د ګليل په سر رڼا راخته کيږى
رڼا هغې سیمې ته راځي چې لومړی ذلیله شوې وه، د جګړې په وینو لړلي وسایل سوځول کېږي، او یو ماشوم ورکول کېږي چې ابدي پلار بلل کېږي. بیا لهجه سختېږي: افرایم تباهۍ ته د غوره ودانیزو توکو په ویاړ ځواب ورکوي، مشران لار ورکوي، ورور ورور خوري، او غځېدلی لاس بېرته نه ګرځي.
9 1خو هغې دپاره چې په تکليف کښې وه، تياره به نۀ وى. مخکښې هغۀ د زبولون او نفتالى مُلک ذليل کړو، خو وروستو يې د اُردن هاخوا، د سمندر لاره، د قومونو ګليل ته عزت ورکړو. a a v1 متى دا پېشينګوئى د عيسىٰ په ګليل کښې خدمت باندې لګوى — متى ۴:۱۵-۱۶. هغه رڼا چې په زبولون او نفتالى کښې راخته کيږى، هغه پخپله عيسىٰ دے. 2هغه خلق چې په تياره کښې ګرځېدل، يوه لويه رڼا يې وليدله؛ په هغه کسانو باندې چې د کلکې تيارې په مُلک کښې اوسېدل، رڼا راختلې ده. b b v2 متى مونږ ته وائى چې دا رڼا په عيسىٰ کښې راخته شوه — هغه دا ورته الفاظ د هغۀ د ګليل د خدمت په شروع باندې لګوى (متى ۴:۱۵-۱۶). 3تا دا قوم زيات کړو؛ د هغۀ خوشحالى دې زياته کړه. هغوئ ستا په مخکښې داسې خوشحالى کوى لکه څنګه چې د فصل په وخت خوشحالى وى، لکه څنګه چې خلق د لُوټ مال په وېشلو خوشحاليږى. 4ځکه چې د هغۀ د بار يوغ، او د هغۀ په اوږه باندې کوتک، د هغۀ د ظالم لښته، تا د مِديان د ورځې په شان ماته کړه. 5ځکه چې د جنګ په شور و غوغا کښې د ټکوونکى سپاهى هر بوټ، او هره جامه چې په وينو کښې لړلې وى، به د اور دپاره د لرګيو په شان وسوزولے شى. 6ځکه چې مونږ ته يو بچے پېدا شو، مونږ ته يو زوئ راکړے شو؛ او حکومت به د هغۀ په اوږه وى. او د هغۀ نوم به کښېښودلے شى عجيبه مشير، قادر خُدائ، ابدى پلار، د سلامتۍ شهزاده. 7د هغۀ د حکومت او سلامتۍ په زياتوالى کښې به هيڅ انتها نۀ وى، د داؤد په تخت باندې او د هغۀ په بادشاهۍ باندې، دې دپاره چې هغه قائمه کړى او په عدل او صداقت سره يې له اوسه نه د تل دپاره وساتى. د آسمان د لښکرو د پلار غيرت به دا کار پوره کړى. c c v7 د داؤد تخت خپل ابدى بادشاه په عيسىٰ کښې مومى — لوقا ۱:۳۲-۳۳. زمونږ پلار، د ټولو آسمانى لښکرو مالِک خُدائ، هغه څۀ ترسره کوى چې هيڅ زمينى بادشاه يې نۀ شو کولے: د عدل او صداقت يوه بېانتها بادشاهى.
د يعقوب د غرور په خلاف يو کلام
8حاکم پلار د يعقوب خلاف يو کلام ولېږلو، او هغه په اِسرائيل باندې راپرېووت. 9او ټول خلق به په دې پوه شى— اِفرائيم او د سامريه اوسېدونکى—هغه چې په مغرورو او تکبر ناکو زړونو سره وائى چې: 10”خښتې راپرېوتلې دى، خو مونږ به په تراشلو ډبرو سره بيا جوړ کړو؛ د انځر ونې پرې شوې دى، خو مونږ به د هغو په ځائ د ديار ونې کېږدو.“ 11نو زمونږ پلار د هغوئ خلاف د رضين مخالفين پاڅوى، او د هغوئ دُښمنان راپاروى. 12اَرام د مشرق له خوا او فلستيان د مغرب له خوا، په خلاصه خوله اِسرائيل تېر کړو. سره د دې ټولو د هغۀ قهر وانۀ ګرځېدلو، او د هغۀ لاس لا تر اوسه اوږد دے.
13خو خلق هغۀ ته وانۀ ګرځېدل چې هغوئ يې وهلى وُو، او نۀ يې د آسمان د لښکرو پلار لټولو. 14نو زمونږ پلار د اِسرائيل نه سر او لکۍ دواړه پرې کړل، د کجورې ښاخ او نى، په يوه ورځ کښې، 15مشر او عزتمند سړے سر دے، او هغه نبى چې دروغ ښيى، هغه لکۍ ده. 16ځکه چې هغه کسان چې دې قوم ته لار ښيى، هغه يې بې لارې کوى، او هغه کسان چې د هغوئ په لار روان وى، تباه کيږى. 17ځکه حاکم پلار د هغوئ په ځوانانو خوشحاله نۀ دے، او د هغوئ په يتيمانو او کونډو باندې رحم نۀ کوى؛ ځکه چې هر يو بېدينه او بدکار دے، او هره خوله بېعقلى وائى. سره د دې ټولو د هغۀ قهر وانۀ ګرځېدلو، او د هغۀ لاس لا تر اوسه اوږد دے.
18ځکه چې بدى د اور په شان سوزيږى؛ هغه اغزى او خارونه خوړلى؛ د ځنګل بوټى بلوى، او هغه د لوګى په ستون کښې پورته خوځيږى. 19د آسمان د لښکرو د پلار په غضب سره، مُلک سوزولے شوے دے، او خلق د اور د لرګيو په شان شوى دى؛ هيڅوک خپل ورور ته رحم نۀ کوى. 20هغوئ ښى لاس ته غوښه پرېکوى، خو لا هم وږى وى؛ کيڼ لاس ته خوراک کوى، خو موړ نۀ شى؛ هر يو د خپل بازو غوښه خورى. 21منسى اِفرائيم خورى، او اِفرائيم منسى، او دواړه په ګډه د يهوداه خلاف دى. سره د دې ټولو د هغۀ قهر وانۀ ګرځېدلو، او د هغۀ لاس لا تر اوسه اوږد دے.
