Naon Ari Iman Teh

Iman nya éta kapastian ngeunaan anu teu katingali — pangandika Rama urang ngawangun alam semesta — tuluy dibuktikeun ku daptar ngaran anu panjang: Habil, Nuh, Ibrahim anu indit tanpa nyaho tujuanana, Musa anu milih dikaniaya, Rahab. Éta henteu ditungtungan ku kameunangan. Loba anu disiksa, digergaji jadi dua, sarta maot tanpa narima jangji.

Pasal 11.

Ari iman teh nya eta kayakinan kana perkara-perkara anu diharep, sarta kateguhan hate kana perkara-perkara anu teu katingali. Karana ku iman eta, jalma-jalma baheula meunang pangajen ti Allah. Ku iman, urang ngarti yen jagat raya teh dijadikeun ku pangandika Rama urang, nepi ka naon anu katingali teh lain asalna tina barang anu kasat mata.

Ku iman, Habil ngahaturkeun kurban ka Rama urang anu leuwih hade batan kurban Kain, sarta ku jalan eta anjeunna kabukti bener, da Rama urang ngajenan anjeunna ku jalan nampi haturanana. Sanajan geus maot, ku imanna anjeunna tetep nyarios.

Ku iman, Henoh dicandak ka luhur, teu ngalaman maot, sarta teu kapanggih deui, karana geus dicandak ku Rama urang. Samemeh dicandak, anjeunna geus meunang pangajen yen anjeunna nyenangkeun manah Rama urang. Lamun henteu boga iman, moal bisa nyenangkeun manah Mantenna. Sabab saha bae anu nyampeurkeun ka Rama urang kudu percaya yen Mantenna teh aya, sarta yen Mantenna maparin ganjaran ka jalma anu neangan Mantenna kalawan iklas.

Ku iman, Nuh, sanggeus dibere peringetan ngeunaan perkara anu can katingali, kalawan ajrih ka Allah ngadamel hiji kapal pikeun nyalametkeun saeusi imahna. Ku jalan eta anjeunna ngahukum dunya, sarta jadi ahli waris tina kabeneran anu asalna tina iman.

Ku iman, Ibrahim nurut kana timbalan pikeun angkat ka hiji tempat anu bakal ditampi jadi warisan, tuluy angkat najan teu terang ka mana tujuanana. Ku iman, anjeunna matuh di tanah perjangjian saperti di nagri deungeun, hirup di jero kemah jeung Ishak sarta Yakub, anu jadi ahli waris tina perjangjian anu sarua. Karana anjeunna ngarep-ngarep hiji kota anu boga pademen, anu ngarancang jeung ngadegkeunana nya eta Rama urang.

Ku iman, Sarah ku anjeun meunang kakuatan pikeun ngandung, sanajan geus kaliwat umur, karana anjeunna percaya yen Mantenna anu geus jangji teh satia. Nepi ka ti hiji jalma—anu geus kawas nu maot—lahir turunan anu lobana saperti bentang di langit, teu kaitung saperti keusik di basisir laut.

Eta sarerea maraot dina kaayaan iman, teu acan narima naon anu dijangjikeun—tapi geus nenjo ti kajauhan sarta narima eta kalawan bungah, bari ngaku yen maranehna teh urang asing jeung nu ngumbara di ieu dunya. Karana jalma anu ngomong kitu teh nembongkeun yen maranehna keur neangan hiji tanah air sorangan. Lamun maranehna inget keneh kana tanah anu geus ditinggalkeun, tangtu aya keneh kasempetan pikeun balik deui ka dinya. Tapi nu saenyana, maranehna hayang nagri anu leuwih hade—nya eta nagri sawarga. Ku sabab eta Rama urang teu lingsem disebut Rama maranehna, sabab Mantenna geus nyadiakeun hiji kota pikeun maranehna. ^a

Ku iman, Ibrahim, nalika diuji, ngahaturkeun Ishak; anjeunna anu geus narima jangji-jangji teh keur ngahaturkeun putrana nu ngan hiji-hijina,

nya anjeunna anu geus kieu dipiwarang, “Ngaliwatan Ishak turunan maneh bakal disebut.”

Anjeunna yakin yen Rama urang kawasa ngahirupkeun deui putrana sanajan tina maot—sarta, sacara kiasan, anjeunna geus narima deui putrana ti dinya.

Ku iman, Ishak maparin berkah pikeun mangsa nu bakal datang ka Yakub jeung Esau.

Ku iman, Yakub, nalika rek pupus, ngaberkahan saban putra Yusup, sarta sumujud bari nyarande kana tungtung iteukna.

Ku iman, nalika rek pupus, Yusup nyebutkeun hal budalna urang Israil, sarta mere parentah ngeunaan tulang-taleng anjeunna.

Ku iman, kolot Musa nyumputkeun anjeunna salila tilu bulan sanggeus lahir, karana nenjo yen eta orok teh kasep, sarta teu sieun ku parentah raja.

Ku iman, Musa, sanggeus sawawa, teu kersaeun disebut putra putri Piraon, anjeunna leuwih milih dikaniaya bareng jeung umat Rama urang batan ngarasakeun kasenangan dosa anu ngan sakeudeung. Anjeunna nganggap yen kahinaan karana Kristus teh leuwih mahal batan sagala harta banda nagri Mesir, sabab anjeunna museur ka ganjaran anu bakal katampa. Ku iman, anjeunna ninggalkeun Mesir, teu sieun ku bebendu raja, sarta tatag saperti jalma anu nenjo Rama urang, anu teu katingali ku panon. Ku iman, anjeunna ngayakeun Paska sarta ngepruk-ngeprukkeun getih, supaya nu ngabinasa anak cikal ulah nepi ka nyabak maranehna.

Ku iman, maranehna meuntas Laut Beureum saperti leumpang di darat anu garing; ari urang Mesir, anu nyoba-nyoba milu, kalah ka tingkalelep.

Ku iman, kuta kota Yeriho runtuh sanggeus dikurilingan salila tujuh poe.

Ku iman, Rahab nu palacur henteu milu maot jeung jalma-jalma anu baha, karana manehna geus daek narima para mata-mata kalawan hade.

Naon deui anu kudu diomongkeun ku sim kuring? Moal cukup waktu pikeun nyaritakeun Gidion, Barak, Simson, Yepta, Daud jeung Samuel katut para nabi, anu ku iman geus ngelehkeun karajaan-karajaan, ngajalankeun kaadilan, narima jangji-jangji, nutupan sungut singa, mareuman kakuatan seuneu, luput tina seukeutna pedang, jadi kuat tina kaayaan lemah, jadi gagah dina perang, sarta ngusir balad-balad musuh ti nagri deungeun. Para awewe narima deui jalma-jalmana anu geus maot, hirup deui ku jalan dihirupkeun; anu sejenna disiksa, teu daek dibebaskeun, supaya meunang kahirupan deui anu leuwih utama. Anu sejenna deui ngarandapan dihina jeung dirangket, malah dirante sarta dipanjara. Maranehna dibaledogan ku batu, digergaji jadi dua, dipaehan ku pedang. Maranehna ngalalana marake kulit domba jeung kulit embe—malarat, disangsara, dikaniaya. Dunya teh teu pantes pikeun maranehna—maranehna ngalalana di gurun keusik, di pagunungan, di guha-guha, sarta di liang-liang taneuh.

Jeung eta sarerea, sanajan geus meunang pangajen karana imanna, henteu narima naon anu geus dijangjikeun, karana Rama urang geus nyadiakeun hal anu leuwih hade pikeun urang, supaya maranehna teu disampurnakeun lamun henteu bareng jeung urang.