Ibrani 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹Mulane, sarehne kita padha dikupengi dening mega seksi kang semono gedhene, ayo padha nyingkirake saben bobot abot lan dosa kang nyengkelit kanthi kenceng, sarta kanthi mantep padha mlayu ing gelanggang kang wis kacawisake ana ngarep kita. ²kanthi nyawang Gusti Yesus, kang miwiti lan nyampurnakake pracaya kita, kang marga saka kabungahan kang kacawisake ana ngarsane, wis nandhang sangsara ing kayu salib, ora maelu marang kawirangane, sarta saiki lenggah ing tengene dhampare Rama kita. ³Padha gatekna kepriye Panjenengane anggone nandhang sesatron kang semono gedhene saka para wong dosa tumrap sarirane, supaya kowe aja nganti sayah utawa semplah.

⁴Ing paprangamu nglawan dosa, kowe durung nganti nglawan tekan ngwutahake getihmu. ⁵Apa kowe wis padha lali marang pitutur kang nyapa kowe kaya anak? “He anakku, aja nganggep entheng pamerdine Rama kita, lan aja semplah nalika kowe diukum dening Panjenengane. ^a a v5 Layang Ibrani ngutip Kitab Wulang Bebasan kanggo nuduhake yen pamerdine Rama kita iku pretandha kang cetha saka katresnane — Panjenengane nggladhi para putrane lanang lan wadon kaya dene Rama, ora tau kaya hakim kang adoh. ⁶Awit Rama kita mamerdi marang sapa kang ditresnani, lan nggebag saben anak kang ditampa dening Panjenengane.”

⁷Anggonmu padha nandhang iku prelu kanggo pamerdi. Rama kita nganggep kowe kaya anak; awit anak kang endi kang ora dipamerdi dening bapakne? ⁸Yen kowe ora melu nampa pamerdi kang ditampa dening sakabehing anak, ateges kowe iku anak jadah, dudu anak kang sah. ⁹Kajaba iku, kita padha duwe bapak jasmani kang mamerdi kita, lan kita padha ngajeni marang dheweke. Apa kita ora luwih prelu sumuyud marang Ramane sakehing roh, supaya kita padha urip? ¹⁰Bapak-bapak mau anggone mamerdi kita mung sawatara mangsa manut pamawase dhewe; nanging Panjenengane mamerdi kita kanggo kabecikan kita, supaya kita padha oleh panduman ing kasucene. ¹¹Sabarang pamerdi iku samasa lagi lumaku katon nglarani, ora mbungahake, nanging ing tembe bakal metokake wohing kabeneran kang tentrem tumrap wong kang wis padha digladhi dening pamerdi mau. ¹²Mulane, padha angkaten maneh tanganmu kang lungkrah lan nyantosakna dhengkulmu kang lemes, ¹³sarta gawea dalan kang kenceng kanggo sikilmu, supaya kang pincang aja nganti saya oncat saka sendhine, nanging malah bisa waras.

Ngupaya Katentreman lan Kasucen

¹⁴Padha ngupayaa katentreman karo wong kabeh, lan kasucen, awit tanpa kasucen ora ana wong kang bakal ndeleng Rama kita. ¹⁵Padha ngati-atia supaya aja nganti ana wong kang kuciwa saka sih-rahmate Rama kita, lan supaya aja nganti ana oyod pait kang thukul njalari rerusuh sarta njemberi wong akeh, ¹⁶lan aja nganti ana wong kang laku jina utawa ora suci kaya Esap, kang ngedol hak kasulungane mung kanggo pangan sapisan. ¹⁷Kowe padha ngreti yen sawuse mangkono, nalika arep nampani berkah mau kang dadi warisane, dheweke ditampik, awit ora oleh wewengan kanggo mbalekake kaputusan mau, sanadyan dheweke nggoleki berkah mau kanthi ngwutahake eluh. ^b b v17 Esap ngijolake hak kasulungane mung kanggo pangan sapisan (Purwaning Dumadi 25) lan ing tembe ora bisa mbalekake berkahe bapakne, sanadyan nganti nangis nyuwun (Purwaning Dumadi 27:34–38).

¹⁸Awit kowe padha ora teka marang samubarang kang kena ginepok, yaiku geni kang murub, pepeteng, petengdhedhet, lan prahara, ¹⁹lan swarane kalasangka, sarta swara kang ngucapake tetembungan, nganti wong kang padha ngrungokake padha nyuwun supaya aja nganti ana pangandika maneh marang dheweke. ²⁰Awit wong-wong mau padha ora kuwat nyangga dhawuh kang muni: “Sanadyan mung kewan kang ndemek gunung iku, kudu dibenturi watu nganti mati.” ²¹Malah, pandeleng mau nganti semono medenine, satemah Musa ngucap: “Aku gumeter marga saka wedi.”

²²Nanging kowe padha wis teka marang Gunung Sion, kuthane Rama kita kang gesang, Yerusalem swarga, lan marang malaekat kang ora kena kaetung cacahe ing pakumpulan kang bungah-bungah, ²³lan marang pasamuwane para putra pembarep kang jenenge wis katulis ana ing swarga, lan marang Rama kita, Hakim tumrap wong kabeh, sarta marang rohe para wong bener kang wis padha kasampurnakake, ²⁴lan marang Gusti Yesus, pantaraning prajanjian anyar, sarta marang getih kang kapercikake, kang ngucapake pangandika kang luwih becik katimbang getihe Habel.

²⁵Padha ngati-atia supaya kowe aja nulak Panjenengane kang ngandika. Awit yen wong-wong kang padha nulak Panjenengane kang maringi pepeling ana ing bumi ora bisa oncat, saya maneh kita, yen kita padha mlengos saka Panjenengane kang maringi pepeling saka swarga.

²⁶Nalika semana swarane ngoregake bumi; nanging saiki Panjenengane wis prasetya: “Sapisan engkas maneh Aku bakal nggonjingake ora mung bumi bae, nanging uga langit.” ^c c v26 Kaetik saka Kitab Hagai 2:6 — prasetyane Rama kita bab pagonjingan pungkasan kang luwih gedhe tumrap sakehing titah.

²⁷Tembung “Sapisan engkas maneh” iku nelakake yen samubarang kang kagonjingake bakal kasingkirake — yaiku samubarang titah — supaya kang ora kena kagonjingake iku lestaria. ²⁸Mulane, sarehne kita padha nampani Kraton kang ora kena kagonjingake, ayo padha ngantepi rasa panuwun, sarta padha ngaturake pangibadah kang ndadekake keparenge Rama kita, kanthi pangurmatan lan wedi asih, ²⁹awit Rama kita iku geni kang nglebur.