Izay Atao Hoe Finoana

Ny finoana dia fahatokisana ny zavatra tsy hita — namorona izao rehetra izao ny teny nataon'i Raintsika — ary avy eo dia aseho amin'ny lisitry ny vavolombelona lava: Abela, Noa, Abrahama niala tsy fantatra ny alehany, Mosesy nifidy ny fampijaliana, Rahaba. Tsy mifarana amin'ny fandresena izany. Maro no nampijaliana, nokapaina roa, ary maty tsy nahazo ny fampanantenana.

Miteny Raintsika ao amin’ny andininy 18

Toko 11.

Ny finoana dia ny fahatokiana ireo zavatra antenaina sy ny antoka momba ireo zavatra tsy hita. Fa noho izany no nahazoan’ireo olona fahiny ny fankasitrahana. Amin’ny finoana no azontsika fa ny tenin’i Raintsika no nanao ny tontolo, ka ny zavatra hita dia tsy avy tamin’ny zavatra hita maso.

Amin’ny finoana no nanatitra fanatitra tsara lavitra noho ny an’i Kaina tamin’i Raintsika i Abela, ka tamin’izany no nambara fa marina izy, rehefa nankasitraka ny fanomezany i Raintsika. Ary na dia efa maty aza izy, dia mbola miteny noho ny finoany.

Amin’ny finoana no nakana an’i Enoka ho any ambony, ka tsy nahita fahafatesana izy, ary tsy hita intsony, satria nalain’i Raintsika izy. Fa talohan’ny nalaina azy dia voalaza fa nahafaly an’i Raintsika izy. Raha tsy misy finoana dia tsy azo atao ny mahafaly Azy: fa izay manatona an’i Raintsika dia tsy maintsy mino fa misy Izy ary mamaly soa izay mitady Azy amin’ny fo marina.

Amin’ny finoana no nanao sambo lehibe tamim-panajana, mba hamonjena ny ankohonany, i Noa, rehefa nampitandremana ny amin’izay mbola tsy hita. Tamin’izany no nanameloka ny tontolo izy ary lasa mpandova ny fahamarinana izay avy amin’ny finoana.

Amin’ny finoana no nankatò ny fiantsoana i Abrahama ka nandeha nankany amin’ny tany izay horaisiny ho lova, ary nandeha izy tsy fantany izay halehany. Amin’ny finoana no nitoetra tany amin’ny tany nampanantenaina izy toy ny any an-tany hafa, nonina tao amin’ny lay niaraka tamin’i Isaka sy Jakoba, mpiara-mandova ny teny fampanantenana iray ihany. Fa niandry ny tanàna misy fanorenana izy, izay i Raintsika no mpamolavola sy mpanao azy.

Amin’ny finoana no nahazoan’i Saraha tenany hery hiteraka zaza, na dia efa lany taona aza, satria nino izy fa mahatoky Ilay nampanantena. Ary avy tamin’ny lehilahy iray—izay toa efa maty—no nateraka ny taranaka maro toy ny kintana any amin’ny lanitra, tsy tambo isaina toy ny fasika eny amoron-dranomasina.

Ireo rehetra ireo dia maty tamin’ny finoana, tsy nahazo izay nampanantenaina—kanefa nahita izany tany lavitra ary nandray azy tamim-pifaliana, ka nanaiky fa vahiny sy mpirenireny teto an-tany izy ireo. Fa izay miteny toy izany dia mampiseho fa mitady tanindrazana ho azy izy ireo. Raha nahatsiaro ny tany navelany izy ireo, dia nanana fahafahana hiverina. Fa ankehitriny dia maniry tany tsara kokoa izy ireo, dia ny any an-danitra. Ary noho izany dia tsy menatra ny hantsoina ho Rainy i Raintsika, fa efa nanomana tanàna ho azy ireo Izy. ^a

Amin’ny finoana no nanatitra an’i Isaka i Abrahama, rehefa nizahana; ilay efa nandray ny teny fampanantenana no nanatitra ny zanany lahitokana,

izay nolazaina ny aminy hoe: «Amin’i Isaka no hantsoina ny taranakao.»

