Νόμοι που ληστεύουν τους αναγκεμένους

Η Ασσυρία είναι το ραβδί στο χέρι του Πατέρα μας και δεν το ξέρει — τσεκούρι που καυχιέται απέναντι σε εκείνον που το κραδαίνει — κι έτσι κρίνεται και η αλαζονεία του εργαλείου. Η πορεία του εισβολέα ιχνογραφείται πόλη προς πόλη, ώσπου υψώνει τη γροθιά του κατά της Ιερουσαλήμ.

Κεφάλαιο 10.

Αλίμονο σ' αυτούς που θεσπίζουν άδικα διατάγματα και σ' εκείνους που γράφουν καταπιεστικούς νόμους, για να στερήσουν τη δικαιοσύνη από τους φτωχούς και να αρπάξουν από τους αναγκεμένους μέσα στον λαό μου τα δικαιώματά τους, κάνοντας τις χήρες λάφυρό τους και τα ορφανά θήραμά τους. Τι θα κάνετε την ημέρα της κρίσης, όταν έρθει η καταστροφή από μακριά; Σε ποιον θα καταφύγετε για βοήθεια; Πού θα αφήσετε τα πλούτη σας; Δεν απομένει παρά να ζαρώσετε ανάμεσα στους αιχμαλώτους ή να πέσετε ανάμεσα στους σκοτωμένους. Κι όμως, μ' όλα αυτά, ο θυμός του δεν αποστράφηκε· το χέρι του είναι ακόμα απλωμένο.

Η Ασσυρία, το ραβδί στο χέρι του

«Αλίμονο στην Ασσυρία, το ραβδί του θυμού μου, που στο χέρι της κρατάει το ρόπαλο της οργής μου! Τον στέλνω ενάντια σ' ένα ασεβές έθνος· ενάντια στον λαό της οργής μου τον προστάζω, να αρπάξει λάφυρα και να πάρει λεία, να τους ποδοπατήσει σαν λάσπη στους δρόμους».

Αλλά δεν είναι αυτό που σκοπεύει· δεν είναι αυτό που σχεδιάζει η καρδιά του. Σκοπός του είναι να καταστρέψει, να εξολοθρεύσει το ένα έθνος μετά το άλλο. Γιατί λέει: «Δεν είναι όλοι οι διοικητές μου βασιλιάδες; Δεν είναι η Χαλνώ σαν τη Χαρκεμίς; Δεν είναι η Αμάθ σαν την Αρφάδ; Δεν είναι η Σαμάρεια σαν τη Δαμασκό; Όπως το χέρι μου άρπαξε τα βασίλεια των ειδώλων, που τα γλυπτά τους ξεπερνούσαν εκείνα της Ιερουσαλήμ και της Σαμάρειας, δεν θα κάνω στην Ιερουσαλήμ και στα αγάλματά της ό,τι έκανα στη Σαμάρεια και στα είδωλά της;»

Όταν ο Κυρίαρχος Πατέρας τελειώσει όλο το έργο του ενάντια στο όρος Σιών και στην Ιερουσαλήμ, θα τιμωρήσω τον καρπό της αλαζονικής καρδιάς του βασιλιά της Ασσυρίας και την υπεροψία των περήφανων ματιών του.

Γιατί λέει: «Με τη δύναμη του χεριού μου το έκανα αυτό, και με τη σοφία μου, γιατί έχω σύνεση. Μετακίνησα τα σύνορα των λαών και λεηλάτησα τους θησαυρούς τους· και σαν ισχυρός γκρέμισα εκείνους που κάθονταν σε θρόνους. Το χέρι μου έφτασε στα πλούτη των λαών σαν σε φωλιά· κι όπως μαζεύει κανείς εγκαταλειμμένα αυγά, έτσι μάζεψα όλη τη γη. Κανένα δεν φτερούγισε ούτε άνοιξε το ράμφος του να τιτιβίσει. Υπερηφανεύεται τάχα το τσεκούρι έναντι εκείνου που το κραδαίνει; Παινεύεται το πριόνι ενάντια σ' εκείνον που το χειρίζεται; Σαν να μπορούσε το ραβδί να κραδαίνει αυτόν που το σηκώνει, σαν να μπορούσε η ράβδος να σηκώσει αυτό που δεν είναι ξύλο!» Γι' αυτό ο Κυρίαρχος Πατέρας, ο Πατέρας των ουράνιων στρατιών, θα στείλει αρρώστια που φθείρει ανάμεσα στους ρωμαλέους πολεμιστές του, και κάτω από τη δόξα του θα ανάψει φωτιά σαν φλόγα που καίει. Το Φως του Ισραήλ θα γίνει φωτιά, ο Άγιός μας φλόγα· και σε μία μόνο μέρα θα κάψει και θα κατακάψει τα αγκάθια και τα βάτα του. Τη δόξα του δάσους του και του εύφορου χωραφιού του ο Πατέρας μας θα την καταστρέψει, ψυχή και σώμα· και θα είναι σαν όταν λιώνει ένας άρρωστος. Τα δέντρα που θα απομείνουν από το δάσος του θα είναι τόσο λίγα που θα μπορούσε να τα μετρήσει ένα παιδί.

