Τι είναι η πίστη

Η πίστη είναι βεβαιότητα για τα αόρατα — ο λόγος του Πατέρα μας διαμόρφωσε το σύμπαν — και ύστερα αποδεικνύεται με ένα μακρύ προσκλητήριο: ο Άβελ, ο Νώε, ο Αβραάμ που φεύγει χωρίς προορισμό, ο Μωυσής που διαλέγει την κακοπάθεια, η Ραάβ. Δεν τελειώνει με θρίαμβο. Πολλοί βασανίστηκαν, πριονίστηκαν στα δύο και πέθαναν χωρίς να λάβουν την υπόσχεση.

Κεφάλαιο 11.

Η πίστη είναι η βεβαιότητα γι' αυτά που ελπίζουμε, η πεποίθηση γι' αυτά που δεν βλέπουμε. Γι' αυτήν επαινέθηκαν οι άνθρωποι των παλιών καιρών. Με την πίστη καταλαβαίνουμε ότι ο λόγος του Πατέρα μας έπλασε το σύμπαν, έτσι ώστε αυτό που βλέπουμε δεν προήλθε από το ορατό.

Με την πίστη ο Άβελ πρόσφερε στον Πατέρα μας μια θυσία καλύτερη από του Κάιν, και μέσω αυτής αποδείχτηκε δίκαιος, καθώς ο Πατέρας μας τον επαίνεσε δεχόμενος τα δώρα του. Κι αν και πέθανε, μέσω της πίστης του μιλάει ακόμα.

Με την πίστη ο Ενώχ αναλήφθηκε χωρίς να δει τον θάνατο, και δεν βρισκόταν πια, επειδή τον είχε πάρει ο Πατέρας μας. Πριν την ανάληψή του, επαινέθηκε ότι ήταν αρεστός στον Πατέρα μας. Χωρίς πίστη είναι αδύνατο να τον ευχαριστήσει κανείς· όποιος πλησιάζει τον Πατέρα μας πρέπει να πιστεύει ότι υπάρχει και ότι ανταμείβει εκείνους που τον αναζητούν ειλικρινά.

Με την πίστη ο Νώε, προειδοποιημένος γι' αυτά που δεν ήταν ακόμα ορατά, έχτισε με ευλάβεια μια κιβωτό για να σώσει το σπιτικό του. Μ' αυτήν καταδίκασε τον κόσμο κι έγινε κληρονόμος της δικαιοσύνης που έρχεται μέσω της πίστης.

Με την πίστη ο Αβραάμ υπάκουσε στο κάλεσμα να πάει σ' έναν τόπο που θα έπαιρνε ως κληρονομιά, κι έφυγε χωρίς να ξέρει πού πήγαινε. Με την πίστη εγκαταστάθηκε στη γη της υπόσχεσης σαν σε ξένη χώρα, ζώντας σε σκηνές μαζί με τον Ισαάκ και τον Ιακώβ, συγκληρονόμους της ίδιας υπόσχεσης. Γιατί περίμενε την πόλη με τα θεμέλια, που σχεδιαστής και οικοδόμος της είναι ο Πατέρας μας.

Με την πίστη η ίδια η Σάρρα πήρε τη δύναμη να συλλάβει, παρόλο που είχε περάσει την ηλικία, επειδή εμπιστεύτηκε ότι ήταν πιστός εκείνος που έδωσε την υπόσχεση. Έτσι από έναν άνθρωπο —σχεδόν νεκρό— γεννήθηκαν τόσοι απόγονοι όσα τα άστρα του ουρανού, αμέτρητοι σαν την άμμο στην ακρογιαλιά.

Όλοι αυτοί πέθαναν με πίστη, χωρίς να λάβουν αυτό που τους υποσχέθηκαν· το είδαν όμως από μακριά και το καλωσόρισαν, παραδεχόμενοι ότι ήταν ξένοι και πρόσφυγες πάνω στη γη. Γιατί όσοι μιλούν έτσι δείχνουν ότι αναζητούν μια δική τους πατρίδα. Αν θυμούνταν τη γη που είχαν αφήσει, θα είχαν την ευκαιρία να γυρίσουν πίσω. Τώρα όμως λαχταρούν μια καλύτερη χώρα —μια ουράνια. Γι' αυτό ο Πατέρας μας δεν ντρέπεται να ονομάζεται Πατέρας τους· τους έχει ετοιμάσει μια πόλη. ^a

Με την πίστη ο Αβραάμ, όταν δοκιμάστηκε, πρόσφερε τον Ισαάκ· εκείνος που είχε λάβει τις υποσχέσεις πρόσφερε τον μοναχογιό του,

γι' αυτόν που ειπώθηκε: «Μέσω του Ισαάκ θα ονομαστούν οι απόγονοί σου».