Nihevitra izy fa mahavita mamelona azy na dia avy amin’ny maty aza i Raintsika—ary tamin’ny endrika fanoharana dia azony niverina avy any izy.

Amin’ny finoana no nitahy an’i Jakoba sy Esao ho amin’ny hoavy i Isaka.

Amin’ny finoana no nitahy ny zanak’i Josefa tsirairay i Jakoba, rehefa efa ho faty, ary nanompo izy, nitehina tamin’ny tendron’ny tehiny.

Amin’ny finoana no nanonona ny fialan’ny zanak’Israely i Josefa, rehefa efa ho faty, ary nanome didy ny amin’ny taolany.

Amin’ny finoana no nanafina an’i Mosesy telo volana taorian’ny nahaterahany ny ray aman-dreniny, satria nahita fa zaza tsara tarehy izy, ary tsy natahotra ny didin’ny mpanjaka.

Amin’ny finoana no nandà ny hantsoina hoe zanak’ny zanakavavin’i Farao i Mosesy, rehefa lehibe izy, ka nifidy ny hampahoriana miaraka amin’ny vahoakan’i Raintsika kokoa noho ny fahafinaretana mandalo avy amin’ny fahotana. Nihevitra ny fanaratsiana an’i Kristy ho harena lehibe kokoa noho ny rakitry ny Ejipta izy, satria nibanjina ny valisoa. Amin’ny finoana no niala tany Ejipta izy, tsy natahotra ny fahatezeran’ny mpanjaka, fa nandefitra toy ny mahita an’i Raintsika, izay tsy hita maso. Amin’ny finoana no nanaovany ny Paska sy ny fandrotsahana ra, mba tsy hikasika azy ireo ilay mpandringana ny lahimatoa.

Amin’ny finoana no namakin’izy ireo ny Ranomasina Mena toy ny tany maina; ary ny Ejipsianina, rehefa nanandrana izany ihany, dia nofelezin’ny rano.

Amin’ny finoana no nianjera ny mandan’i Jeriko, rehefa nodidiana nandritra ny fito andro.

Amin’ny finoana no tsy maty niaraka tamin’izay tsy nankatò i Rahaba ilay vehivavy janga, satria nandray tamin’ny fiadanana ireo mpitsikilo izy.

Ary inona koa no holazaiko? Tsy ampy ny fotoana hitantarako ny amin’i Gideona, Baraka, Samsona, Jefta, Davida ary Samoela sy ny mpaminany, izay namely fanjakana tamin’ny finoana, nanatanteraka ny rariny, nahazo ny teny fampanantenana, nanakatona ny vavan’ny liona, namono ny herin’ny afo, nandositra ny lelan’ny sabatra, nahery avy tamin’ny fahalemena, lasa mahery tamin’ny ady, ary nampiverina ny tafika vahiny. Ny vehivavy dia nahazo ny havany maty indray tamin’ny fitsanganana amin’ny maty; ny sasany dia nampijaliana, nandà ny fanafahana, mba hahazo fitsanganana tsara kokoa. Ary ny hafa kosa niaritra ny fanesoana sy ny fikapohana, ary na dia ny gadra sy ny fonja aza. Novakina vato izy ireo, notetezina roa, novonoina tamin’ny sabatra. Nirenireny izy ireo nitafy hoditry ny ondry sy ny osy—tsy nanana na inona na inona, nampahorina, nampijaliana. Tsy mendrika azy ireo ny tontolo—fa nirenireny tany an’efitra sy tendrombohitra sy zohy ary lavaka tao amin’ny tany izy ireo.

Ary ireo rehetra ireo, na dia voaporofo noho ny finoany aza, dia tsy nahazo izay nampanantenaina, satria i Raintsika nanomana zavatra tsara kokoa ho antsika, mba tsy ho tonga lafatra izy ireo raha tsy miaraka amintsika.