Angger-angger kang Ngrampas Wong Mlarat

Asyur iku teken ing astane Rama kita, nanging ora ngerti — kaya kampak kang gumunggung marang kang ngayunake — mula kumalungkunge piranti iku uga diadili. Lakune wong kang nglurug kalacak saka kutha siji menyang kutha liyane, nganti dheweke ngacungake ajiné marang Yerusalem.

Pasal 10.

Bilai marang wong kang netepake katetepan kang ora adil, lan marang para juru tulis kang ngetokake angger-angger kang nindhes, kanggo ngrampas kaadilan saka wong miskin lan ngrampog wong kesrakat ing antarane umatKu saka hake, sarta ndadekake para randha dadi jarahane lan bocah lola dadi memangsane. Apa kang bakal koktindakake ing dina paukuman, nalika karusakan teka saka kadohan? Marang sapa kowe bakal ngungsi njaluk pitulungan? Ing ngendi kowe bakal nyimpen bandhamu? Ora ana kang kari kejaba ndhekem ing antarane para tawanan utawa tiba ing antarane wong kang padha dipateni. Ewadene sanadyan mangkono kabeh, bebendune durung sirep; astane isih kaagagake.

Asyur, Teken ing AstaNe

“Bilai marang Asyur, teken bebenduKu, kang tangane nggegem gada dedukaKu! Aku ngutus dheweke nglawan bangsa kang murtad; nglawan umat kang dadi sasarane bebenduKu, dheweke Dakdhawuhi supaya ngrayah rayahan lan nggawa lunga jarahan, lan ngidak-idak dheweke kaya endhut ing dalan.”

Nanging dudu mangkono karepe; dudu kuwi kang dirancang ing atine. Karepe yaiku numpes, nyirnakake bangsa siji sawise sijine. Awit dheweke kandha: “Apa para panggedheku kabeh iku dudu raja-raja? Apa Kalno ora kaya Karkemis? Apa Hamat ora kaya Arpad? Apa Samaria ora kaya Damsyik? Kaya dene tanganku wis nyekel karaton-karaton para brahala, kang reca-reca tatahane ngungkuli recane Yerusalem lan Samaria, apa aku ora bakal nandukake marang Yerusalem lan reca-recane kaya anggonku wis nandukake marang Samaria lan brahala-brahalane?”

Bareng Rama kita Kang Mahakwasa wis ngrampungake sakabehe pakaryane nglawan Gunung Sion lan Yerusalem, Aku bakal ngukum wohing atine raja Asyur kang angkuh lan gumedhening mripate kang kumalungkung.

Awit dheweke kandha: “Sarana kakuwataning tanganku, iki wis daktindakake, lan sarana kawicaksananku, awit aku duwe pangreten. Aku wis ngilangake wates-watesing bangsa-bangsa lan ngrampas raja-branane; aku wis ngasorake wong kang padha lungguh ing dhampar kaya wong gagah prakosa. Tanganku wis nggayuh kasugihaning bangsa-bangsa kaya wong nggayuh susuh; kaya wong nglumpukake endhog kang ditinggal, mangkono aku wis nglumpukake salumahing bumi. Ora ana siji-sijia kang ngeprakake swiwine utawa mangap cucuke kanggo cuwit-cuwit. Apa wadung bisa ngunggulake awake ngluwihi wong kang ngayun-ayunake wadung mau? Apa graji gumunggung marang wong kang nganggo? Kaya-kaya gitik bisa ngobat-abitake wong kang ngangkat gitik mau, kaya-kaya teken bisa ngangkat barang kang dudu kayu!” Mulane Rama kita Kang Mahakwasa, Gustine bala swarga, bakal ndhatengake lelara kang nggrogoti ing antarane para prajurite kang kuwat, lan ing sangisore kamulyane bakal murub geni kaya urubing dahana. Pepadhanging Israel bakal dadi geni, Kang Mahasuci kita dadi urubing dahana; sajroning sedina bakal mbesmi lan ngentekake eri lan rerungkude. Kaendahaning alase lan pategalane kang subur bakal disirnakake dening Rama kita, dalah nyawa lan badane; bakal kaya nalika wong lara ngranggas saya suda. Wit-witan kang kari ing alase bakal saka sethithike nganti bocah cilik bisa ngitung.

Sumendhe Maneh marang Rama kita

Ing dina iku, tirahane Israel lan wong kang padha slamet saka turune Yakub ora bakal maneh sumendhe marang kang nggebug dheweke, nanging bakal temen-temen sumendhe marang Rama kita, Kang Mahasuci Israel. Tirahan bakal bali—tirahane Yakub—marang Allah Kang Prakosa. Sanadyan umatMu Israel kaya wedhi ing sagara, mung tirahan kang bakal bali. Karusakan wis katetepake, luber kebak ing kabeneran. Awit Rama kita Kang Mahakwasa, Gustine bala swarga, bakal nindakake karusakan kang wis katetepake ing satanah kabeh.

Mulane Rama kita Kang Mahakwasa, Gustine bala swarga, ngandika: “He umatKu kang manggon ing Sion, aja wedi marang Asyur, kang nggebug kowe nganggo gitik lan ngangkat teken nglawan kowe kaya kang ditindakake Mesir. Awit sadhela engkas maneh dedukaKu bakal entek, lan bebenduKu bakal tumuju marang karusakane.” Rama kita, Gustine bala swarga, bakal ngayunake pecut nglawan wong-wong mau, kaya nalika numpes Midian ing watu Oreb; Panjenengane bakal ngangkat tekene ngungkuli sagara kaya kang wis katindakake ing Mesir. ^a Ing dina iku momotane bakal kaangkat saka pundhakmu, pasangane saka gulumu; pasangan mau bakal ditugel.

Dheweke teka nglawan Aiat, ngliwati Migron, nyimpen gegawane ing Mikhmas. Padha nyabrang ing pepalihan gunung: “Kita bakal makemah ing Geba.” Rama gumeter; Gibea kuthane Saul mlayu. Mbengoka, he putri Galim! Rungokna, he Lais! Mesakake kowe, Anatot! Madmena lumayu; wong Gebim padha ndhelik golek pangungsen. Dina iki uga dheweke mandheg ing Nob, ngacungake kepeling tangane marang gununge putri Sion, yaiku gumuk Yerusalem. Lah, Rama kita Kang Mahakwasa, Gustine bala swarga, bakal nugeli pang-pange kanthi kakuwatan kang nggegirisi; wit-witan kang dhuwur dhewe bakal ditegor, kang jangkung bakal diasorake. Panjenengane bakal negori grombolan alas nganggo wadung, lan Libanon bakal ambruk ing ngarsane Kang Mahaluhur.