عبرانين 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹ايمان انهن شين جو يقين آهي جن جي اميد رکجي ٿي، ۽ انهن شين جي پڪ آهي جيڪي نظر نہ ٿيون اچن. ²ڇاڪاڻ تہ انهيءَ ئي ڪري اڳين زماني جي ماڻهن کي ساراهه ملي. ³ايمان سان اسان سمجهون ٿا تہ ڪائنات اسان جي پيءُ جي ڪلام سان ٺهي، تنهنڪري جيڪي ڏسجي ٿو سو ڏسڻ ۾ ايندڙ شين مان نہ آيو.

⁴ايمان ئي سان هابيل اسان جي پيءُ ڏانهن ڪابيل کان بهتر قرباني آندي، جنهن جي ڪري هو سچار ثابت ٿيو، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ سندس نذرانا قبول ڪري کيس سراهيو. جيتوڻيڪ هو مري ويو، تڏهن بہ پنهنجي ايمان جي ڪري اڃا ڳالهائي ٿو.

⁵ايمان ئي سان خنوخ کي موت ڏسڻ کان سواءِ مٿي کڻيو ويو، ۽ هو لڌو نہ ويو، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ کيس کڻي ورتو هو. کڻجڻ کان اڳ سندس بابت شاهدي ڏني وئي تہ هو اسان جي پيءُ کي وڻندڙ آهي. ⁶ايمان کان سواءِ کيس خوش ڪرڻ ناممڪن آهي: جيڪو بہ اسان جي پيءُ وٽ اچي، تنهن کي ايمان آڻڻو پوندو تہ هو آهي، ۽ جيڪي دل سان کيس ڳوليندا آهن تن کي اجر ڏيندو آهي.

⁷ايمان ئي سان نوح، انهن شين بابت جيڪي اڃا نظر نہ آيون هيون خبردار ڪيو وڃڻ تي، ادب سان پنهنجي گھراڻي جي بچاءَ لاءِ ٻيڙي ٺاهي. انهيءَ سان هن دنيا کي ڏوهاري ٺهرايو ۽ ايمان وسيلي ملندڙ سچائيءَ جو وارث ٿيو.

⁸ايمان ئي سان ابراهيم، جنهن کي ورثي ۾ ملڻ واري جاءِ ڏانهن وڃڻ لاءِ سڏيو ويو هو، فرمانبرداري ڪري، اها خبر نہ هوندي بہ تہ ڪيڏانهن ٿو وڃي، نڪري پيو. ⁹ايمان ئي سان هو واعدي واري ملڪ ۾ پرڏيهي وانگر رهيو، ۽ اسحاق ۽ يعقوب سان گڏ، جيڪي ساڳئي واعدي جا گڏيل وارث هئا، خيمن ۾ وسيو. ¹⁰ڇالاءِ جو هو انهيءَ بنيادن واري شهر جو انتظار ڪندو هو، جنهن جو نقشو ٺاهيندڙ ۽ جوڙيندڙ اسان جو پيءُ آهي.

¹¹ايمان ئي سان ساره پاڻ بہ، جيتوڻيڪ عمر لنگھي چڪي هئي، حامله ٿيڻ جي طاقت ماڻي، ڇاڪاڻ تہ هن واعدو ڪندڙ کي ڀروسي لائق ڄاتو. ¹²تنهنڪري هڪڙي ماڻهوءَ مان، جيڪو مئل جهڙو هو، آسمان جي تارن جيترو ۽ سمنڊ جي ڪناري جي واريءَ جيان ڳڻپ کان ٻاهر اولاد پيدا ٿيو.

¹³اهي سڀ ايمان ۾ ئي مري ويا، واعدي ۾ ملندڙ شيون ماڻڻ کان سواءِ، پر انهن کي پري کان ڏسي ۽ ڀليڪار چئي، اقرار ڪيائون تہ اسين زمين تي پرڏيهي ۽ جلاوطن آهيون. ¹⁴ڇالاءِ جو جيڪي اهڙو چون ٿا، سي ظاهر ڪن ٿا تہ هو پنهنجي وطن جي ڳولا ۾ آهن. ¹⁵جيڪڏهن هنن کي اهو ملڪ ياد رهي ها جيڪو ڇڏي آيا هئا، تہ کين موٽي وڃڻ جو موقعو ملي ها. ¹⁶پر هاڻي تہ هو هڪ بهتر ملڪ، يعني آسمان واري ملڪ جي خواهش ڪن ٿا. تنهنڪري اسان جو پيءُ سندن پيءُ سڏجڻ کان شرمندو ناهي، ڇاڪاڻ تہ هن سندن لاءِ هڪ شهر تيار ڪيو آهي. ^a a v16 عبرانين جو خط پراڻي عهد جي عهدي واري اها ڳالهہ ورجائي ٿو — ’آءٌ سندن خدا ٿيندس ۽ اهي منهنجا ماڻهو ٿيندا‘ — جنهن مان اسان جي پيءُ جو هميشہ اهو مطلب هو تہ گھراڻي جي معنيٰ ۾: ’آءٌ سندن پيءُ ٿيندس ۽ اهي منهنجا ٻار ٿيندا.‘ هو گھراڻي واري نالي تي شرمندو ناهي.

