اشعیا 9

9 ¹اما برای آن که در تنگی بود، تاریکی‌ای نخواهد بود. در گذشته او سرزمینِ زبولون و نفتالی را خوار ساخت، اما در آینده راهِ دریا را، آن سویِ اردن، جلیلِ امّت‌ها را، سرافراز گردانید. ^a a v1 متّی این نبوّت را به خدمتِ عیسی در جلیل نسبت می‌دهد — متّی ۴:۱۵-۱۶. نوری که در زبولون و نفتالی طلوع می‌کند، خودِ عیساست. ²قومی که در تاریکی گام برمی‌داشتند، نوری عظیم دیده‌اند؛ بر آنان که در سرزمینِ ظلمتِ غلیظ ساکن بودند، نوری تابیده است. ^b b v2 متّی به ما می‌گوید که این نور در عیسی طلوع کرد — او همین کلمات را به آغازِ خدمتش در جلیل نسبت می‌دهد (متّی ۴:۱۵-۱۶). ³تو آن قوم را افزون ساخته‌ای؛ شادی‌اش را بسیار گردانیده‌ای. آنان در حضورِ تو شادمانی می‌کنند، چنان که در وقتِ درو شادی می‌کنند، و چنان که مردمان به هنگامِ تقسیمِ غنیمت شادمان می‌شوند. ⁴زیرا یوغِ بارِ او را، و چوبِ رویِ شانه‌اش را، و عصای ستمگرش را، همچون روزِ مِدیان، درهم شکسته‌ای. ⁵زیرا هر چکمهٔ جنگاورِ پایمال‌کننده در غوغایِ نبرد، و هر جامهٔ آغشته به خون، همچون هیزمِ آتش سوزانده خواهد شد. ⁶زیرا برای ما کودکی زاده شد، و پسری به ما بخشیده شد؛ و حکومت بر دوشِ او خواهد بود. و نامِ او مشیرِ عجیب، خدای قدیر، پدرِ سرمدی، و سرورِ سلامتی خوانده خواهد شد. ⁷افزونیِ حکومت و سلامتیِ او را پایانی نخواهد بود، بر تختِ داوود و بر مملکتش، تا آن را استوار سازد و به انصاف و عدالت پایدار بدارد، از اکنون تا به ابد. غیرتِ پدرِ لشکرهای آسمان این را به انجام خواهد رسانید. ^c c v7 تختِ داوود پادشاهِ ابدیِ خود را در عیسی می‌یابد — لوقا ۱:۳۲-۳۳. پدر ما، خداوندِ همهٔ لشکرهای آسمان، آنچه را که هیچ پادشاهِ زمینی نمی‌تواند به انجام می‌رساند: پادشاهی‌ای از انصاف و عدالت که پایانی ندارد.

کلامی بر ضدِ غرورِ یعقوب

⁸پدرِ متعال کلامی بر ضدِ یعقوب فرستاده است، و بر اسرائیل فرود آمده است. ⁹و تمامِ قوم آن را خواهند دانست — اِفرایم و ساکنانِ سامره — که با دل‌هایی مغرور و متکبّر می‌گویند: ¹⁰«آجرها فرو ریخته‌اند، اما ما با سنگ‌های تراشیده بازخواهیم ساخت؛ درختانِ چنار بریده شده‌اند، اما ما سروِ آزاد به جای آنها خواهیم نشاند.» ¹¹پس پدر ما دشمنانِ رِصین را بر ضدِ آنان برمی‌انگیزد، و خصمانشان را تحریک می‌کند. ¹²اَرام از شرق و فلسطینیان از غرب، اسرائیل را با دهانِ گشوده بلعیده‌اند. با این همه، خشمِ او برنگشته است، و دستش همچنان دراز است.

¹³با این حال، قوم به سویِ آن که ایشان را زد بازنگشتند، و پدرِ لشکرهای آسمان را نطلبیدند. ¹⁴پس پدر ما از اسرائیل هم سر و هم دُم، هم شاخهٔ نخل و هم نی را، در یک روز قطع کرد. ¹⁵ریش‌سفید و مردِ محترم، سر هستند؛ و نبی‌ای که دروغ تعلیم می‌دهد، دُم است. ¹⁶زیرا آنان که این قوم را هدایت می‌کنند، گمراهشان می‌سازند، و آنان که به دستِ ایشان هدایت می‌شوند، بلعیده می‌شوند. ¹⁷بنابراین پدرِ متعال از جوانانِ ایشان شادمان نمی‌شود، و بر یتیمان و بیوه‌زنانشان شفقت نمی‌کند؛ زیرا همه بی‌دین و بدکردارند، و هر دهانی سخنِ نابخردانه می‌گوید. با این همه، خشمِ او برنگشته است، و دستش همچنان دراز است.

¹⁸زیرا شرارت همچون آتش می‌سوزد؛ خار و خس را می‌بلعد؛ بیشه‌های جنگل را شعله‌ور می‌سازد، و آنها در ستونی از دود به بالا می‌پیچند. ¹⁹از غضبِ پدرِ لشکرهای آسمان، زمین سوخته است، و قوم همچون هیزمِ آتش گشته‌اند؛ کسی برادرِ خود را دریغ نمی‌دارد. ²⁰از سمتِ راست می‌درند، اما همچنان گرسنه‌اند؛ از سمتِ چپ می‌بلعند، اما سیر نمی‌شوند؛ هر یک گوشتِ بازوی خود را می‌خورد. ²¹مَنَسّی اِفرایم را می‌بلعد، و اِفرایم مَنَسّی را، و هر دو با هم بر ضدِ یهودا هستند. با این همه، خشمِ او برنگشته است، و دستش همچنان دراز است.