اشعیا 10

10 ¹وای بر آنان که فرمان‌های ناعادلانه صادر می‌کنند، و بر نویسندگانی که قوانینِ ظالمانه می‌نگارند، ²تا فقیران را از عدالت محروم سازند و نیازمندانِ قوم مرا از حقشان غارت کنند، بیوه‌زنان را غنیمتِ خود سازند و یتیمان را شکارِ خویش. ³در روزِ حساب چه خواهید کرد، آنگاه که ویرانی از دوردست فرا رسد؟ برای کمک نزدِ که خواهید گریخت؟ ثروتِ خود را کجا خواهید نهاد؟ ⁴چیزی نمی‌ماند جز آنکه در میانِ اسیران خم شوید یا در میانِ کشتگان بیفتید. با این همه، خشمِ او برنگشته است؛ و دستش همچنان دراز است.

آشور، عصایی در دستِ او

⁵«وای بر آشور، عصای خشمِ من، که در دستش چماقِ غضبِ من است! ⁶او را بر ضدِ قومی خدانشناس می‌فرستم؛ بر ضدِ قومِ موردِ غضبِ خود او را می‌فرمایم، تا غارت کند و غنیمت برباید، و آنان را چون گِلِ کوچه‌ها پایمال سازد.»

⁷اما او چنین قصدی ندارد؛ و دلش چنین تدبیر نمی‌کند. مقصودِ او نابودی است، و منقطع ساختنِ قوم پس از قوم. ⁸زیرا می‌گوید: «آیا همهٔ سردارانِ من پادشاه نیستند؟ ⁹آیا کَلنو مانندِ کَرکَمیش نیست؟ آیا حَمات مانندِ اَرفاد نیست؟ آیا سامره مانندِ دمشق نیست؟ ¹⁰همان‌گونه که دستِ من ممالکِ بت‌ها را گرفت، ممالکی که بت‌های تراشیده‌شان از آنِ اورشلیم و سامره برتر بود، ¹¹آیا با اورشلیم و بت‌هایش چنان رفتار نکنم که با سامره و بت‌هایش رفتار کردم؟»

¹²چون پدرِ متعال تمامیِ کارِ خود را بر کوهِ صهیون و اورشلیم به پایان رساند، ثمرهٔ دلِ متکبرِ پادشاهِ آشور و غرورِ چشمانِ مغرورش را مجازات خواهم کرد.

¹³زیرا می‌گوید: «به نیرویِ دستِ خود این را کرده‌ام، و به حکمتِ خویش، زیرا فهیمم. مرزهای قوم‌ها را برداشتم و گنجینه‌هایشان را غارت کردم؛ و همچون مردی توانا تخت‌نشینان را به زیر افکندم. ¹⁴دستِ من ثروتِ قوم‌ها را چون آشیانه‌ای به چنگ آورد؛ و چنان که کسی تخم‌های رهاشده را برمی‌چیند، من تمامِ زمین را گرد آوردم. و هیچ‌کس بال نزد و منقار نگشود تا جیک‌جیک کند. ¹⁵آیا تبر بر آن که با آن ضربه می‌زند خود را برمی‌افرازد؟ آیا ارّه بر آن که آن را به کار می‌برد می‌بالد؟ گویی عصا آن را که برمی‌افرازدش به جنبش درآوَرَد، یا چوب‌دستی آنچه را که چوب نیست بلند کند!» ¹⁶پس پدرِ متعال، پدرِ لشکرهای آسمان، بیماریِ کاهنده‌ای در میانِ جنگاورانِ نیرومندش خواهد فرستاد، و زیرِ جلالش آتشی چون شعله‌ای سوزان زبانه خواهد کشید. ¹⁷نورِ اسرائیل آتش خواهد شد، و قدوسِ ما شعله؛ و در یک روز خارها و خس‌های او را خواهد سوزانید و فرو خواهد بلعید. ¹⁸پدرِ ما شکوهِ جنگل و کشتزارِ حاصلخیزِ او را، هم جان و هم تن، نابود خواهد کرد؛ و چنان خواهد بود که بیماری به تحلیل می‌رود. ¹⁹درختانِ باقیماندهٔ جنگلش چنان اندک خواهند بود که کودکی بتواند آنها را بشمارد.

بارِ دیگر تکیه بر پدرِ ما

²⁰در آن روز، بازماندهٔ اسرائیل و نجات‌یافتگانِ خاندانِ یعقوب دیگر بر آن که ایشان را زد تکیه نخواهند کرد، بلکه براستی بر پدرِ ما، قدوسِ اسرائیل، تکیه خواهند نمود. ²¹بازمانده‌ای باز خواهد گشت— بازمانده‌ای از یعقوب—نزدِ خدای قادر. ²²هرچند قومِ تو اسرائیل مانندِ ریگِ دریا باشند، تنها بازمانده‌ای باز خواهد گشت. نابودی مقرر شده است، و از عدالت لبریز است. ²³زیرا پدرِ متعال، پدرِ لشکرهای آسمان، نابودیِ مقررشده را در سراسرِ آن سرزمین به انجام خواهد رسانید.

²⁴پس پدرِ متعال، پدرِ لشکرهای آسمان، چنین می‌گوید: «ای قومِ من که در صهیون ساکنید، از آشور مترسید، که شما را با عصا می‌زند و چوب‌دستی را بر شما برمی‌افرازد، چنان که مصر کرد. ²⁵زیرا پس از اندک زمانی غضبِ من پایان خواهد یافت، و خشمِ من به نابودیِ آنان معطوف خواهد شد.» ²⁶پدرِ لشکرهای آسمان تازیانه‌ای بر آنان خواهد افراشت، چنان که مِدیان را نزدِ صخرهٔ غُراب زد؛ و عصای خود را بر دریا خواهد افراشت، چنان که در مصر کرد. ^a a v26 صخرهٔ غُراب همان‌جایی بود که سپاهیانِ جِدعون سردارانِ مِدیان را کشتند (داوران ۷:۲۵). ²⁷در آن روز، بارِ آنان از دوشِ تو برداشته خواهد شد، و یوغِ آنان از گردنت؛ و یوغ شکسته خواهد شد.

²⁸بر عَیّات می‌تازد، از مِجرون می‌گذرد، و آذوقهٔ خود را در مِکماش می‌نهد. ²⁹از گذرگاه می‌گذرند: «در جِبَع اردو خواهیم زد.» رامَه می‌لرزد؛ جِبعهٔ شائول می‌گریزد. ³⁰ای دخترِ جَلّیم، فریاد برآور! ای لَیشَه، گوش فرا ده! ای عَناتوتِ بینوا! ³¹مَدمِینَه می‌گریزد؛ و ساکنانِ جِبیم پناه می‌جویند. ³²همین امروز در نوب توقف می‌کند، و مشتِ خود را بر کوهِ دخترِ صهیون تکان می‌دهد، بر تپهٔ اورشلیم. ³³بنگرید، پدرِ متعال، پدرِ لشکرهای آسمان، شاخه‌ها را با نیرویی هولناک قطع خواهد کرد؛ بلندترین درختان فرو خواهند افتاد، و سربلندان به زیر آورده خواهند شد. ³⁴بیشه‌های جنگل را با تبر خواهد برید، و لبنان در برابرِ آن ذاتِ باشکوه فرو خواهد افتاد.