Ibrani 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹Anadene pracaya iku dhasaring samubarang kang diarep-arep, sarta buktine prakara kang ora katon. ²Awit sarana pracaya iku para wong ing jaman kuna padha tampa paseksen kang utama. ³Sarana pracaya kita padha mangerti yen pangandikane Rama kita wis nitahake jagad raya, satemah apa kang katon iku ora asale saka barang kang katon.

⁴Sarana pracaya Habel nyaosake kurban marang Rama kita kang luwih becik katimbang kurbane Kain, srana iku dheweke kabukten bener, lan Rama kita maringi paseksen marang dheweke kanthi nampani pisungsunge. Sanadyan wis mati, nanging sarana pracayane dheweke isih tetep guneman.

⁵Sarana pracaya Henokh kapboyong munggah, mula ora ngalami pati, lan ora ketemu maneh, amarga wis dipundhut dening Rama kita. Sadurunge kapundhut, dheweke wis tampa paseksen minangka wong kang gawe rena penggalihe Rama kita. ⁶Tanpa pracaya mokal bisa gawe rena penggalihe: amarga sing sapa sowan marang Rama kita kudu pracaya yen Panjenengane ana, sarta maringi ganjaran marang wong kang kanthi tulusing ati ngupaya Panjenengane.

⁷Sarana pracaya Nuh, sawise diparingi pepeling bab prakara kang durung katon, kanthi wedi asih banjur yasa prau kanggo nylametake brayate. Srana iku dheweke ngadili jagad, sarta dadi ahli waris kabeneran kang kalairake saka pracaya.

⁸Sarana pracaya Abraham mbangun turut nalika katimbalan supaya menyang panggonan kang bakal ditampa minangka tanah pusaka, mangka dheweke mangkat tanpa ngerti kang bakal dituju. ⁹Sarana pracaya dheweke manggon ing tanah prajanjian kaya ing tanah manca, urip ing sajroning tarub bebarengan karo Iskak lan Yakub, kang padha dadi ahli waris saka prajanjian kang padha. ¹⁰Amarga dheweke nganti-anti kutha kang santosa dhasare, kang ngrancang sarta yasa iku Rama kita.

¹¹Sarana pracaya Sara dhewe tampa kakuwatan bisa ngandheg, sanadyan wis liwat ing umur, amarga dheweke pracaya yen kang wis prasetya iku setya tuhu. ¹²Mulane saka wong siji—kang wis kaya wong mati—lair turun kang cacahe kaya lintang ing langit, lan ora kena diitung kaya wedhi ing gisiking sagara.

¹³Wong-wong iku kabeh padha mati sajroning pracaya, tanpa nampa apa kang wis dijanjekake—nanging mung ndeleng saka kadohan sarta nampani kanthi bungah, lan ngakoni yen dheweke iku wong manca lan wong neneka ing bumi. ¹⁴Amarga wong kang kandha mangkono iku nelakake yen dheweke lagi padha ngupaya tanah wutah getihe dhewe. ¹⁵Saupama dheweke padha ngelingi tanah kang wis ditinggal, mesthi padha duwe kalodhangan bali. ¹⁶Nanging satemene dheweke padha kapengin marang nagara kang luwih becik—yaiku nagara swarga. Mulane Rama kita ora lingsem disebut Ramane: amarga Panjenengane wis nyawisake kutha kanggo wong-wong mau. ^a a v16 Layang Ibrani iki nggema rumusaning prajanjian ing Prajanjian Lawas—'Aku bakal dadi Allahe, lan wong-wong iku bakal dadi umatKu'—kang tansah dikarsakake dening Rama kita kanthi teges kulawarga: 'Aku bakal dadi Ramane, lan wong-wong iku bakal dadi anak-anakKu.' Panjenengane ora lingsem marang asmaning kulawarga iku.

¹⁷Sarana pracaya Abraham, nalika dicoba, banjur nyaosake Iskak; dheweke kang wis tampa prasetya mau sumedya ngurbanake anake ontang-anting,

¹⁸kang bab dheweke wis kapangandikakake: “Saka Iskak turunmu bakal kasebut.”

