Padha Mrenea, He Sakabehing Bangsa

Bangsa-bangsa ditimbali ngrungokaké bab sing nggegirisi: pedhangé Rama kita wareg ing Edom, getih ing gunung-gunung, kali-kali malih dadi ter lan kukus sing ora mandheg mumbul. Manuk dares lan asu ajag padha marisi reruntuhan, diukur nganggo tali kekacauan. Ora ana kalegan sing diparingaké — mung pambélan tumrap Sion.

Pasal 34.

He para bangsa, padha mrenea lan rungokna; he para umat, padha nggatekna! Bumi lan saisine kabeh padha ngrungokna, jagad lan samubarang kang diwetokake. Awit Rama kita bebendu marang sakabehing bangsa, lan dukane marang sakehing wadyabalane. Panjenengane wis netepake supaya padha ditumpes, wis masrahake marang pambelehan. Wong-wonge kang padha mati bakal dibuwang, ambu bacine bangkene bakal mumbul, lan gunung-gunung bakal mili dening getihe. Sakabehing lintang ing langit bakal bosok, lan langit bakal digulung kaya gulungan kitab. Sakehing balaning lintang mau bakal alum, kaya godhong kang alum lan rontok saka wit anggur, kaya woh anjir kang kisut saka wit anjir.

Bareng pedhangKu wis wareg ngombe ana ing langit, lah, pedhang mau tumurun kanggo ngadili Edom, marang bangsa kang wis Daktemtokake supaya ditumpes. Rama kita kagungan pedhang; pedhang mau wareg dening getih, kebak dening gajih, yaiku getihe cempe lan wedhus, lan gajihe ginjele wedhus gibas lanang. Awit Rama kita kagungan kurban ana ing Bozra, pambelehan gedhe ana ing tanah Edom. Banteng alasan bakal padha ambruk bebarengan karo wong-wong mau, lan sapi-sapi lanang enom bareng karo kang gagah prakosa. Tanahe bakal wareg ngombe getih, lan lemahe bakal kebak dening gajih. Awit Rama kita kagungan dina paukuman, taun piwales tumrap prakarane Sion. Kali-kaline Edom bakal diowahi dadi ter, lemahe dadi welirang, lan tanahe bakal dadi ter kang murub. Ing wayah bengi lan awan ora bakal sirep; kukuse bakal mumbul ing salawas-lawase. Turun-tumurun bakal dadi suwung; ora ana wong siji-sijia kang bakal ngliwati maneh ing salawase. Manuk bence ara-ara lan manuk dares bakal nduweni panggonan iku; manuk beluk lan manuk gagak bakal manggon ing kono. Rama kita bakal mbeber tali ukuran karusakan ing sadhuwure, lan tali unting-unting kasuwungan. Para panggedhene ora bakal duwe apa-apa ing kono kang bisa diarani karajan, lan sakehing para pangerane bakal dadi tanpa guna. Eri-eri bakal ngrembuyung ing beteng-betenge, rerungkudan lan grumbul eri ing kutha-kuthane kang santosa. Panggonan iku bakal dadi pandhelikane asu ajag, papan dununge manuk unta. Kucing alasan bakal padha kapethuk karo dubuk, lan wedhus alasan bakal padha celuk-celukan; ing kono uga kewan ing wayah bengi bakal manggon lan nemu papan palerenan kanggo awake dhewe. Ing kono manuk dares bakal nusuh lan ngendhog, netesake endhoge lan nglumpukake anake ana ing sangisoring wayangane; ing kono uga manuk alap-alap bakal padha nglumpuk, siji-sijine karo jodhone.

Padha golekana gulungan kitabe Rama kita lan wacanen: ora ana siji wae saka iki kang bakal ora ana, ora ana siji-sijia kang kekurangan jodhone. Awit tutuke kang wis paring dhawuh, lan Rohe wis nglumpukake kabeh. Panjenengane wis nguncalake undhi kanggo kewan-kewan mau; astane wis ngedum panduman tumrap kewan-kewan iku kanthi tali ukuran. Kewan-kewan mau bakal nduweni panggonan iku ing salawase lan manggon ana ing kono turun-tumurun.