Księga Izajasza 8

8 ¹Nasz Ojciec powiedział do mnie: „Weź dużą tablicę i napisz na niej wyraźnie: «Należy do Maher-Szalal-Chasz-Baz»”. ^a a v1 Maher-Szalal-Chasz-Baz znaczy „szybki do łupu, prędki do zdobyczy” — żywy znak, że Asyria wkrótce uprowadzi Damaszek i Samarię. ²Wezwałem więc wiarygodnych świadków, aby poświadczyli za mną — Uriasza, kapłana, i Zachariasza, syna Jeberechiasza.

³Potem zbliżyłem się do prorokini; poczęła i urodziła syna, a nasz Ojciec powiedział do mnie: „Nadaj mu imię Maher-Szalal-Chasz-Baz. ⁴Zanim chłopiec nauczy się wołać «Mój ojcze» czy «Moja matko», bogactwo Damaszku i łup Samarii zostaną uprowadzone przed królem Asyrii”.

⁵Nasz Ojciec przemówił do mnie znowu:

⁶„Ponieważ ten lud odrzucił łagodnie płynące wody Siloe, a raduje się z Resina i z syna Remaliasza, ^b b v6 Siloe był małym, łagodnym strumieniem płynącym w pobliżu Jerozolimy — celowo przeciwstawionym niszczycielskiej powodzi Eufratu w wierszu 7. ⁷dlatego wszechwładny Ojciec sprowadzi na nich potężne wody rzeki — króla Asyrii i całą jego chwałę. Wezbrze nad wszystkimi swoimi korytami i wyleje się ze wszystkich swoich brzegów, ⁸i wtargnie do Judy, zalewając i przechodząc, sięgając aż po szyję; a jego rozpostarte skrzydła wypełnią szerokość twojej ziemi, Immanuelu”.

⁹Bądźcie zdruzgotane, ludy, i rozbite! Słuchajcie, wszystkie dalekie krainy! Przepaszcie się zbroją i bądźcie rozbite; przepaszcie się zbroją i bądźcie rozbite! ¹⁰Obmyślajcie swój plan, lecz spełznie on na niczym; wypowiadajcie swoje słowo, lecz się nie ostoi — bo nasz Ojciec jest z nami.

¹¹Bo tak powiedział do mnie nasz Ojciec, gdy jego mocna ręka spoczęła na mnie, ostrzegając mnie, abym nie chodził drogą tego ludu:

¹²„Nie nazywajcie spiskiem wszystkiego, co ten lud nazywa spiskiem; nie bójcie się tego, czego oni się boją, i nie lękajcie się. ¹³Ojciec Zastępów Niebieskich — to on jest tym, którego macie uważać za świętego. On niech będzie waszą bojaźnią; on niech będzie waszą trwogą. ¹⁴On stanie się świątynią; lecz dla obu domów Izraela będzie kamieniem, o który się potkną, i skałą, o którą upadną, a dla mieszkańców Jerozolimy sidłem i pułapką. ^c c v14 Zarówno Piotr, jak i Paweł nazywają Jezusa tym kamieniem — 1 P 2,8; Rz 9,33. ¹⁵Wielu spośród nich się potknie; upadną i rozbiją się, zostaną usidleni i pojmani”.

¹⁶Zachowaj świadectwo; zapieczętuj naukę wśród moich uczniów. ¹⁷Będę oczekiwał naszego Ojca, który zakrywa swoje oblicze przed domem Jakuba; w nim będę pokładał nadzieję. ¹⁸Oto ja i dzieci, które dał mi nasz Ojciec — znaki i cuda w Izraelu od Ojca Zastępów Niebieskich, który mieszka na górze Syjon. ^d d v18 List do Hebrajczyków 2,13 wkłada te słowa w usta Jezusa — dziećmi, do których się przyznaje, są ci, których daje mu nasz Ojciec.

¹⁹Gdy wam powiedzą: „Pytajcie wywoływaczy duchów i wróżbitów, którzy szepczą i mamroczą”, czy lud nie ma pytać swojego Ojca? Czy ma radzić się umarłych w sprawie żywych? ²⁰Do nauki i do świadectwa! Jeśli nie mówią zgodnie z tym słowem, nie mają światła jutrzenki. ²¹Udręczeni i głodni będą błąkać się po kraju; a gdy zgłodnieją, wpadną w gniew i będą przeklinać swojego króla i swojego Ojca, i spojrzą w górę. ²²Potem spojrzą ku ziemi, a zobaczą tylko udrękę i ciemność, mrok trwogi; i zostaną wepchnięci w gęstą ciemność.