¹⁹Dheweke ngira-ira yen Rama kita kuwaos nangekake Iskak sanadyan saka ing antarane wong mati—lan, minangka pasemon, dheweke nampa Iskak bali saka ing kono.

²⁰Sarana pracaya Iskak mberkahi Yakub lan Esau tumrap prakara kang bakal kelakon.

²¹Sarana pracaya Yakub, nalika ngarepake pati, mberkahi saben anake Yusuf, sarta sujud nyembah kanthi sesandheran ing pucuking tekene.

²²Sarana pracaya, nalika ngarepake pati, Yusuf nyebut bab budhale wong Israel saka tanah Mesir, sarta aweh weling bab balung-balunge.

²³Sarana pracaya bapa-biyunge Musa ndhelikake dheweke nganti telung sasi suwene sawise lair, amarga weruh yen bayi iku bagus, sarta ora wedi marang dhawuhe Sang Prabu.

²⁴Sarana pracaya Musa, bareng wis diwasa, ora gelem disebut putrane putrine Sang Pringon, ²⁵luwih milih nandhang sangsara bebarengan karo umate Rama kita katimbang ngrasakake kanikmataning dosa kang mung sawatara mangsa. ²⁶Dheweke nganggep yen nandhang wirang marga saka Sang Kristus iku luwih aji katimbang sakehing bandhane Mesir, amarga dheweke mandeng marang ganjaran kang bakal ditampa. ²⁷Sarana pracaya dheweke ninggal tanah Mesir, tanpa wedi marang bebenduning Sang Prabu, sarta mantep atine kaya-kaya mirsani Rama kita, kang ora katon. ²⁸Sarana pracaya dheweke nganakake riyaya Paskah sarta ngepyurake getih, supaya kang numpes anak pambarep ora ngrabasa wong-wong mau.

²⁹Sarana pracaya wong Israel padha nyabrang Sagara Abang kaya mlaku ing dharatan kang garing; nanging wong Mesir, nalika nyoba nindakake kaya mangkono, banjur padha keleleb.

³⁰Sarana pracaya tembok kutha Yerikho padha ambruk, sawise dikupengi pitung dina lawase.

³¹Sarana pracaya Rahab, wanita tunasusila iku, ora melu mati karo wong-wong kang padha mbangkang, amarga dheweke nampani para telik kanthi tentrem.

³²Apa maneh kang kudu dakkandhakake? Wektu kang ana ora cukup kanggo nyritakake bab Gidheon, Barak, Simson, Yefta, Prabu Dawud lan Nabi Samuel sarta para nabi, ³³kang sarana pracaya padha ngalahake karaton-karaton, netepake kaadilan, nampa prasetya, mbuntu cangkeming singa, ³⁴nyirep dayaning geni, oncat saka landheping pedhang, saka karingkihan dadi santosa, dadi prakosa ing paprangan, sarta mukul mundur wadya-bala saka nagara manca. ³⁵Para wanita padha nampa maneh wong-wonge kang wis mati srana tangi saka pati; wong liyane padha disiksa, lan ora gelem diluwari, supaya oleh patangen kang luwih mulya. ³⁶Ana maneh liyane kang padha nandhang pamoyok lan panyapu, malah uga blenggu lan pakunjaran. ³⁷Wong-wong mau padha dibenturi watu, digraji dadi loro, dipateni nganggo pedhang. Padha nglembara nganggo lulang wedhus gembel lan lulang wedhus jawa—nandhang kekurangan, kasangsaran, lan panganiaya. ³⁸Jagad iki ora pantes kanggonan wong-wong mangkono—padha nglembara ing ara-ara samun, ing gunung-gunung, ing guwa-guwa, lan ing rong-ronganing bumi.

³⁹Dene wong-wong iku kabeh, sanadyan padha tampa paseksen kang becik marga saka pracayane, ewadene ora nampa apa kang wis dijanjekake, ⁴⁰amarga Rama kita wis nyawisake prakara kang luwih becik kanggo kita, supaya wong-wong mau ora kasampurnakake tanpa kita.