Hukum anu Ngarampas Hak Jalma Miskin

Asur téh pecut dina panangan Rama urang tapi teu nyahoeun — kampak anu ngagulkeun diri ka nu ngayunkeunana — ku kituna kaagulan pakakas éta ogé dihukum. Lalampahan nu ngarurug dipapay ti kota ka kota dugi ka manéhna ngacungkeun peureup ka Yerusalem.

Pasal 10.

Cilaka maranehna anu nyieun katetepan teu adil, jeung anu nulis undang-undang anu nindes, pikeun ngarampas kaadilan ti nu mariskin jeung ngarampog hak nu butuh di antara umat Kami, ngajadikeun randa-randa jadi rampasanana jeung barudak yatim jadi mangsana. Rek naon pigaweeun maraneh dina poe pangbales, waktu karuksakan datang ti nu jauh? Ka saha maraneh rek lumpat menta tulung? Di mana maraneh rek nyimpen kabeungharan maraneh? Taya deui jalan salian ti ngaringkuk di antara nu katawan atawa ngagoler di antara nu tiwas. Sanajan kitu, bebendu Mantenna acan liren; panangana-Na angger ngjulang.

Asur, Iteuk dina Panangana-Na

“Cilaka Asur, iteuk bebendu Kami, nu dina leungeunna aya pentung amarah Kami! Kami ngutus manehna ngalawan hiji bangsa anu teu ngabakti ka Allah; ka bangsa anu jadi sasaran bebendu Kami, Kami marentah manehna, pikeun ngarebut jarahan jeung ngakut rampasan, pikeun ngaidek-idek maranehna lir leutak di jalan.”

Tapi lain kitu maksud manehna; lain kitu rarancang hatena. Maksud manehna teh ngaruksak, ngabasmi bangsa demi bangsa. Sabab manehna ngomong, “Lain kabeh panglima kami teh raja-raja? Lain Kalno teh saperti Karkemis? Lain Hamat teh saperti Arpad? Lain Samaria teh saperti Damsik? Sakumaha leungeun kami geus ngarebut karajaan-karajaan nu nyembah brahala, nu arca ukiranana leuwih loba ti batan nu di Yerusalem jeung Samaria, naha kami moal nyieun kitu ka Yerusalem jeung arca-arcana, sakumaha kami geus nyieun ka Samaria jeung brahala-brahalana?”

Sanggeus Rama Nu Maha Kawasa anggeus ngalaksanakeun sagala padamelana-Na ka Gunung Sion jeung Yerusalem, Kami rek ngahukum buah tina hate adigung raja Asur jeung kareueus takabur dina panonna.

Sabab manehna ngomong, “Ku kakuatan leungeun kami ieu kabeh kajadian, jeung ku kabijaksanaan kami, sabab kami boga pangarti. Kami geus mindahkeun wates-wates bangsa jeung ngarampog harta bandana; kami geus ngagulingkeun jelema-jelema nu dariuk dina tahta, lir hiji nu gagah. Leungeun kami geus ngaranggeum kabeungharan bangsa-bangsa lir kana sayang; saperti jelema nyokotan endog nu ditinggalkeun, kami geus ngumpulkeun saeusi bumi. Taya nu ngelebetkeun jangjang atawa muka pamatuk pikeun disada. Naha kampak teh ngagulkeun maneh ngaleuwihan jalma nu ngayunkeun eta? Naha gergaji nyombongkeun maneh ngalawan nu make eta? Saolah-olah iteuk bisa ngayun-ngayun nu ngangkat eta, saolah-olah teteken bisa ngangkat barang nu lain kai!” Ku sabab eta Rama Nu Maha Kawasa, Gusti Balad Sawarga, bakal ngirimkeun kasakit anu ngaruksak ka tengah-tengah prajurit-prajuritna nu bedas, sarta di handapeun kamulyaanana bakal hurung seuneu lir urub anu ngabebela. Caang Israil bakal jadi seuneu, Nu Maha Suci urang jadi hurung seuneu; dina ngan sapoe bakal ngahuru jeung ngahakan cucuk jeung rungkunna. Kamulyaan leuweungna jeung tegalna nu subur bakal dibasmi ku Rama urang, boh jiwa boh ragana; bakal jadi lir jalma gering nu beuki teu daya. Tangkal-tangkal nu nyesa di leuweungna bakal saeutik pisan nepi ka budak leutik oge bisa ngitungna.

Nyarande Deui ka Rama Urang

Dina poe eta sesa-sesa Israil jeung nu salamet ti kulawarga Yakub moal nyarande deui ka nu geus neunggeul maranehna, tapi bakal saestuna nyarande ka Rama urang, Nu Maha Suci Israil. Sesa-sesa bakal balik deui—sesa-sesa ti Yakub—ka Allah Nu Maha Kawasa. Sanajan jumlah umat maneh, Israil, lir keusik di basisir sagara, ngan sesa-sesana nu bakal balik deui. Karuksakan geus ditetepkeun, pinuh ku kaadilan. Sabab Rama Nu Maha Kawasa, Gusti Balad Sawarga, bakal ngalaksanakeun karuksakan nu geus ditetepkeun di sakuliah nagri.

Ku sabab eta Rama Nu Maha Kawasa, Gusti Balad Sawarga, ngandika, “Eh umat Kami anu maratuh di Sion, ulah sieun ku Asur, anu neunggeulan maraneh ku iteuk jeung ngacungkeun teteken ka maraneh saperti Mesir baheula. Sabab ngan sakeudeung deui amarah Kami bakal rengse, sarta bebendu Kami bakal malik pikeun ngaruksak maranehna.” Rama balad sawarga bakal ngayun-ngayunkeun pecut ka maranehna, saperti nalika Mantenna neunggeulan Midian di batu karang Oreb; Mantenna bakal ngacungkeun teteken-Na ka luhureun laut saperti anu dipidamel ku Mantenna di Mesir. ^a Dina poe eta beungbeuratna bakal diangkat tina taktak maneh, pasanganana tina beuheung maneh; pasangan eta bakal ancur.

Manehna datang ngalawan Ayat, ngaliwatan Migron, nyimpen bekelna di Mikmas. Maranehna meuntas jalan sempit: “Urang rek masanggrahan di Geba.” Ramah ngadegdeg; Gibea kota Saul kalabur. Ceurik sora tarik, eh putri Galim! Regepkeun, eh Laisa! Kasihan Anatot! Madmena kalabur; urang Gebim nyarumput neangan panyalindungan. Poe eta keneh manehna eureun di Nob, ngepelkeun leungeunna ka gunung putri Sion, pasir Yerusalem. Tah, Rama Nu Maha Kawasa, Gusti Balad Sawarga, bakal nyode dahan-dahan ku kakuatan nu matak gimir; tangkal nu pangjangkungna bakal dituaran, nu jarangkung direndahkeun. Mantenna bakal nuaran rungkun-rungkun leuweung ku kampak, sarta Libanon bakal rubuh di payuneun Nu Maha Agung.