Ξανά στηριγμένοι στον Πατέρα μας

Εκείνη την ημέρα το υπόλοιπο του Ισραήλ κι όσοι απόμειναν από το γένος του Ιακώβ δεν θα στηρίζονται πια σ' αυτόν που τους χτύπησε, αλλά θα στηριχτούν αληθινά στον Πατέρα μας, τον Άγιο του Ισραήλ. Ένα υπόλοιπο θα επιστρέψει, ένα υπόλοιπο του Ιακώβ, στον ισχυρό Θεό. Κι αν ο λαός σου ο Ισραήλ είναι σαν την άμμο της θάλασσας, μόνο ένα υπόλοιπο θα επιστρέψει. Η καταστροφή είναι αποφασισμένη, ξεχειλισμένη από δικαιοσύνη. Γιατί ο Κυρίαρχος Πατέρας, ο Πατέρας των ουράνιων στρατιών, θα φέρει σε πέρας την ορισμένη καταστροφή σ' όλη τη χώρα.

Γι' αυτό ο Κυρίαρχος Πατέρας, ο Πατέρας των ουράνιων στρατιών, λέει: «Λαέ μου που κατοικείς στη Σιών, μη φοβάσαι την Ασσυρία, που σε χτυπάει με το ραβδί και σηκώνει τη ράβδο εναντίον σου, όπως έκανε η Αίγυπτος. Γιατί σε πολύ λίγο ακόμα η οργή μου θα τελειώσει, και ο θυμός μου θα στραφεί στην καταστροφή τους». Ο Πατέρας των ουράνιων στρατιών θα σηκώσει μαστίγιο εναντίον τους, όπως όταν χτύπησε τη Μαδιάμ στον βράχο του Ωρήβ· θα σηκώσει τη ράβδο του πάνω από τη θάλασσα, όπως έκανε στην Αίγυπτο. ^a Εκείνη την ημέρα το φορτίο τους θα σηκωθεί από τον ώμο σου, ο ζυγός τους από τον σβέρκο σου· ο ζυγός θα σπάσει.

Έρχεται ενάντια στην Αϊάθ, περνάει μέσα από τη Μιγρών, αφήνει τις προμήθειές του στη Μιχμάς. Περνούν το πέρασμα: «Θα στρατοπεδεύσουμε στη Γεβά». Η Ραμά τρέμει· η Γαβαά του Σαούλ φεύγει. Φώναξε δυνατά, κόρη της Γαλλείμ! Άκουσε, Λαϊσά! Δύστυχη Αναθώθ! Η Μαδμηνά φεύγει· οι κάτοικοι της Γεβείμ κρύβονται. Αυτή την ίδια μέρα σταματάει στη Νοβ, κουνώντας τη γροθιά του προς το όρος της κόρης της Σιών, τον λόφο της Ιερουσαλήμ. Δες, ο Κυρίαρχος Πατέρας, ο Πατέρας των ουράνιων στρατιών, θα κόψει τα κλαδιά με τρομερή δύναμη· τα πιο ψηλά δέντρα θα πέσουν, τα αγέρωχα θα ταπεινωθούν. Θα κόψει τα πυκνά δέντρα του δάσους με τσεκούρι, και ο Λίβανος θα πέσει μπροστά στον Μεγαλοπρεπή.