هغه قانُونونه چې محتاجان لوټوى

آشور زموږ د پلار په لاس کې امسا ده او پر دې نه پوهېږي — یو تبر چې د هغه چا پر وړاندې ویاړي چې ګرځوي یې — نو د وسیلې غرور هم محکومېږي. د یرغلګر حرکت ښار په ښار تعقیبېږي تر هغه چې پر اورشلیم خپل سوک وښوروي.

څپرکی 10.

افسوس دے په هغه خلقو باندې چې ناانصافه فرمانونه جارى کوى، او په هغه ليکونکو باندې چې ظالمانه قانُونونه ليکى، دې دپاره چې غريبانو ته انصاف ونۀ کړى او زما د قوم محتاجان د هغوئ د حقونو نه محروم کړى، کونډې د غنيمت مال ګرځوى او يتيمان خپل ښکار. د حساب کتاب په ورځ به تاسو څۀ کوئ، کله چې د لرې نه تباهى راشى؟ د مدد دپاره به چا ته وتښتئ؟ خپل مال و دولت به چرته پرېږدئ؟ بل څۀ نۀ پاتې کيږى، صرف دا چې د قيديانو په مينځ کښې کُوز کښېنئ يا د وژلو شويو په مينځ کښې ولوېږئ. خو په دې ټولو سره هم د هغۀ غضب نۀ دے ګرځېدلے، د هغۀ لاس تر اوسه غځيدلے دے.

اسور، د هغۀ په لاس کښې امسا

”افسوس دے په اسور باندې، چې زما د غضب امسا دے، او د هغۀ په لاس کښې زما د قهر لښته ده! زۀ هغه د يو بې‌دينه قوم په خلاف لېږم، د خپل قهر د خلقو په خلاف هغۀ ته حُکم کوم، چې مال غنيمت راونيسى او لُوټ تالان وکړى، او هغوئ د کوڅو د خټو په شان خپلو پښو لاندې ومښى.“

خو د هغۀ نيت دا نۀ دے، او د هغۀ زړۀ دا نۀ سوچ کوى. د هغۀ مطلب دا دے چې تباه کړى، او يو قوم په بل پسې له مينځه يوسى. ځکه هغه وائى، ”آيا زما ټول سردارونه بادشاهان نۀ دى؟ آيا کلنو د کرکميس په شان نۀ دے؟ آيا حمات د ارفاد په شان نۀ دے؟ آيا سامريه د دمشق په شان نۀ ده؟ لکه چې زما لاس د بُتانو هغه بادشاهۍ ونيوې، چې د هغوئ تراشلى بُتان د يروشلم او سامريه د بُتانو نه زيات وُو، نو آيا زۀ به د يروشلم او د هغې د بُتانو سره هم هغه شان نۀ کوم څنګه چې مې د سامريه او د هغې د بُتانو سره وکړل؟“

کله چې مالِک پلار د صيون غرۀ او يروشلم په خلاف خپل ټول کار پوره کړى، نو زۀ به د اسور د بادشاه د مغرور زړۀ د ميوې او د هغۀ د سترګو د کبر سزا ورکوم.