Σκέφτηκε ότι ο Πατέρας μας μπορούσε να τον αναστήσει ακόμα κι από τους νεκρούς· και, μεταφορικά, τον πήρε πίσω από εκεί.

Με την πίστη ο Ισαάκ ευλόγησε τον Ιακώβ και τον Ησαύ για τα μελλούμενα.

Με την πίστη ο Ιακώβ, καθώς πέθαινε, ευλόγησε τον καθένα από τους γιους του Ιωσήφ και προσκύνησε, στηριγμένος στην άκρη του ραβδιού του.

Με την πίστη ο Ιωσήφ, καθώς πέθαινε, μίλησε για την έξοδο των γιων του Ισραήλ κι έδωσε εντολές για τα οστά του.

Με την πίστη οι γονείς του Μωυσή τον έκρυψαν τρεις μήνες μετά τη γέννησή του, βλέποντας ότι ήταν ένα όμορφο παιδί, χωρίς να φοβηθούν το διάταγμα του βασιλιά.

Με την πίστη ο Μωυσής, όταν μεγάλωσε, αρνήθηκε να ονομάζεται γιος της κόρης του Φαραώ, προτιμώντας να κακοπαθαίνει μαζί με τον λαό του Πατέρα μας παρά να απολαμβάνει τις πρόσκαιρες ηδονές της αμαρτίας. Θεώρησε τον εξευτελισμό του Χριστού μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς της Αιγύπτου, γιατί απέβλεπε στην ανταμοιβή. Με την πίστη άφησε την Αίγυπτο, χωρίς να φοβηθεί την οργή του βασιλιά, κι έμεινε σταθερός σαν να έβλεπε τον Πατέρα μας, που είναι αόρατος. Με την πίστη τέλεσε το Πάσχα και το ράντισμα με το αίμα, ώστε ο εξολοθρευτής των πρωτότοκων να μην τους αγγίξει.

Με την πίστη πέρασαν την Ερυθρά Θάλασσα σαν σε στεγνή γη· οι Αιγύπτιοι, όταν δοκίμασαν το ίδιο, καταποντίστηκαν.

Με την πίστη έπεσαν τα τείχη της Ιεριχώς, αφού είχαν κυκλωθεί για εφτά μέρες.

Με την πίστη η Ραάβ η πόρνη δεν πέθανε μαζί μ' εκείνους που απείθησαν, επειδή καλωσόρισε με ειρήνη τους κατασκόπους.

Τι άλλο να πω; Δεν μου φτάνει ο χρόνος να μιλήσω για τον Γεδεών, τον Βαράκ, τον Σαμψών, τον Ιεφθάε, τον Δαβίδ και τον Σαμουήλ και τους προφήτες, που μέσω της πίστης νίκησαν βασίλεια, επέβαλαν τη δικαιοσύνη, πέτυχαν υποσχέσεις, έφραξαν στόματα λιονταριών, έσβησαν τη δύναμη της φωτιάς, ξέφυγαν από την κόψη του σπαθιού, από αδύναμοι έγιναν δυνατοί, αναδείχτηκαν ισχυροί στον πόλεμο κι έτρεψαν σε φυγή ξένα στρατεύματα. Γυναίκες πήραν πίσω τους νεκρούς τους με ανάσταση· άλλοι βασανίστηκαν, αρνούμενοι την απελευθέρωση, για να πετύχουν μια καλύτερη ανάσταση. Άλλοι πάλι υπέμειναν χλευασμούς και μαστιγώσεις, ακόμα και αλυσίδες και φυλακή. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν στα δύο, σκοτώθηκαν με το σπαθί. Περιπλανήθηκαν ντυμένοι με προβιές και κατσικίσια δέρματα —στερημένοι, βασανισμένοι, κακομεταχειρισμένοι. Ο κόσμος δεν ήταν άξιός τους —περιπλανήθηκαν σε ερήμους και βουνά, σε σπηλιές και τρύπες της γης.

Κι όλοι αυτοί, αν και επαινέθηκαν για την πίστη τους, δεν έλαβαν αυτό που τους υποσχέθηκαν, γιατί ο Πατέρας μας είχε προβλέψει κάτι καλύτερο για μας, ώστε εκείνοι να μη φτάσουν στην τελειότητα χωρίς εμάς.