نشانهٔ غارتِ شتابان
اشعیا پسرش را به نام غارتی که شتابان می‌آید نام‌گذاری می‌کند، و سیل آشور تا گردن یهودا بالا می‌آید. به او گفته می‌شود که در هراس قوم شریک نشود و همه چیز را توطئه نخواند. او به‌جای مشورت با مردگان، چشم به راه پدری می‌ماند که اکنون روی خود را پنهان کرده است.
8 1پدر ما به من گفت: «لوحی بزرگ برگیر و بر آن به خطی خوانا بنویس: ‹از آنِ مَهیر شَلال حاش بَز.›» a a v1 مَهیر شَلال حاش بَز به‌معنای «شتابان برای غارت، سریع برای تاراج» است — نشانه‌ای زنده که آشور به‌زودی دمشق و سامره را به یغما خواهد برد.
2پس شاهدانی معتمد فراخواندم تا برایم گواهی دهند—اوریای کاهن و زکریا پسر یَبَرَکیا.
3آنگاه نزد آن بانوی نبیّه رفتم؛ او آبستن شد و پسری زایید، و پدر ما به من گفت: «او را مَهیر شَلال حاش بَز نام بنه. 4زیرا پیش از آنکه این پسر بیاموزد که ‹پدرم› یا ‹مادرم› بگوید، ثروت دمشق و غارتِ سامره در برابر پادشاه آشور برده خواهد شد.»
5پدر ما بار دیگر به من سخن گفت:
6«از آنجا که این قوم آب‌های آرام و روانِ شیلوآه را رد کرده‌اند و به رِصین و پسر رِمَلیا شادمانند، b b v6 شیلوآه جویباری کوچک و آرام بود که در نزدیکی اورشلیم جاری می‌شد — عمداً در تضاد با سیلابِ سهمگین فرات در آیهٔ ۷ قرار گرفته است. 7پس اینک پدرِ متعال بر آن است که آب‌های نیرومند و سیل‌آسای آن رود را بر ایشان برانگیزد—یعنی پادشاه آشور و تمامی حشمت او را. آن سیل بر همهٔ جوی‌هایش بالا خواهد آمد و از همهٔ کناره‌هایش سرریز خواهد شد، 8و به یهودا خواهد تاخت، طغیان‌کنان و گذرکنان، تا به گردن خواهد رسید؛ و بال‌های گشودهٔ آن، پهنای سرزمین تو را فرا خواهد گرفت، ای عمانوئیل.»
9ای قوم‌ها، در هم بشکنید و خرد شوید! ای همهٔ سرزمین‌های دور، گوش فرا دهید! سلاح بر بندید و خرد شوید؛ سلاح بر بندید و خرد شوید! 10نقشهٔ خود را بکشید، اما به هیچ خواهد انجامید؛ سخن خود را بگویید، اما پایدار نخواهد ماند—زیرا پدر ما با ماست.
11زیرا پدر ما، در حالی که دست نیرومندش بر من بود، چنین به من گفت و مرا برحذر داشت که به راه این قوم نروم:
12«هر آنچه را که این قوم توطئه می‌خوانند، شما توطئه مخوانید؛ از آنچه آنان می‌ترسند، مترسید و هراسان مشوید. 13پدرِ لشکرهای آسمان—اوست که باید او را قدّوس بشمارید. او ترس شما باشد و او هراس شما. 14او پناهگاهی مقدّس خواهد شد؛ اما برای هر دو خاندان اسرائیل سنگی خواهد بود که ایشان را می‌لغزاند و صخره‌ای که ایشان را می‌افکند، و برای ساکنان اورشلیم دام و تله‌ای. c c v14 پطرس و پولس هر دو عیسی را همین سنگ می‌نامند — اول پطرس ۲:۸؛ رومیان ۹:۳۳. 15بسیاری از ایشان خواهند لغزید؛ خواهند افتاد و خرد خواهند شد، به دام خواهند افتاد و گرفتار خواهند گشت.»
16این شهادت را حفظ کن؛ این تعلیم را در میان شاگردانم مُهر و موم کن. 17من منتظر پدر ما خواهم ماند، که روی خود را از خاندان یعقوب پنهان کرده است؛ به او امید خواهم بست. 18اینک من و فرزندانی که پدر ما به من بخشیده است—نشانه‌ها و شگفتی‌ها در اسرائیل هستیم، از جانب پدرِ لشکرهای آسمان که بر کوه صهیون ساکن است. d d v18 عبرانیان ۲:۱۳ این کلمات را بر زبان عیسی می‌نهد — فرزندانی که او از آنِ خود می‌خواند، همان کسانی‌اند که پدر ما به او می‌بخشد.
19چون به شما بگویند: «از احضارکنندگان ارواح و از فالگیرانی که زمزمه و وِردخوانی می‌کنند بپرسید»، آیا قومی نباید از پدر خود بپرسد؟ آیا برای زندگان باید از مردگان جویا شد؟ 20به‌سوی تعلیم و شهادت روی آورید! اگر مطابق این کلام سخن نگویند، هیچ سپیده‌دمی برای ایشان نخواهد بود. 21پریشان و گرسنه در سرزمین سرگردان خواهند شد؛ و چون از گرسنگی به‌ستوه آیند، خشمگین خواهند شد و پادشاه خود و پدر خود را نفرین خواهند کرد و رو به بالا خواهند کرد. 22و به زمین خواهند نگریست و جز پریشانی و تاریکی و ظلمتِ اندوه چیزی نخواهند دید؛ و به تاریکیِ غلیظ رانده خواهند شد.
