Mga Hebreo 12

12 ¹Kaya nga, yamang napaliligiran tayo ng napakaraming saksi, hubarin natin ang bawat pabigat at ang kasalanang mahigpit na kumakapit sa atin, at tumakbo nang may pagtitiis sa karerang inilatag sa harap natin. ²Nakatuon kay Jesus, ang may-akda at tagapagpasakdal ng ating pananampalataya, na alang-alang sa kagalakang inilagay sa harap niya ay tiniis ang krus, hinamak ang kahihiyan nito, at ngayo'y nakaupo sa kanan ng trono ng ating Ama. ³Isaalang-alang ninyo kung paano niya tiniis ang gayon kalaking pagtutol ng mga makasalanan laban sa kaniyang sarili, upang hindi kayo manghina o panghinaan ng loob.

⁴Sa inyong pakikipaglaban sa kasalanan ay hindi pa kayo nakikipagtagisan hanggang sa pagbububo ng inyong dugo. ⁵Nalimutan na ba ninyo ang pampatibay-loob na kumakausap sa inyo bilang mga anak? “Anak ko, huwag mong balewalain ang disiplina ng ating Ama, ni panghinaan ng loob kapag ka'y kaniyang itinutuwid. ^a a v5 Sinipi ng Hebreo ang Kawikaan upang ipakita na ang disiplina ng ating Ama ay ang di-mapag-aalinlanganang tanda ng kaniyang pag-ibig — sinasanay niya ang kaniyang mga anak na lalaki at babae bilang isang Ama, hindi kailanman bilang isang malayong hukom. ⁶Sapagkat dinidisiplina ng ating Ama ang kaniyang iniibig, at pinarurusahan ang bawat anak na kaniyang tinatanggap.”

⁷Dahil sa disiplina kaya kayo nagtitiis. Tinuturing kayo ng ating Ama bilang mga anak; sapagkat sino bang anak ang hindi dinidisiplina ng kaniyang ama? ⁸Kung kayo'y walang disiplina na tinatamasa ng lahat ng anak, kung gayon kayo'y mga anak sa labas, hindi tunay na mga anak. ⁹Bukod dito, mayroon tayong mga amang pisikal na dumisiplina sa atin, at iginalang natin sila. Hindi ba tayo higit na dapat pasakop sa Ama ng mga espiritu, at mabuhay? ¹⁰Dinisiplina nila tayo nang maikling panahon ayon sa kanilang minarapat; ngunit dinidisiplina niya tayo para sa ating ikabubuti, upang makabahagi tayo sa kaniyang kabanalan. ¹¹Sa sandaling iyon, ang lahat ng disiplina ay tila masakit sa halip na kalugud-lugod, ngunit sa bandang huli ay namumunga ito ng mapayapang bunga ng katuwiran sa mga nasanay dito. ¹²Kaya nga itaas ninyo ang inyong nakalugmok na mga kamay at palakasin ang inyong nanghihinang mga tuhod, ¹³at gumawa kayo ng matuwid na mga landas para sa inyong mga paa, upang ang pilay na paa ay huwag malinsad kundi sa halip ay gumaling.

Hangarin ang Kapayapaan at Kabanalan

¹⁴Hangarin ninyo ang kapayapaan sa lahat, at ang kabanalan na kung wala ito'y walang makakakita sa ating Ama. ¹⁵Mag-ingat kayo na walang sinumang mapariwara sa biyaya ng ating Ama, na walang ugat ng kapaitan na tumubo upang magdulot ng gulo at magparumi sa marami, ¹⁶na walang sinumang mahalay sa pakikipagtalik o di-banal tulad ni Esau, na ipinagbili ang kaniyang pagkapanganay para sa isang pagkain. ¹⁷Alam ninyong pagkatapos, nang naisin niyang manahin ang pagpapala, siya'y tinanggihan, sapagkat wala na siyang natagpuang pagkakataon upang baguhin ang pasya, bagaman hinanap niya ang pagpapala nang may pagluha. ^b b v17 Ipinagpalit ni Esau ang kaniyang pagkapanganay para sa isang pagkain (Gen 25) at kalaunan ay hindi na niya mabawi ang pagpapala ng kaniyang ama, kahit siya'y umiyak dahil dito (Gen 27:34–38).

¹⁸Sapagkat hindi kayo lumapit sa isang bagay na nahihipo, at nagliliyab na apoy, at kadiliman, at karimlan, at bagyo, ¹⁹at tunog ng trumpeta, at tinig ng mga salita, na ang mga nakarinig ay nagmakaawa na wala nang sabihin pa sa kanila. ²⁰Sapagkat hindi nila matiis ang utos na: “Kung ang isa mang hayop ay makahipo sa bundok, ito'y dapat batuhin.” ²¹Tunay ngang lubhang kakila-kilabot ang tanawin kaya sinabi ni Moises, “Ako'y nanginginig sa takot.”

²²Ngunit kayo'y lumapit sa Bundok Sion, lungsod ng buhay na Ama, ang makalangit na Jerusalem, at sa di-mabilang na mga anghel sa masayang pagtitipon, ²³at sa kapulungan ng mga panganay na nakatala sa langit, at sa ating Ama, hukom ng lahat, at sa mga espiritu ng mga matuwid na ginawang sakdal, ²⁴at kay Jesus, tagapamagitan ng bagong tipan, at sa dugong iwinisik na nagsasalita ng higit na mabuting salita kaysa sa dugo ni Abel.

²⁵Ingatan ninyong huwag ninyong tanggihan ang Isa na nagsasalita. Kung ang mga tumanggi sa Isa na nagbababala sa kanila sa lupa ay hindi nakaligtas, gaano pa kaya tayo, kung tatalikuran natin ang Isa na nagbababala mula sa langit.

²⁶Noon ay niyanig ng kaniyang tinig ang lupa; ngunit ngayon ay ipinangako niya: “Muli, minsan pa, aking yayanigin hindi lamang ang lupa kundi maging ang langit.” ^c c v26 Sinipi mula sa Hageo 2:6 — ang pangako ng ating Ama ng isang huli at higit na dakilang pagyanig sa buong sangnilikha.

²⁷Ang mga salitang “Muli, minsan pa” ay nagpapahiwatig ng pag-aalis ng mga bagay na nayayanig—alalaong baga'y ng mga bagay na nilikha—upang manatili ang mga bagay na di-nayayanig. ²⁸Kaya nga, yamang tumatanggap tayo ng isang kahariang di-mayayanig, panghawakan natin ang pagpapasalamat at ihandog sa ating Ama ang katanggap-tanggap na pagsamba, nang may paggalang at pagkatakot, ²⁹sapagkat ang ating Ama ay isang apoy na tumutupok.