Silih Asih Saperti Kulawarga

Pituduh panutup pikeun kahirupan sapopoé: tetep silih pikanyaah, tarima nu asing, inget ka nu dipanjara saolah-olah dirante di gigireunana, ajénan perkawinan, tetep bébas tina cinta duit. Yesus sangsara di luar gerbang, ku kituna kaluar ka Anjeunna, sabab kota ieu lain kota anu langgeng sarta Rama urang téh panulung urang.

Pasal 13.

Sing tetep silih pikanyaah saperti sadulur. Ulah poho kana hal nampa semah ka jalma-jalma anu teu dipikawanoh; ku jalan kitu, aya nu teu kanyahoan geus narima malaikat jadi semahna. Sing inget ka nu dipanjara, saolah-olah maraneh milu dibarogod jeung maranehna, kitu deui ka nu dikaniaya, sabab maraneh oge keur aya dina raga. Perkawinan kudu dipihormat ku sarerea, pangsarean paranti salaki pamajikan kudu dijaga sucina—Rama urang bakal ngahukum jalma anu lacur jeung anu jinah.

Hirup maraneh sing bebas tina kagemaran kana duit; sing sugema ku nu geus aya, sabab Rama urang ku anjeun geus ngandika, “Kami moal pisan-pisan ninggalkeun maneh, sarta moal ngantunkeun maneh.”

Ku kituna urang kalawan yakin bisa ngucap: Rama urang teh nu nulungan abdi; abdi moal sieun. Naon atuh nu bisa dipigawe ku jalma ka abdi? ^a

Sing inget ka para pamingpin maraneh anu geus ngawurukkeun pangandika Rama urang ka maraneh. Perhatikeun hasil tina lampah hirupna, sarta tulad kaimananana. Yesus Kristus teh sarua bae, boh baheula, boh ayeuna, boh salalanggengna. Ulah kabawa ku rupa-rupa piwuruk anu aheng. Leuwih hade ati dikuatkeun ku sih kurnia, lain ku kadaharan—jalma anu hirupna ngandelkeun eta teu meunang untung naon-naon. Urang boga hiji altar, anu nu ngalayanan di Kemah teu meunang milu ngadahar tina eta. Sabab awak sato-sato, anu getihna dibawa ku Imam Agung ka Tempat Suci pikeun kurban dosa, dibeuleum di luareun pakemahan. Nya kitu deui Yesus oge nandangan sangsara di luareun gapura, supaya nyucikeun umat ku getih-Na ku anjeun. Ku sabab eta urang sing daratang ka Anjeunna ka luareun pakemahan, bari manggul kaera anu geus disorang ku Anjeunna. Sabab di dieu urang teu boga kota anu langgeng, tapi urang keur neangan kota anu bakal datang.

Ku jalan Anjeunna, urang sing salawasna ngahaturkeun kurban pamuji ka Rama urang—nya eta buah tina biwir anu ngaku jenengan-Na. Ulah poho migawe kahadean jeung bruk-brak babagi ka nu sejen—kurban saperti kitu matak kamanah ku Rama urang.

Sing narurut ka para pamingpin maraneh sarta pasrah ka maranehna—maranehna ngajaga jiwa maraneh, sabab engke bakal dipenta tanggung jawabna ngeunaan maraneh. Sing bisa maranehna ngalampahkeun eta kalawan bungah, lain bari humandeuar, sabab upama kitu mah teu aya gunana pikeun maraneh.

Pangnedakeun kami, sabab kami yakin yen rasa manah kami beresih, hayang milampah anu jujur dina sagala perkara. Leuwih-leuwih deui kami menta ka maraneh sangkan milampah ieu, supaya kami bisa gancang dipulangkeun deui ka maraneh.

Mugi-mugi Rama urang nu jadi sumber karahayuan, anu geus ngahirupkeun deui Gusti urang Yesus—Pangangon Agung domba-domba—tina pupus ku getih perjangjian anu langgeng, ^b ngalengkepan maraneh ku sagala kahadean sangkan bisa ngalampahkeun pangersa-Na, bari midamel di jero diri urang naon anu kamanah ku Anjeunna ku jalan Yesus Kristus, anu kagungan kamulyaan salalanggengna. Amin.

Dulur-dulur, kami menta sangkan maraneh narima ieu kecap pepeling kalawan sabar—kami nulisna ngan sakeudik bae. Kudu nyaho yen dulur urang Timoteus geus dibebaskeun; lamun manehna datang geuwat, kami bakal nepungan maraneh bareng jeung manehna.

Sampaikeun salam ka sakabeh para pamingpin maraneh jeung ka sakabeh umat sucina. Dulur-dulur ti Italia ngirimkeun salam ka maraneh.

Mugi sih kurnia nyarengan ka maraneh sadaya. Amin.