Lumpat dina Pangbalapan bari Neuteup ka Yesus

Kalawan balaréa saksi anu nongton, lumpat. Kasusah dipaham deui salaku hajaran Rama urang, nyeri ayeuna sarta mawa buah engké. Esau, anu ngajual hak cikalna ku sapiring dahareun sarta teu bisa ngabalikeunana, jadi paringetan. Maranéhna datang lain ka gunung anu matak sieun, tapi ka Gunung Sion.

Pasal 12.

Ku kituna, lantaran urang dikurilingan ku saksi-saksi anu sakitu lobana ibarat mega, hayu urang nyingkahkeun sagala beban jeung dosa anu napel pageuh pisan, tuluy lumpat kalawan tabah dina pangbalapan anu geus disadiakeun di hareupeun urang. Bari neuteup ka Yesus, anu ngawitan sarta nyampurnakeun iman urang. Demi kabungahan anu disadiakeun pikeun Anjeunna, Anjeunna tahan nandangan salib, henteu malire kana kaera-na, sarta ayeuna linggih di tengeneun tahta Rama urang. Pek timbang-timbang kumaha Anjeunna tahan nandangan permusuhan anu sakitu gedena ti jalma-jalma dosa ka salira-Na, supaya aranjeun ulah nepi ka cape atawa leutik hate.

Dina perjuangan aranjeun ngalawan dosa, aranjeun acan nepi ka ngalawan nepi ka ngucurkeun getih. Naha aranjeun geus poho kana piwuruk anu nyebut aranjeun salaku putra? “Anaking, ulah ngaremehkeun atikan ti Rama urang, sarta ulah leutik hate mun hidep diwarah ku Mantenna. ^a Karana Rama urang ngatik jalma anu dipikaasih ku Mantenna, sarta ngawarah unggal putra anu ditampi ku Mantenna.”

Ku lantaran atikan pisan aranjeun kudu tabah. Rama urang keur ngaanggap aranjeun salaku putra; sabab putra mana nu teu diatik ku ramana? Lamun aranjeun teu kabagean atikan anu katarima ku sakabeh anak, aranjeun teh anak teu sah, lain putra anu sah. Salian ti eta, urang boga bapa jasmani anu ngatik urang, sarta urang ngahormat ka maranehna. Naha urang teu leuwih kudu sumerah ka Rama sakabeh roh, supaya hirup? Maranehna ngatik urang ngan sakeudeung nurutkeun pamanggihna sorangan; ari Mantenna ngatik urang pikeun kahadean urang, supaya urang bisa milu kana kasucian Mantenna. Dina waktuna, sagala atikan teh karasana lain pikabungaheun tapi matak nyeri; tapi engke bakal ngahasilkeun buah kabeneran anu tengtrem pikeun jalma-jalma anu geus diwarah ku eta. Ku sabab eta, angkat leungeun aranjeun anu ngaregot, sarta kuatkeun tuur aranjeun anu leuleus, sarta pigawe jalan anu lempeng pikeun suku aranjeun, supaya anggahota anu pincang teh ulah nepi ka coplok tina tempatna, tapi kalah dicageurkeun.

Udag Karapihan jeung Kasucian

Udag karapihan jeung sarerea, katut kasucian anu lamun euweuh moal aya saurang ge anu bisa ningali Rama urang. Sing waspada supaya ulah aya nu kaleungitan sih kurnia ti Rama urang, sarta ulah aya akar kapait anu jadi tuluy nimbulkeun karerepet jeung nyababkeun loba jalma jadi najis, sarta ulah aya anu jinah atawa teu suci saperti Esau, anu geus ngajual hak kacikalanana ngan ku sapiring dahareun. Aranjeun ge geus nyaho, yen sanggeusna, waktu manehna hayang ngawaris berkah, manehna ditolak, sabab teu manggih deui jalan pikeun ngarobah kaputusan eta, sanajan manehna geus neangan berkah bari ceurik. ^b

Sabab aranjeun lain datang ka hiji perkara anu bisa dirampa, atawa ka seuneu anu ngagedur, atawa ka poek, atawa ka mondok-mandok, atawa ka angin ribut, atawa ka sora tarompet, atawa ka sora anu ngucapkeun kekecapan, nepi ka anu ngadarengena menta supaya ulah aya deui pangandika anu diucapkeun ka maranehna. Sabab maranehna teu kuat nandangan parentah ieu: “Sanajan ngan sato anu antel kana gunung, kudu dibaledogan ku batu nepi ka paeh.” Enya, kacida pikagimireunana pamandangan eta nepi ka Nabi Musa nyarios, “Kaula ngadegdeg ku sieun.”

Tapi aranjeun geus datang ka Gunung Sion, nya eta kota Rama urang anu jumeneng, Yerusalem sawarga, sarta ka malaikat-malaikat anu teu kaitung lobana dina hiji riungan anu gumbira, sarta ka pakumpulan para cikal anu ngaranna geus kacatet di sawarga, sarta ka Rama urang, Hakim sakumna jalma, sarta ka roh-roh jalma bener anu geus disampurnakeun, sarta ka Yesus, panengah tina hiji perjangjian anu anyar, sarta ka getih anu dipercikkeun, anu nyoarakeun pangandika anu leuwih hade batan getih Habil.

Sing ati-ati, aranjeun ulah nolak ka Mantenna anu keur ngandika. Lamun jalma-jalma anu nolak ka Mantenna anu mepelingan maranehna di bumi teu bisa leupas, komo deui urang, lamun urang nukangan Mantenna anu mepelingan ti sawarga.

Harita sora Mantenna ngagoncangkeun bumi; ayeuna Mantenna geus jangji: “Sakali deui Kami rek ngaguncangkeun lain ngan bumi bae, tapi oge langit.” ^c

Ungkara “Sakali deui” teh nuduhkeun yen perkara-perkara anu diguncangkeun bakal disingkahkeun — nya eta perkara-perkara anu diciptakeun — supaya anu teu kaguncang bisa tetep aya. Ku kituna, lantaran urang narima hiji Karajaan anu teu bisa diguncang, hayu urang nyepeng pageuh rasa sukur, sarta ngabaktikeun ka Rama urang hiji ibadah anu ditampi, kalawan hormat jeung ajrih, sabab Rama urang teh ibarat seuneu anu ngaduruk.