Πλησιάστε, όλα τα έθνη

Τα έθνη καλούνται να ακούσουν κάτι φοβερό: τη μάχαιρα του Πατέρα μας χορτασμένη στον Εδώμ, αίμα πάνω στα βουνά, χείμαρρους που έγιναν πίσσα και καπνό που δεν παύει ποτέ να ανεβαίνει. Κουκουβάγιες και τσακάλια κληρονομούν τα ερείπια, μετρημένα με σχοινί χάους. Δεν προσφέρεται καμία ανακούφιση — μόνο δικαίωση για τη Σιών.

Κεφάλαιο 34.

Πλησιάστε, έθνη, κι ακούστε· προσέξτε, λαοί! Ας ακούσει η γη και ό,τι τη γεμίζει, ο κόσμος κι ό,τι γεννά αυτός. Γιατί ο Πατέρας μας είναι γεμάτος οργή ενάντια σε όλα τα έθνη, και ο θυμός του στρέφεται ενάντια σε όλους τους στρατούς τους. Τα παρέδωσε στον αφανισμό, τα έδωσε στη σφαγή. Οι σκοτωμένοι τους θα πεταχτούν έξω, η δυσωδία από τα πτώματά τους θα υψωθεί, και τα βουνά θα ρέουν από το αίμα τους. Όλα τα άστρα του ουρανού θα σαπίσουν, και οι ουρανοί θα τυλιχτούν σαν περγαμηνή. Όλη εκείνη η στρατιά των άστρων θα μαραθεί, όπως μαραίνεται το φύλλο και πέφτει από το κλήμα, σαν το ζαρωμένο σύκο από τη συκιά.

Όταν το σπαθί μου χορτάσει στους ουρανούς, κοιτάξτε—κατεβαίνει με κρίση πάνω στον Εδώμ, πάνω στον λαό που παρέδωσα στον αφανισμό. Ο Πατέρας μας έχει ένα σπαθί· είναι χορτασμένο με αίμα, παραφουσκωμένο από πάχος, από το αίμα αρνιών και τράγων, από το πάχος των νεφρών των κριαριών. Γιατί ο Πατέρας μας έχει μια θυσία στη Βοσόρρα, μια μεγάλη σφαγή στη γη του Εδώμ. Τα άγρια βόδια θα πέσουν μαζί τους, και οι νεαροί ταύροι μαζί με τους δυνατούς. Η γη τους θα χορτάσει με αίμα, και το χώμα τους θα παραφουσκώσει από πάχος. Γιατί ο Πατέρας μας έχει μια μέρα δικαιοσύνης, μια χρονιά δικαίωσης για την υπόθεση της Σιών. Τα ρέματα του Εδώμ θα μετατραπούν σε πίσσα, και το χώμα του σε θειάφι, και η γη του θα γίνει πίσσα που καίγεται. Νύχτα και μέρα δεν θα σβήσει· ο καπνός της θα υψώνεται για πάντα. Από γενιά σε γενιά θα μένει ερημωμένη· κανείς δεν θα περάσει ποτέ ξανά μέσα από αυτήν. Η κουκουβάγια της ερήμου και ο νυχτοκόρακας θα την κυριέψουν· ο μπούφος και το κοράκι θα κατοικήσουν μέσα της. Ο Πατέρας μας θα τεντώσει πάνω της το σκοινί της μέτρησης του χάους, και το νήμα της στάθμης του κενού. Οι ευγενείς της δεν θα έχουν εκεί τίποτα να ονομάσουν βασίλειο, κι όλοι οι άρχοντές της θα καταντήσουν ένα τίποτα. Αγκάθια θα σκεπάσουν τα οχυρά της, τσουκνίδες και βάτα τα κάστρα της. Θα γίνει καταφύγιο για τσακάλια, σπίτι για στρουθοκαμήλους. Αγριόγατες θα συναντηθούν με ύαινες, και άγρια κατσίκια θα φωνάζουν το ένα στο άλλο· εκεί επίσης το πλάσμα της νύχτας θα εγκατασταθεί και θα βρει για τον εαυτό της τόπο ανάπαυσης. Εκεί η κουκουβάγια θα φτιάξει φωλιά και θα γεννήσει τα αυγά της, θα τα κλωσήσει και θα μαζέψει τα μικρά της κάτω από τον ίσκιο της· εκεί επίσης θα μαζευτούν τα γεράκια, το καθένα με το ταίρι του.

Ψάξτε την περγαμηνή του Πατέρα μας και διαβάστε: κανένα απ’ αυτά δεν θα λείπει, κανένα δεν θα του λείπει το ταίρι του. Γιατί το στόμα του το πρόσταξε, και το Πνεύμα του τα μάζεψε. Έριξε τον κλήρο γι’ αυτά· το χέρι του μοίρασε το μερίδιό τους με το σκοινί. Θα την κατέχουν για πάντα και θα κατοικούν εκεί από γενιά σε γενιά.