عبرانیان 12

12 ¹پس چون چنین ابر عظیمی از شاهدان ما را احاطه کرده است، بیایید هر باری را و گناهی را که چنین سخت به ما می‌چسبد از خود دور کنیم، و با پایداری در میدانی که پیش روی ما نهاده شده است بدویم. ²با نگاه به عیسی، که بانی و کامل‌کنندهٔ ایمان ماست؛ او به‌خاطر آن شادی که پیش رویش نهاده شده بود، صلیب را تحمل کرد و ننگ آن را ناچیز شمرد، و اکنون به دست راستِ تخت پدر ما نشسته است. ³در نظر بگیرید که او چگونه چنین مخالفتی را از سوی گناهکاران بر ضد خود تحمل کرد، تا خسته و دلسرد نشوید.

⁴شما هنوز در نبرد خود بر ضد گناه، تا به حد ریختن خون خویش مقاومت نکرده‌اید. ⁵آیا آن سخن دلگرم‌کننده را که شما را چون پسران مخاطب می‌سازد، فراموش کرده‌اید؟ «ای پسر من، تأدیب پدر ما را خوار مشمار، و آنگاه که تو را توبیخ می‌کند دلسرد مشو، ^a a v5 عبرانیان از کتاب امثال نقل می‌کند تا نشان دهد که تأدیب پدر ما نشانهٔ آشکارِ محبت اوست — او پسران و دخترانش را چون یک پدر تربیت می‌کند، نه هرگز چون داوری دور و بیگانه. ⁶زیرا پدر ما هر که را دوست می‌دارد تأدیب می‌کند، و هر پسری را که می‌پذیرد تنبیه می‌نماید.»

⁷شما برای تأدیب سختی را تحمل می‌کنید. پدر ما با شما چون پسران رفتار می‌کند؛ زیرا کدام پسر است که پدرش او را تأدیب نکند؟ ⁸اگر از تأدیبی که همهٔ فرزندان در آن سهیم‌اند بی‌بهره باشید، پس حرام‌زاده‌اید و نه پسران. ⁹وانگهی، ما پدران جسمانی داشتیم که ما را تأدیب می‌کردند و ایشان را حرمت می‌نهادیم. پس آیا به‌مراتب بیشتر نباید تسلیم پدرِ روح‌ها شویم و زنده بمانیم؟ ¹⁰آنان ما را اندک زمانی، چنانکه صلاح می‌دیدند، تأدیب می‌کردند؛ اما او برای خیر ما تأدیبمان می‌کند، تا در قدّوسیت او سهیم شویم. ¹¹هر تأدیبی در آن هنگام نه مایهٔ شادی، بلکه دردناک می‌نماید؛ اما بعدها برای آنان که با آن تربیت یافته‌اند، ثمرهٔ آرامش‌بخشِ عدالت را به بار می‌آورد. ¹²پس دست‌های سست‌شدهٔ خود را برافرازید و زانوان لرزان خود را استوار سازید، ¹³و راه‌ها را برای پاهای خود هموار کنید، تا آن عضو لنگ از جا در نرود، بلکه شفا یابد.

در پی صلح و قدّوسیت باشید

¹⁴در پی صلح با همگان باشید و در پی آن قدّوسیتی که بدون آن هیچ‌کس پدر ما را نخواهد دید. ¹⁵مراقب باشید که مبادا کسی از فیض پدر ما محروم شود، و مبادا ریشهٔ تلخی برروید و دردسر بیافریند و بسیاری را آلوده سازد، ¹⁶و مبادا کسی بی‌عفت یا ناپاک باشد، همچون عیسو که حق نخست‌زادگی خود را به یک وعده غذا فروخت. ¹⁷می‌دانید که پس از آن، چون خواست برکت را به میراث بَرَد، مردود شد؛ زیرا فرصتی برای بازگرداندن آن تصمیم نیافت، هرچند با اشک‌ها در پی برکت بود. ^b b v17 عیسو حق نخست‌زادگی خود را به یک وعده غذا فروخت (پیدایش ۲۵) و بعدها نتوانست برکت پدرش را بازیابد، هرچند برای آن گریست (پیدایش ۲۷:۳۴-۳۸).

¹⁸زیرا شما به کوهی که بتوان لمسش کرد نزدیک نشده‌اید، و نه به آتش شعله‌ور و تاریکی و ظلمت و طوفان، ¹⁹و نه به آوای شیپور و صدای سخنانی که شنوندگانش التماس کردند دیگر سخنی به ایشان گفته نشود؛ ²⁰زیرا آنان تاب تحمل این فرمان را نداشتند: «حتی اگر حیوانی به کوه دست بزند، باید سنگسار شود.» ²¹و آن منظره چنان هولناک بود که موسی گفت: «از ترس می‌لرزم.»

²²اما شما به کوه صهیون نزدیک شده‌اید، به شهرِ پدرِ زنده، به اورشلیم آسمانی، و به فرشتگان بی‌شمار در محفلی پرشادی، ²³و به کلیسای نخست‌زادگانی که نامشان در آسمان ثبت شده است، و به پدر ما که داور همگان است، و به ارواح عادلانی که کامل شده‌اند، ²⁴و به عیسی که واسطهٔ عهدی جدید است، و به خونِ پاشیده‌شده‌ای که پیامی بهتر از خون هابیل دارد.

²⁵بنگرید که از آن که سخن می‌گوید روی نگردانید. زیرا اگر آنان که از آن که بر زمین هشدارشان می‌داد روی گرداندند، رهایی نیافتند، چقدر بیشتر ما رهایی نخواهیم یافت اگر از آن که از آسمان هشدار می‌دهد روی برتابیم.

²⁶در آن زمان صدای او زمین را لرزاند؛ اما اکنون وعده داده است: «بار دیگر نه‌تنها زمین، بلکه آسمان را نیز خواهم لرزاند.» ^c c v26 برگرفته از حَجّای ۲:۶ — وعدهٔ پدر ما دربارهٔ لرزشی نهایی و بزرگ‌تر بر تمامی آفرینش.

²⁷عبارت «بار دیگر» بر برداشته‌شدن چیزهای لرزیده دلالت دارد — یعنی چیزهای آفریده‌شده — تا آنچه تزلزل‌ناپذیر است پایدار بماند. ²⁸پس چون پادشاهی‌ای تزلزل‌ناپذیر می‌یابیم، بیایید شکرگزار باشیم و پدر ما را با احترام و هیبت، عبادتی مقبول تقدیم کنیم، ²⁹زیرا پدر ما آتشی سوزاننده است.