Muhtojlarni talaydigan qonunlar

Ossuriya Otamizning qoʻlidagi tayoq, lekin buni bilmaydi — oʻzini silkitgan zot oldida maqtanayotgan bolta — shuning uchun qurolning takabburligi ham hukm qilinadi. Bosqinchining yurishi shaharma-shahar kuzatib boriladi, toki u Quddusga musht doʻlaytirmaguncha.

10-bob.

Adolatsiz farmonlar chiqaradiganlar holiga voy, zulmkor qonunlarni bitadiganlar holiga voy, Ular kambagʻallarni adolatdan mahrum etadi, xalqim orasidagi muhtojlarni haq-huquqidan ayiradi; bevalarni oʻzlariga oʻlja, yetimlarni esa talonga aylantiradi. Hisob-kitob kunida nima qilasizlar, uzoqdan falokat kelganda? Yordam soʻrab kimning oldiga qochasizlar? Boyliklaringizni qayerda qoldirasizlar? Asirlar orasida bukchayishdan yoki oʻldirilganlar orasida yiqilishdan boshqa hech narsa qolmaydi. Shunga qaramay, Uning gʻazabi qaytmadi, qoʻli hamon choʻzilgandir.

Ossuriya — Uning qoʻlidagi tayoq

“Ossuriya holiga voy! U — Mening gʻazabim tayogʻidir, uning qoʻlidagi toʻqmoq — Mening qahrimdir! Men uni xudosiz bir xalq ustiga yuboraman; gʻazabimga uchragan xalqqa qarshi unga amr beraman: oʻlja tortib olsin, talon-taroj qilib olib ketsin, ularni koʻchalardagi loyday ezgʻilasin.”

Lekin u bunday oʻylamaydi, yuragida bunday niyat yoʻq. Uning maqsadi — yoʻq qilish, ketma-ket xalqlarni qirib tashlash. Chunki u shunday deydi: “Sarkardalarimning hammasi shoh emasmi? Kalno Karkamishdek emasmi? Xamat Arpaddek emasmi? Samariya Damashqdek emasmi? Qoʻlim butparast shohliklarni tutib olgani kabi — ularning oʻyma butlari Quddus va Samariyanikidan ortiq edi — Samariya va uning butlarini qilganimdek, Quddus va uning tasvirlarini ham qilmaymanmi?”

Hukmron Ota Sion togʻi va Quddusga qarshi butun ishini oxiriga yetkazgach, Men Ossuriya shohining takabbur yuragi hosilini hamda koʻzlaridagi manman gʻururni jazolayman.

Chunki u shunday deydi: “Buni oʻz qoʻlim kuchi bilan qildim, oʻz donoligim bilan qildim, chunki men aql-idrokliman. Xalqlarning chegaralarini oʻzgartirdim, xazinalarini talon-taroj qildim; qudratli bir zotdek, taxtda oʻtirganlarni agʻdardim. Qoʻlim xalqlar boyligiga xuddi uyaga yetgandek yetdi; kimdir tashlandiq tuxumlarni tergandek, men butun yerni yigʻib oldim. Na biri qanot qoqdi, na biri chugʻurlab tumshugʻini ochdi. Bolta oʻzini silkitayotgan kishidan ustun qoʻyarmikan? Arra oʻzini ishlatayotgandan maqtanarmikan? Goʻyo tayoq oʻzini koʻtargan kishini silkitayotgandek, goʻyo hassa yogʻoch boʻlmagan narsani koʻtarayotgandek!” Shuning uchun Hukmron Ota, osmon qoʻshinlarining Otasi, oriqlatadigan kasallik yuboradi — uning baquvvat jangchilari orasiga, uning shon-shavkati ostida esa lovullagan olovday oʻt yonadi. Isroilning Nuri olovga aylanadi, Muqaddas Zotimiz esa alangaga; bir kunning oʻzida uning tikanlari va yantoqlarini yondirib, yutib yuboradi. Uning oʻrmoni va serunum dalasining shon-shavkatini Otamiz joni-tani bilan yoʻq qiladi; bu xuddi bemor odam holdan toygandek boʻladi. Oʻrmonining qolgan daraxtlari shunchalik oz boʻladiki, ularni bir bola ham sanab chiqa oladi.

Yana Otamizga suyanish

Oʻsha kuni Isroil qoldigʻi va Yoqub xonadonidan omon qolganlar oʻzlarini urgan kimsaga endi suyanmaydilar, balki chin dildan Otamizga, Isroilning Muqaddas Zotiga suyanadilar. Bir qoldiq qaytadi — Yoqubning qoldigʻi — Qudratli Xudo tomon qaytadi. Ey Isroil, xalqing dengiz qumiday koʻp boʻlsa-da, faqat bir qoldiq qaytadi. Halokat belgilab qoʻyilgan, u solihlik bilan toʻlib-toshadi. Chunki Hukmron Ota, osmon qoʻshinlarining Otasi, belgilab qoʻyilgan halokatni butun yurt boʻylab amalga oshiradi.

Shuning uchun Hukmron Ota, osmon qoʻshinlarining Otasi, shunday deydi: “Ey Sionda yashaydigan xalqim, Ossuriyadan qoʻrqma, u seni tayoq bilan uradi va senga qarshi hassasini koʻtaradi — xuddi Misr qilgani kabi. Chunki yana bir oz vaqtdan soʻng qahrim tugaydi, gʻazabim esa ularni halok etishga qaratiladi.” Osmon qoʻshinlarining Otasi ularga qarshi qamchi koʻtaradi, xuddi Orev qoyasida Midiyonni urgani kabi; dengiz uzra Oʻz hassasini koʻtaradi, xuddi Misrda qilgani kabi. ^a Oʻsha kuni ularning yuki yelkangdan olib tashlanadi, boʻyinturugʻi boʻyningdan olinadi; boʻyinturuq sindiriladi.

U Ayatga qarshi keladi, Migrondan oʻtadi, Mikmashda oziq-ovqatini qoldiradi. Ular dovondan oʻtadilar: “Gevada tunaymiz.” Rama titraydi; Shoul Givasi qochadi. Baland ovoz bilan faryod qil, ey Gallim qizi! Quloq sol, ey Laysha! Bechora Anatot! Madmena qochmoqda; Gebim aholisi panoh izlamoqda. Aynan shu kuni u Noʻbda toʻxtaydi, Sion qizining togʻiga, Quddus tepaligiga mushtini doʻlaytiradi. Mana, Hukmron Ota, osmon qoʻshinlarining Otasi, dahshatli kuch bilan shoxlarni kesib tashlaydi; eng baland daraxtlar qulatiladi, magʻrurlari past qilinadi. U oʻrmon chakalakzorini bolta bilan kesib tashlaydi, Lubnon esa Ulugʻvor Zot oldida yiqiladi.