય થઈ ગયા છે. કરાર તોડી નંખાયો છે, તેનાં નગરોને તુચ્છ ગણવામાં આવ્યાં છે, કોઈનું માન રખાતું નથી. ભૂમિ શોક કરે છે ને ક્ષીણ થાય છે; લબાનોન શરમાય છે ને કરમાઈ જાય છે; શારોન રણ જેવું થઈ ગયું છે, અને બાશાન તથા કાર્મેલ પોતાનાં પાંદડાં ખેરવી નાખે છે.

“હવે હું ઊઠીશ,’ એમ આપણા પિતા કહે છે, ‘હવે હું ઉન્નત થઈશ, હવે હું પોતાને ઊંચો કરીશ. તમે ભૂસાનો ગર્ભ ધરો છો, તમે ખૂંપરાને જન્મ આપો છો; તમારો શ્વાસ આગ છે જે તમને ભસ્મ કરશે. લોકો રાખ થઈ જાય એવા બળી જશે, કાપી નાખેલા ને સળગાવેલા કાંટાની જેમ. અરે દૂરના લોકો, મેં જે કર્યું છે તે સાંભળો; અને અરે પાસેના લોકો, મારા પરાક્રમને સ્વીકારો.’”

સિયોનના પાપીઓ ભયભીત થયા છે; અધર્મીઓને ધ્રૂજારી પકડે છે: “ભસ્મ કરનારી આગ સાથે આપણામાંનો કોણ રહી શકે? સાર્વકાલિક જ્વાળાઓ સાથે આપણામાંનો કોણ રહી શકે?” જે નેકીથી ચાલે છે અને જે યોગ્ય હોય તે બોલે છે, જે જુલમથી મળતા લાભને નકારે છે અને લાંચ લેવાથી પોતાનો હાથ અટકાવે છે, જે ખૂનરેજીનાં કાવતરાં પ્રત્યે પોતાના કાન બંધ કરે છે ને દુષ્ટતા જોવા પોતાની આંખો મીંચી દે છે, એ જ છે જે ઊંચાણે વસશે, જેનો આશ્રય પર્વતના કિલ્લા થશે; તેને તેની રોટલી અપાશે, ને તેનું પાણી ખૂટશે નહિ.

તારી આંખો રાજાને તેના સૌંદર્યમાં જોશે; તેઓ દૂર સુધી ફેલાયેલો દેશ જોશે. તારું હૃદય અગાઉના ભયનું ચિંતન કરશે: “ગણનાર ક્યાં છે? કર તોળનાર ક્યાં છે? બુરજો ગણનાર ક્યાં છે?” તું હવે પછી તે ઉદ્ધત લોકોને જોશે નહિ, એવી પ્રજા જેની બોલી સમજવી અતિ કઠણ છે, જે તું સમજી ન શકે એવી ભાષામાં તોતડાય છે.

સિયોન તરફ જુઓ, આપણા ઠરાવેલા ઉત્સવોનું નગર! તારી આંખો યરુશાલેમને જોશે, શાંત રહેઠાણ, એવો તંબુ જે ખસેડાશે નહિ, જેની મેખો કદી ઉખાડાશે નહિ ને જેની દોરીઓ કદી તૂટશે નહિ. પણ ત્યાં આપણા પિતા પોતાના મહિમામાં આપણા માટે પહોળી નદીઓ ને નાળાંનું સ્થાન થશે, જ્યાં હલેસાંવાળું કોઈ વહાણ જઈ શકતું નથી ને કોઈ મોટું જહાજ પસાર થઈ શકતું નથી. કેમ કે આપણા પિતા આપણા ન્યાયાધીશ છે, આપણા પિતા આપણા નિયમ આપનાર છે, આપણા પિતા આપણા રાજા છે; તેઓ આપણને તારશે.

તારાં દોરડાં ઢીલાં લટકે છે: તે કૂવાથંભને જગ્યાએ પકડી શકતાં નથી કે સઢને ફેલાયેલો રાખી શકતાં નથી. ત્યારે પુષ્કળ લૂંટ વહેંચાશે, ને લંગડા પણ લૂંટ ઉપાડી જશે. અને સિયોનમાં રહેનાર કોઈ કહેશે નહિ, “હું માંદો છું”; ત્યાં વસનારા લોકોના પાપ માફ કરવામાં આવશે.