Kaito ga Mai Hallakarwa

Maci amana wanda ba a taɓa cin amanarsa ba ya gamu da nasa lokaci. Hanyoyi sun zama wofi, an karya yarjejeniyoyi, har marasa tsoron Allah a Sihiyona suna tambaya wa zai iya zama tare da wuta mai cinyewa. Amsar ita ce gaskiya ta yau da kullum: ƙi cin hanci, rufe idanunka daga zub da jini. Ubansu shi ne alƙali da sarki.

Babi na 33.

Kaiton ka, mai hallakarwa, kai da ba a hallaka ka ba; kai maci amana, wanda ba wanda ya taɓa cin amanarka! Sa'ad da ka gama hallakarwa, za a hallaka ka; sa'ad da ka daina cin amana, za a ci amanarka.

Ya Ubanmu, ka yi mana alheri; muna jiranka. Ka zama ƙarfinmu kowace safiya, cetonmu a lokacin wahala. Da tsawar muryarka sai mutane suka gudu; sa'ad da ka tashi, al'ummai suka watse. Ana tara ganimarka kamar yadda fāra take tarawa; kamar taron fāra, mutane sukan ruga a kanta.

An ɗaukaka Ubanmu, gama yana zama a bisa; ya cika Sihiyona da shari'a da adalci. Zai zama tabbataccen harsashin lokutanka, wadataccen ceto, hikima, da sani; tsoron Ubanmu shi ne dukiyar Sihiyona.

Duba, jarumawansu suna kuka a tituna; manzannin salama suna kuka mai zafi. Manyan hanyoyi sun zama kufai; matafiya sun ɓace daga hanya. An karya alkawari, an rena biranensa, ba a girmama kowa. Ƙasa tana makoki tana lalacewa; Lebanon ya ji kunya ya yanƙwane; Sharon ya zama kamar hamada, Bashan da Karmel kuma suna kakkaɓe ganyensu.

“Yanzu zan tashi,’ in ji Ubanmu, ‘yanzu za a ɗaukaka ni, yanzu zan ɗaga kaina. Kun yi cikin yayi, kun haifi tattaka; numfashinku wuta ce da za ta cinye ku. Za a ƙone mutane su zama toka, kamar ƙayayuwan da aka yanka aka cinna musu wuta. Ku ji, ku da kuke nesa, abin da na yi; ku kuma da kuke kusa, ku yarda da ikona.’”

Masu zunubi a Sihiyona suna tsorata; rawar jiki ta kama marasa ibada, suna cewa, “Wane ne a cikinmu zai iya zama da wutar da take cinyewa? Wane ne a cikinmu zai iya zama da harsunan wuta madawwama?” Wanda yake tafiya da adalci yana magana na gaskiya, wanda ya ƙi ribar da ake samu ta zalunci yana kuma kame hannunsa daga karɓar cin hanci, wanda yake toshe kunnuwansa ga shirye-shiryen zub da jini yana kuma rufe idanunsa ga mugunta, wannan shi ne wanda zai zauna a can bisa, wanda mafakarsa za ta zama kagaran duwatsu; za a ba shi abincinsa, ruwansa kuma ba zai ƙare ba.

Idanunka za su ga sarki cikin kyansa; za su ga ƙasa mai nisa. Zuciyarka za ta yi tunanin tsohuwar razana ta cewa, “Ina wanda yake ƙidaya? Ina wanda yake auna haraji? Ina wanda yake ƙidaya hasumiyoyi?” Ba za ka ƙara ganin mutane masu girman kai ba, mutanen da maganarsu ta yi wuyar fahimta, suna gagara magana a harshen da ba za ka iya ganewa ba.

Ku dubi Sihiyona, birnin bukukkuwanmu ƙayyadaddu! Idanunku za su ga Urushalima, gida mai salama, tanti da ba za a matsar da shi ba, wanda ba za a taɓa cire turakunsa ba, igiyoyinsa kuma ba za su taɓa tsinkewa ba. Amma a can Ubanmu cikin ɗaukakarsa zai zama mana wurin koguna masu faɗi da rafuffuka, inda babu jirgin ruwa mai filafili da zai iya bi, babu kuma babban jirgin ruwa da zai iya ratsawa. Gama Ubanmu shi ne alƙalinmu, Ubanmu shi ne mai ba mu doka, Ubanmu shi ne sarkinmu; shi ne zai cece mu.

Igiyoyin jirginka sun kwance: ba za su iya riƙe dogon katakon jirgi ba, ba kuma za su iya buɗe zanen jirgi ba. Sa'an nan za a raba ganima mai yawa, har guragu za su kwashe ganima. Ba kuma wani mazauni a Sihiyona da zai ce, “Ina ciwo”; za a gafarta wa mutanen da suke zama a can zunubinsu.