يسعياه 10 FHB Father's Heart Bible™

10 ¹افسوس انهن تي جيڪي ناحق حڪم جاري ڪن ٿا، ۽ انهن ليکڪن تي جيڪي ظلم وارا قانون لکن ٿا، ²تہ غريبن کي انصاف کان محروم ڪن ۽ منهنجي قوم جي مسڪينن جا حق ڦري وٺن، بيواهن کي پنهنجو لُٽ ۽ يتيمن کي پنهنجو شڪار بڻائين. ³حساب جي ڏينهن، جڏهن پري کان تباهي ايندي، تڏهن اوهين ڇا ڪندا؟ مدد لاءِ ڪنهن ڏانهن ڀڄندا؟ پنهنجي دولت ڪٿي ڇڏيندا؟ ⁴قيدين وچ ۾ جھڪي ويهڻ يا مارجي ويلن وچ ۾ ڪرڻ کانسواءِ ٻيو ڪجهه نہ بچندو. تڏهن بہ سندس غضب نہ ٽريو آهي؛ سندس هٿ اڃا ڊگهو ٿيل آهي.

اسور، سندس هٿ ۾ لٺ

⁵”افسوس اسور تي، جيڪو منهنجي غضب جو ڏنڊو آهي، جنهن جي هٿ ۾ منهنجي قهر جو ڳڙو آهي! ⁶مان کيس هڪ بي دين قوم تي موڪليان ٿو؛ منهنجي غضب جي قوم خلاف کيس حڪم ٿو ڏيان تہ لُٽ ڪري ۽ ڦر کڻي وڃي، ۽ کين گهٽين جي چيڪڙ وانگر لتاڙي ڇڏي.“

⁷پر هو اهو ارادو نہ ٿو رکي؛ سندس دل ائين نہ ٿي سوچي. سندس مقصد تباهي آهي، قوم پٺيان قوم کي ڪٽي ڇڏڻ. ⁸ڇاڪاڻ تہ هو چوي ٿو تہ ”ڇا منهنجا سڀ سردار بادشاهه نہ آهن؟ ⁹ڇا ڪلنو ڪرڪميس جهڙو نہ آهي؟ ڇا حمات ارفد جهڙو نہ آهي؟ ڇا سامريه دمشق جهڙو نہ آهي؟ ¹⁰جيئن منهنجي هٿ انهن بتن جون بادشاهتون وٺي ڇڏيون، جن جا ڪوتيل بت يروشلم ۽ سامريه جي بتن کان وڌيڪ هئا، ¹¹تہ ڇا مان يروشلم ۽ سندس بتن سان ائين نہ ڪندس جيئن مون سامريه ۽ سندس بتن سان ڪيو؟“

¹²جڏهن حاڪم پيءُ جبل صيهون ۽ يروشلم خلاف پنهنجو سڀ ڪم پورو ڪري چڪو هوندو، تڏهن مان اسور جي بادشاهه جي مغرور دل جي ميوي ۽ سندس اکين جي ڏاڍي تڪبر کي سزا ڏيندس.

¹³ڇاڪاڻ تہ هو چوي ٿو تہ ”مون اهو پنهنجي هٿ جي زور سان ڪيو، ۽ پنهنجي حڪمت سان، ڇو تہ مون کي سمجھ آهي. مون قومن جون حدون هٽايون ۽ سندن خزانا ڦريا؛ تخت تي ويٺلن کي زورآور وانگر هيٺ ڪيم. ¹⁴منهنجو هٿ قومن جي دولت ڏانهن ائين وڌيو جيئن ڪنهن آکيري ڏانهن؛ جيئن ڪو ڇڏيل آنا گڏ ڪري، تيئن مون سڄي زمين گڏ ڪئي. ڪنهن بہ پر نہ ڦڙڪايو ۽ نہ چهنب کولي چون چون ڪئي. ¹⁵ڇا ڪهاڙو پنهنجي هلائيندڙ تي وڏائي ڪري ٿو؟ ڇا آري پنهنجي هلائيندڙ خلاف فخر ڪري ٿي؟ ڄڻ تہ ڏنڊو پنهنجي کڻندڙ کي لڏائي سگھي، ڄڻ تہ لٺ انهيءَ کي کڻي سگھي جيڪو ڪاٺ ناهي!“ ¹⁶تنهنڪري حاڪم پيءُ، آسمان جي لشڪرن جو پيءُ، سندس مضبوط سپاهين ۾ ڪمزور ڪندڙ بيماري موڪليندو، ۽ سندس جلوي جي هيٺان باهه ٻرندڙ شعلي وانگر ڀڙڪندي. ¹⁷اسرائيل جو نور باهه بڻجي ويندو، اسان جو پاڪ شعلو؛ هڪ ئي ڏينهن ۾ اها سندس ڪنڊا ۽ جهنگلي ٻوٽا ساڙي ڀسم ڪري ڇڏيندي. ¹⁸سندس ٻيلي ۽ زرخيز زمين جو جلوو اسان جو پيءُ روح ۽ جسم سميت برباد ڪري ڇڏيندو؛ اهو ائين ٿيندو جيئن ڪو بيمار ماڻهو گهلجي ختم ٿي وڃي. ¹⁹سندس ٻيلي جا باقي بچيل وڻ ايترا ٿورا هوندا جو ٻار بہ انهن کي ڳڻي سگھندو.