ځکه هغه وائى، ”ما دا د خپل لاس په زور سره کړى دى، او د خپل حِکمت په وسيله، ځکه چې زۀ عقلمند يم. ما د قومونو سرحدونه لرې کړل او د هغوئ خزانې مې ولوټلې، او زۀ د يو زورور په شان هغه کسان راکُوز کړل چې په تختونو ناست وُو. زما لاس د قومونو مال و دولت ته داسې ورسيدو لکه چې يوې ځالې ته؛ لکه څنګه چې څوک پرېښودل شوى هګۍ راټولوى، هم هغه شان ما ټوله زمکه راټوله کړه. نۀ چا وزر وښورولو او نۀ چا چغ چغ کولو دپاره خوله خلاصه کړه. آيا تبر په هغه چا ځان لوئ ګرځوى چې پرې لکۍ وهى؟ آيا اره په هغه چا فخر کوى چې پرې کار کوى؟ ګويا کۀ امسا هغه څوک وښوروى چې هغه پورته کوى، ګويا کۀ لښته هغه څوک پورته کړى چې لرګے نۀ دے!“ ځکه نو مالِک پلار، د آسمانى لښکرو پلار، به د هغۀ په تنومندو جنګياليو کښې کمزورتيا راولېږى، او د هغۀ د جلال لاندې به يو اور د بلنده لمبې په شان بل شى. د اِسرائيل رڼا به اور شى، او زمونږ پاک ذات به لمبه شى، او په يوه ورځ کښې به د هغۀ اغزى او خارِش وسوځوى او وخورى. د هغۀ د ځنګله او د ودانې پټى جلال به زمونږ پلار تباه کړى، روح او بدن دواړه؛ دا به داسې وى لکه کله چې يو بيمار سړے وچيږى. د هغۀ د ځنګله پاتې شوى ونې به دومره کمې وى چې يو ماشُوم به يې هم شمارلے شى.

بيا په زمونږ پلار باندې تکيه کول

په هغه ورځ به د اِسرائيل پاتې شوى او د يعقوب د کور بچ شوى خلق بيا په هغه چا تکيه نۀ کوى چې هغوئ يې وهلى وُو، بلکې په حقيقت کښې به په زمونږ پلار باندې تکيه کوى، چې د اِسرائيل پاک ذات دے. يوه پاتې شوى ډله به راوګرځى — د يعقوب يوه پاتې شوى ډله — د زورور خُدائ پاک په طرف. اے اِسرائيله، اګر چې ستا قوم د بحر د شګو په شان وى، خو صرف يوه پاتې شوى ډله به راوګرځى. تباهى مُقرره شوے ده، چې د صداقت نه ډکه ده. ځکه چې مالِک پلار، د آسمانى لښکرو پلار، به په ټوله ملک کښې هغه مُقرره شوے تباهى نافذ کړى.

ځکه نو مالِک پلار، د آسمانى لښکرو پلار، فرمائى، ”اے زما قومه چې په صيون کښې اوسېږې، د اسور نه مۀ يرېږه، چې په امسا سره دې وهى او ستا په خلاف لښته پورته کوى لکه څنګه چې مصر کول. ځکه چې لږ وخت پس به زما قهر ختم شى، او زما غضب به د هغوئ د تباهۍ طرف ته وګرځى.“ د آسمانى لښکرو پلار به د هغوئ په خلاف کوړه وښوروى، لکه کله چې هغۀ د عورب په تيږه کښې مِديان وواهو؛ هغه به خپله لښته د بحر پورته اوچته کړى لکه څنګه چې يې په مصر کښې کړې وه. ^a په هغه ورځ به د هغوئ بوجه ستا د اوږې نه پورته شى، او د هغوئ جُغ ستا د غاړې نه؛ جُغ به مات شى.

هغه د عيات په خلاف راځى، د مِجرون نه تيريږى، او خپل سامان په مِکماس کښې اېښى. هغوئ د دره نه پورې وځى، ”مونږ به په جِبع کښې خېمې وهو.“ رامه رپيږى؛ د ساؤل جِبعه تښتى. اے د جلِيم لورې، چغې ووهه! اے لِيشه، غوږ ونيسه! اے بيچاره عناتوت! مدمِينه تښتى؛ د جِبيم خلق پناه اخلى. هم په دې ورځ هغه په نوب کښې دريږى، او د صيون د لور په غرۀ باندې خپله مُټه ښوروى، د يروشلم په غونډۍ باندې. ګوره، مالِک پلار، د آسمانى لښکرو پلار، به په يو هيبتناک زور سره څانګې پرې کړى؛ لوړې ونې به غورزولے شى، او اوچتې به راکُوزې شى. هغه به د ځنګله ونې په تبر سره پرې کړى، او لُبنان به د جلالوالا په مخکښې ولوېږى.