ወይለኡ ነቲ መጥፍኢ

ዝኾነ ዘይጠለሞ ጠላሚ ተራኡ ይበፅሖ። መንገድታት ፅምዊ ይኾና፥ ኪዳናት ይጥሓሱ፥ እቶም ኣብ ፅዮን ዘለዉ ረሲኣን እኳ ‘ምስ ዝበልዕ ሓዊ ክነብር ዝኽእል መን እዩ?’ ኢሎም ይሓቱ። እቲ መልሲ ተራ ቅንዕና እዩ፦ ጉቦ ኣይትቀበል፥ ኣዒንትኻ ድማ ካብ ምፍሳስ ደም ዓምት። ኣቦኦም ፈራድን ንጉስን እዩ።

ምዕራፍ 33።

ወይለኻ፥ ኣታ ዘይጠፋእካ መጥፍኢ፤ ኣታ ዝኾነ ዘይጠለመካ ጠላሚ! ምጥፋእ ምስ ወዳእካ ክትጠፍእ ኢኻ፤ ምጥላም ምስ ኣቛረፅካ ድማ ክትጥለም ኢኻ።

ኦ ኣቦ፥ ራህርሀልና፤ ንፅበየካ ኣለና። በብንግሆ ሓይሊ ኹነና፤ ብጊዜ ፀበባ ድማ ምድሓን ኹነና። ብነጎድጓድ ድምፅኻ ህዝብታት ይሃድሙ፤ ንስኻ ምስ ተልዓልካ ድማ ኣህዛብ ፋሕ ይብሉ። ናትካ ምርኮ ከምቲ ኣንበጣ ዝእክብ ይእከብ፤ ከም ኵብኵብታ ኸዓ ሰባት ይጓየዩሉ።

ኣቦና ልዑል እዩ፥ ኣብ ላዕሊ ይነብር እዩ እሞ፤ ንፅዮን ብፍርድን ብፅድቅን መሊእዋ ኣሎ። ንሱ ፅኑዕ መሰረት ዘመንካ፥ ብዝሒ ምድሓን፥ ጥበብን ፍልጠትን ክኸውን እዩ፤ ፍርሓት ኣቦና ድማ መዝገብ ፅዮን እዩ።

እንሆ፥ ጀጋኑኦም ኣብ ኣደባባያት ይጭድሩ ኣለዉ፤ ልኡኻት ሰላም ድማ መሪር ብኽያት ይበኽዩ። መንገድታት ፅምዊ ኾይነን፤ ሓለፍቲ መንገዲ ኻብ መገዲ ተሰዊሮም። ኪዳን ተጠሒሱ፥ ከተማታት ተነዒቐን፥ ዝኾነ ሰብ ድማ ኣይከብርን። ምድሪ ትሓዝንን ትደክምን፤ ሊባኖስ ይሓፍር፥ ይነቅፅ፤ ሳሮን ከም በረኻ ኾይና፥ ባሳንን ቀርሜሎስን ድማ ቆፅሎም የረግፉ።

“ሕዚ ክትስእ እየ’ ይብል ኣቦና፥ ‘ሕዚ ልዕል ክብል እየ፥ ሕዚ ርእሰይ ክብ ክብል እየ። ብቝቡቝ ትፀንሱ፥ ሓሰር ትወልዱ፤ እስትንፋስኩም ድማ ዝበልዐኩም ሓዊ እዩ። ኣህዛብ ከምቲ ዝተቘርፀ ኣብ ሓዊ ዝቃፀል እሾዅ፥ ተቓፂሎም ሓሙዅሽቲ ክኾኑ እዮም። ኣቱም ብርሑቕ ዘለኹም፥ ዝገበርክዎ ስምዑ፤ ኣቱም ብቐረባ ዘለኹም ድማ ሓይለይ ፍለጡ።’”

ሓጥኣን ፅዮን ተሸቢሮም፤ ንረሲኣን ራዕዲ ሒዝዎም፦ “ካባና መን እዩ ምስ ዝባላዕ ሓዊ ክነብር ዝኽእል? ካባና መን እዩ ምስ ናይ ዘለኣለም ነበልባል ክነብር ዝኽእል?” እቲ ብፅድቂ ዝመላለስ፥ ቅንዕና ዝዛረብ፥ ካብ ዓመፅ ዝርከብ ረብሓ ዝነዓቐ፥ ኢዱ ኻብ ጉቦ ምቕባል ዝኸልከላ፥ ኣእዛኑ ካብ ምስማዕ ተንኰል ደም ዝዓፀወ፥ ኣዒንቱ ኸዓ ካብ ክፉእ ዝዓመተ፥ ንሱ እዩ እቲ ኣብ በረኽቲ ዝነብር፥ ዕርድታት እምባ መዕቘቢ ዝኾንዎ፤ እንጀራ ይውሃቦ፥ ማዩ ድማ ኣይጎድሎን።

ኣዒንትኻ ንንጉስ ብፅባቐኡ ክርእያ እየን፤ ናብ ርሑቕ ዝርሕቕ ምድሪ ድማ ክርእያ እየን። ልብኻ ነቲ ናይ ቀደም ራዕዲ ክዝክር እዩ፦ “እቲ ዝቘፀረ ኣበይ ኣሎ? እቲ ግብሪ ዝመዘነ ኣበይ ኣሎ? እቲ ነቲ ግምብታት ዝቘፀረ ኣበይ ኣሎ?” ነቶም ዘረባኦም ክትርደኦ ዘይከኣል፥ ብዘይትርድኦ ኮልታፍ ልሳን ዝዛረቡ ዕቡያት ህዝቢ፥ ድሕሪ ደጊም ኣይክትርእዮምን ኢኻ።

ንፅዮን ርአያ፥ እታ ናትና ምዱባት በዓላት ዘለዋ ኸተማ! ኣዒንትኻ ንኢየሩሳሌም ክርእያ እየን፥ ሰላማዊ ማሕደር፥ ዘይግዕዝ ድንኳን፥ ሽኻል ፈፂሙ ዘይምሓው፥ ገመድ ኸዓ ፈፂሙ ዘይበትኽ። ኣብኡ ግና ኣቦና ብግርማኡ፥ ገፋሕ ሩባታትን ወሓዝትን ዘለዎ ቦታ ኽኾነና እዩ፤ ኣብኡ ብመሓዛፊ ዝኸይድ ጃልባ ኣይትኸይድን፥ ሓያል መርከብ እውን ኣይትሓልፍን። ኣቦና ፈራድና እዩ እሞ፥ ኣቦና ሓጋግና እዩ፥ ኣቦና ንጉስና እዩ፤ ንሱ ኼድሕነና እዩ።

ናትካ ገመድ ላሕ ኢሉ ተንጠልጢሉ ኣሎ፤ ነቲ ዓንዲ ኣብ ቦታኡ ክሕዝ ወይ ነቲ ሸራ ተዘርጊሑ ክሕዝ ኣይክእልን። ሽዑ ብዙሕ ምርኮ ኽምቀል እዩ፥ ሓንካስ እኳ ነቲ ዘሚት ኽወስድ እዩ። ኣብ ፅዮን ዝነብር ሓደ እኳ “ሓሚመ ኣለኹ” ኣይብልን፤ እቶም ኣብኣ ዝነብሩ ህዝቢ ሓጢኣቶም ክሕደገሎም እዩ።