وري اسان جي پيءُ تي ڀروسو

²⁰انهيءَ ڏينهن اسرائيل جو بچيل ٽولو ۽ يعقوب جي گهراڻي جا بچيل ماڻهو، انهيءَ تي وڌيڪ ڀروسو نہ ڪندا جنهن کين ماريو هو، پر اسان جي پيءُ، اسرائيل جي پاڪ تي سچي دل سان ڀروسو ڪندا. ²¹هڪ بچيل ٽولو موٽندو، يعقوب جو بچيل ٽولو، زورآور خدا ڏانهن. ²²جيتوڻيڪ تنهنجي قوم اسرائيل سمنڊ جي واريءَ جيتري هجي، تڏهن بہ رڳو هڪ بچيل ٽولو موٽندو. تباهي مقرر ٿيل آهي، جيڪا سچائيءَ سان ڀرپور آهي. ²³ڇاڪاڻ تہ حاڪم پيءُ، آسمان جي لشڪرن جو پيءُ، سڄي ملڪ ۾ اها مقرر ڪيل تباهي آڻيندو.

²⁴تنهنڪري حاڪم پيءُ، آسمان جي لشڪرن جو پيءُ فرمائي ٿو تہ ”اي منهنجا ماڻهو، جيڪي صيهون ۾ رهو ٿا، اسور کان نہ ڊڄو، جيڪو اوهان کي لٺ سان ٿو ڪُٽي ۽ مصر وانگر اوهان خلاف ڏنڊو ٿو کڻي. ²⁵ڇاڪاڻ تہ ٿوري ئي وقت ۾ منهنجو قهر ختم ٿي ويندو، ۽ منهنجو غضب سندن تباهي ڏانهن ڦرندو.“ ²⁶آسمان جي لشڪرن جو پيءُ انهن مٿان چابڪ لڏائيندو، جيئن هن عوريب جي ٽڪريءَ وٽ مديان کي ماريو هو؛ هو سمنڊ مٿان پنهنجو ڏنڊو کڻندو جيئن مصر ۾ ڪيائين. ^a a v26 عوريب جي ٽڪري اها جاءِ هئي جتي جدعون جي ماڻهن مديانين جا سردار ماريا هئا (قاضين 7:25). ²⁷انهيءَ ڏينهن سندن بار تنهنجي ڪلهي تان لهي ويندو، سندن جوئو تنهنجي ڳچيءَ تان؛ جوئو ڀڄي پوندو.

²⁸هو عيات تي چڙهي اچي ٿو، مگرون مان لنگهي ٿو، مڪماس ۾ پنهنجو سامان رکي ٿو. ²⁹اهي گھاٽي لنگهي ٿا چون تہ ”اسين جبع ۾ ڇانوڻي هڻنداسين.“ رامه ڏڪي ٿو؛ ساؤل جو جبعه ڀڄي ٿو. ³⁰اي جلين جي ڌيءَ، رڙ ڪر! اي ليشا، ٻڌ! اي بيچاري عناٿوت! ³¹مدمينه ڀڄي رهيو آهي؛ جبيم جا ماڻهو لڪي رهيا آهن. ³²اڄ ئي هو نوب ۾ ترسي ٿو، صيهون جي ڌيءَ جي جبل، يروشلم جي ٽڪريءَ ڏانهن مڪو ڏيکاري ٿو. ³³ڏس، حاڪم پيءُ، آسمان جي لشڪرن جو پيءُ، ڊيڄاريندڙ زور سان ٽاريون ڪٽي ڇڏيندو؛ سڀ کان ڊگها وڻ ڪٽيا ويندا، اوچا هيٺ ڪيا ويندا. ³⁴هو ٻيلي جا گهاٽا ٻوٽا ڪهاڙي سان ڪٽي ڇڏيندو، ۽ لبنان جلالي هستيءَ جي اڳيان ڪري پوندو.