¹⁷ايمان ئي سان ابراهيم کي جڏهن آزمايو ويو، تڏهن هن اسحاق کي قربان ڪرڻ لاءِ پيش ڪيو؛ جنهن کي واعدا مليا هئا، سو پنهنجي هڪڙي ئي پٽ کي قربان ڪرڻ لاءِ پيش ڪري رهيو هو،

¹⁸جنهن بابت چيو ويو هو تہ ”اسحاق جي وسيلي تنهنجي اولاد جو نالو ورتو ويندو.“

¹⁹هن اهو حساب ڪيو تہ اسان جو پيءُ کيس مئلن مان بہ جيئرو ڪري سگھي ٿو؛ ۽ علامتي طور هن کيس اتان واپس ماڻيو.

²⁰ايمان ئي سان اسحاق يعقوب ۽ عيسو کي ايندڙ شين بابت برڪت ڏني.

²¹ايمان ئي سان يعقوب مرڻ وقت يوسف جي هر هڪ پٽ کي برڪت ڏني ۽ پنهنجي لٺ جي ڇيڙي تي ٽيڪ ڏئي عبادت ڪيائين.

²²ايمان ئي سان يوسف مرڻ وقت بني اسرائيل جي نڪرڻ جو ذڪر ڪيو ۽ پنهنجي هڏن بابت حڪم ڏنائين.

²³ايمان ئي سان موسيٰ جي ماءُ پيءُ کيس ڄمڻ کان پوءِ ٽي مهينا لڪائي رکيو، ڇاڪاڻ تہ هنن ڏٺو تہ ٻار سهڻو آهي؛ ۽ بادشاهه جي حڪم کان ڊڄيا ڪين.

²⁴ايمان ئي سان موسيٰ جڏهن وڏو ٿيو، تڏهن فرعون جي ڌيءَ جو پٽ سڏائڻ کان انڪار ڪيائين، ²⁵گناهه جي وقتي مزن بدران اسان جي پيءُ جي ماڻهن سان گڏ ظلم سهڻ کي چونڊيائين، ²⁶مسيح جي بي عزتيءَ کي مصر جي خزانن کان وڏي دولت ڄاتائين، ڇاڪاڻ تہ هو اجر ڏانهن نهاريندو هو. ²⁷ايمان ئي سان مصر ڇڏيائين، بادشاهه جي ڪاوڙ کان نہ ڊڄي، ۽ اسان جي پيءُ کي، جيڪو اڻڏٺو آهي، ڄڻ ڏسندي ثابت قدم رهيو. ²⁸ايمان ئي سان هن فسح ۽ رت ڇنڊڻ جي رسم ادا ڪئي، تہ جيئن پهرين ڄاولن کي هلاڪ ڪندڙ هنن کي هٿ نہ لائي.

²⁹ايمان ئي سان هنن ڳاڙهو سمنڊ سڪل زمين وانگر پار ڪيو؛ مصرين ساڳيو ئي ڪرڻ چاهيو تہ نگلجي ويا.

³⁰ايمان ئي سان يريحو جون ديوارون ست ڏينهن تائين گھيريل رهڻ کان پوءِ ڪري پيون.

³¹ايمان ئي سان ڪسبياڻي راحب نافرمانن سان گڏ نہ ماري وئي، ڇاڪاڻ تہ هن جاسوسن کي سلامتيءَ سان قبول ڪيو هو.

³²ٻيو ڇا چوان؟ گدعون، بارق، سمسون، يفتاح، دائود ۽ سموئيل ۽ نبين جو احوال ٻڌائڻ لاءِ مون وٽ وقت ناهي، ³³جن ايمان جي وسيلي بادشاهتون فتح ڪيون، انصاف قائم ڪيو، واعدا ماڻيا، شينهن جا وات بند ڪيا، ³⁴باهہ جي طاقت وسائي، تلوار جي ڌار کان بچي نڪتا، ڪمزوريءَ مان مضبوط ٿيا، جنگ ۾ طاقتور ٿيا، ۽ پرڏيهي لشڪرن کي پوئتي ڌڪي ڇڏيائون. ³⁵عورتن پنهنجا مئل جيئري اٿڻ سان واپس ماڻيا؛ ٻين تي تشدد ڪيو ويو، ڇوٽڪارو قبول ڪرڻ کان انڪار ڪيائون، تہ جيئن بهتر جيئري اٿڻ ماڻين. ³⁶اڃا ٻين کي ٺٺوليون ۽ ڪوڙا سهڻا پيا، بلڪ زنجير ۽ قيد بہ برداشت ڪرڻا پيا. ³⁷کين سنگسار ڪيو ويو، آرين سان چيريو ويو، تلوار سان ماريو ويو. هو رڍن ۽ ٻڪرين جي کلن ۾ ڦرندا رهيا — محتاج، ستايل، ڏکايل. ³⁸دنيا سندن لائق نہ هئي — هو بيابانن، جبلن، غارن ۽ زمين جي کڏن ۾ ڀٽڪندا رهيا.

³⁹اهي سڀ، جيتوڻيڪ پنهنجي ايمان جي ڪري ساراهيا ويا، پر واعدي ۾ ملندڙ شيون نہ ماڻي سگھيا، ⁴⁰ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ اسان لاءِ ڪا بهتر شيءِ تيار ڪئي هئي، تہ جيئن اهي اسان کان سواءِ ڪامل نہ ڪيا وڃن.