List do Hebrajczyków 11

11 ¹A wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, przekonaniem o tym, czego nie widzimy. ²Bo dzięki niej ludzie dawnych czasów otrzymali uznanie. ³Przez wiarę rozumiemy, że słowo naszego Ojca ukształtowało wszechświat, tak że to, co widzimy, nie powstało z tego, co widzialne.

⁴Przez wiarę Abel złożył naszemu Ojcu lepszą ofiarę niż Kain i przez nią został uznany za sprawiedliwego, gdy nasz Ojciec przyjął jego dary. Chociaż umarł, przez swoją wiarę nadal mówi.

⁵Przez wiarę Henoch został zabrany, aby nie oglądał śmierci, i nie znaleziono go, bo nasz Ojciec go zabrał. Zanim został zabrany, otrzymał świadectwo, że podobał się naszemu Ojcu. ⁶Bez wiary nie można mu się podobać; kto bowiem przychodzi do naszego Ojca, musi wierzyć, że on istnieje i że nagradza tych, którzy go szczerze szukają.

⁷Przez wiarę Noe, ostrzeżony o tym, czego jeszcze nie było widać, zbudował w bojaźni arkę dla ocalenia swojej rodziny. Przez to potępił świat i stał się dziedzicem sprawiedliwości, która pochodzi z wiary.

⁸Przez wiarę Abraham usłuchał wezwania, aby pójść do miejsca, które miał otrzymać w dziedzictwo, i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. ⁹Przez wiarę osiedlił się w ziemi obiecanej jak w obcym kraju, mieszkając w namiotach z Izaakiem i Jakubem, współdziedzicami tej samej obietnicy. ¹⁰Oczekiwał bowiem miasta mającego fundamenty, którego twórcą i budowniczym jest nasz Ojciec.

¹¹Przez wiarę sama Sara otrzymała moc poczęcia potomstwa, choć była już w podeszłym wieku, gdyż uznała za wiernego tego, który dał obietnicę. ¹²Dlatego z jednego człowieka, i to już obumarłego, narodziło się tylu potomków, jak gwiazd na niebie i jak niezliczony piasek na brzegu morza.

¹³Wszyscy oni umarli w wierze, nie otrzymawszy tego, co obiecane, ale widząc to z daleka i witając z radością, wyznali, że są obcymi i wygnańcami na ziemi. ¹⁴Ci bowiem, którzy tak mówią, okazują, że szukają własnej ojczyzny. ¹⁵Gdyby wspominali tę ziemię, z której wyszli, mieliby sposobność powrócić. ¹⁶Lecz oni pragną lepszej ojczyzny, to znaczy niebieskiej. Dlatego nasz Ojciec nie wstydzi się być nazywany ich Ojcem, bo przygotował im miasto. ^a a v16 List do Hebrajczyków nawiązuje do starotestamentowej formuły przymierza — «Będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem» — którą nasz Ojciec zawsze rozumiał w kategoriach rodziny: «Będę ich Ojcem, a oni będą moimi dziećmi». Nie wstydzi się rodzinnego imienia.

¹⁷Przez wiarę Abraham, wystawiony na próbę, ofiarował Izaaka; ten, który otrzymał obietnice, składał w ofierze swojego jedynego syna,

¹⁸o którym powiedziano: „Od Izaaka będzie nazwane twoje potomstwo”.

¹⁹Uznał bowiem, że nasz Ojciec ma moc wskrzesić go nawet spośród umarłych, i dlatego, mówiąc obrazowo, odzyskał go stamtąd.

²⁰Przez wiarę Izaak udzielił Jakubowi i Ezawowi błogosławieństwa na przyszłość.

²¹Przez wiarę Jakub, umierając, pobłogosławił każdego z synów Józefa i oddał pokłon, wsparty na szczycie swojej laski.

²²Przez wiarę Józef, umierając, wspomniał o wyjściu synów Izraela i wydał polecenia co do swoich kości.

²³Przez wiarę rodzice Mojżesza ukrywali go przez trzy miesiące po jego urodzeniu, bo widzieli, że jest pięknym dzieckiem, i nie ulękli się rozkazu króla.

²⁴Przez wiarę Mojżesz, gdy dorósł, odmówił nazywania się synem córki faraona, ²⁵wybierając raczej cierpienie wraz z ludem naszego Ojca niż przemijające rozkosze grzechu. ²⁶Uznał bowiem hańbę Chrystusa za większe bogactwo niż skarby Egiptu, gdyż patrzył ku nagrodzie. ²⁷Przez wiarę opuścił Egipt, nie lękając się gniewu króla, i wytrwał, jakby widział naszego Ojca, który jest niewidzialny. ²⁸Przez wiarę obchodził Paschę i pokropienie krwią, aby niszczyciel pierworodnych nie dotknął ich.

²⁹Przez wiarę przeszli przez Morze Czerwone jak po suchej ziemi; a gdy Egipcjanie próbowali tego samego, zostali pochłonięci.

³⁰Przez wiarę runęły mury Jerycha, gdy je okrążano przez siedem dni.

³¹Przez wiarę nierządnica Rachab nie zginęła wraz z nieposłusznymi, bo przyjęła w pokoju wywiadowców.

³²Cóż więcej mam powiedzieć? Zabrakłoby mi czasu, gdybym miał opowiadać o Gedeonie, Baraku, Samsonie, Jeftem, Dawidzie, Samuelu i o prorokach, ³³którzy przez wiarę pokonali królestwa, wprowadzili sprawiedliwość, otrzymali obietnice, zamknęli paszcze lwom, ³⁴ugasili moc ognia, uszli ostrzu miecza, z niemocy stali się mocni, potężni na wojnie, i zmusili do ucieczki obce wojska. ³⁵Kobiety otrzymały z powrotem swoich zmarłych przez zmartwychwstanie; a inni byli torturowani, nie przyjmując uwolnienia, aby dostąpić lepszego zmartwychwstania. ³⁶Jeszcze inni doznali szyderstw i biczowania, a nawet kajdan i więzienia. ³⁷Byli kamienowani, przecinani piłą, zabijani mieczem. Tułali się w owczych i kozich skórach — w niedostatku, uciskani, poniewierani. ³⁸Świat nie był ich godny — błąkali się po pustyniach i górach, po jaskiniach i rozpadlinach ziemi.

³⁹A ci wszyscy, choć otrzymali świadectwo dzięki swojej wierze, nie dostąpili tego, co obiecane, ⁴⁰gdyż nasz Ojciec przewidział dla nas coś lepszego, aby oni nie osiągnęli doskonałości bez nas.