እምነት እንታይ ምዃኑ

እምነት ብዛዕባ እቲ ዘይረአ ርግፀኝነት እዩ — ቓል ኣቦና ንዓለማት ፈጢሩ — ደሓር ድማ ብነዊሕ ዝርዝር ይረአ፦ ኣቤል፥ ኖህ፥ ናበይ ከም ዝኸይድ ከይፈለጠ ዝወፀ ኣብርሃም፥ መከራ ዝመረፀ ሙሴ፥ ራሃብ። ብዓወት ግና ኣይውድእን። ብዙሓት ተሳቐዩ፥ ብመጋዝ ተመገዙ፥ ነቲ ተስፋ ኸይረኸቡ ድማ ሞቱ።

ምዕራፍ 11።

እምነት ድማ ናይቲ ተስፋ ዝግበረሉ ነገር ርግፀኝነት፥ ናይቲ ዘይረአ ነገራት ምርግጋፅ እዩ። ናይ ቀደም ሰባት ብእኡ ምስክር ረኺቦም እዮም እሞ። ብእምነት፥ ቓል ኣቦና ንዓለም ከም ዝፈጠሮ ንርዳእ፤ ስለዙይ እቲ ዝረአ ዘሎ ነገር፥ ካብ ዝረአ ነገር ኣይኮነን ዝተገብረ።

ብእምነት ኣቤል ካብ ናይ ቃየል ዝበለፀ መስዋእቲ ንኣቦና ኣቕረበ፤ ብእኡ ድማ ፃድቕ ምዃኑ ተመስከረሉ፤ ኣቦናውን ነቲ ውህብቶኡ ብምቕባል መስከረሉ። ንሱ እኳ እንተ ሞተ፥ ብእምነቱ ገና ይዛረብ ኣሎ።

ብእምነት ሄኖክ ሞት ከይረአየ ተልዓለ፤ ኣቦና ስለ ዝወሰዶ ድማ ኣይተረኽበን። ከይውሰድ ከሎ ኸዓ ንኣቦና ባህ ዘብል ከም ዝነበረ ተመስከረሉ። ብዘይ እምነት ንእኡ ባህ ምባል ኣይከኣልን እዩ፤ ናብ ኣቦና ዝቐርብ ኵሉ፥ ንሱ ኸም ዘሎን ነቶም ብቕንዕና ዝደልይዎ ድማ ዓስቢ ኸም ዝህቦምን ክኣምን ይግባእ።

ብእምነት ኖህ፥ ገና ብዛዕባ እቲ ዘይረአ ነገር ምስ ተነግሮ፥ ቤተሰቡ ኽያድሕን ብፍርሓት መርከብ ሰርሐ። ብእኡ ድማ ንዓለም ኰነኖ፤ ናይታ ብእምነት እትርከብ ፅድቂ ወራሲ ኾነ።

ብእምነት ኣብርሃም፥ ናብቲ ርስቲ ጌሩ ዝወርሶ ቦታ ኽኸይድ ምስ ተፀውዐ፥ ናበይ ከም ዝኸይድ ከይፈለጠ ወፀ። ብእምነት ኣብታ ምድሪ ተስፋ ኸም ኣብ ጓና ምድሪ ተቐመጠ፤ ምስ ይስሓቅን ያእቆብን፥ እቶም ነታ ሓንቲ ተስፋ ምስኡ ዝወርስዋ መዋርስቱ፥ ኣብ ድንኳን ይነብር ነበረ። ነታ መሰረት ዘለዋ ኸተማ ይፅበ ነበረ እዩሞ፤ ኣላሚኣን ሰራሒኣን ድማ ኣቦና እዩ።

ብእምነት ሳራ ባዕላ፥ ዕድመ እኳ እንተ ሓለፈ፥ እቲ ተስፋ ዝሃበ እሙን ምዃኑ ስለ ዝኣመነት፥ ክትፀንስ ሓይሊ ረኸበት። ስለዙይ ካብ ሓደ ሰብኣይ፥ ንሱ ኸም ምዉት እናሃለወ፥ ከም ከዋኽብቲ ሰማይ ዝበዝሑ፥ ከምቲ ኣብ ገምገም ባሕሪ ዘሎ ሑፃ ዘይቍፀሩ ዘርኢ ተወልዱ።

እዚኣቶም ኵሎም፥ ነቲ ተስፋ ዝተገብረሎም ከይረኸቡ፥ ብእምነት ሞቱ፤ ካብ ርሑቕ ረአይዎ ተቐበልዎውን፤ ኣብ ምድሪ ጓኖትን ስደተኛታትን ምዃኖም ድማ ተኣመኑ። እዙይ ዝብሉ ድማ ናይ ገዛእ ርእሶም ሃገር ይደልዩ ኸም ዘለዉ የርእዩ። ነታ ዝሓደግዋ ምድሪ እንተ ዝዝክሩ ነይሮም፥ ናብኣ ናይ ምምላስ ኣጋጣሚ ምረኸቡ ነይሮም። ሕዚ ግና ዝበለፀት ሃገር፥ ማለት ሰማያዊት ሃገር ይደልዩ። ስለዙይ ኣቦና ኣቦኦም ምብሃል ኣይሓፍርን እዩ፤ ከተማ ኣዳልዩሎም እዩ እሞ። ^a

ብእምነት ኣብርሃም ተፈቲኑ ንይስሓቅ ኣቕረቦ፤ እቲ ተስፋታት ዝተቐበለ፥ ነቲ ሓደ ወዱ የቕርብ ነበረ፤

ብዛዕባኡ ድማ “ዘርእኻ ብይስሓቅ ክፅዋዕ እዩ” ተባሂሉ ነበረ፤

ኣቦና ኻብ ምዉታን እኳ ኼተስኦ ከም ዝኽእል ሓሰበ፤ ብምሳሌውን ካብኡ መሊሱ ረኸቦ።

ብእምነት ይስሓቅ ብዛዕባ መፃኢ ንያእቆብን ንኤሳውን ባረኾም።

ብእምነት ያእቆብ ኪመውት እንተሎ፥ ንነፍሲ ወከፍ ደቂ ዮሴፍ ባረኾም፤ ኣብ ርእሲ በትሩ ተመርኲሱ ድማ ሰገደ።

ብእምነት ዮሴፍ ኪመውት እንተሎ፥ ብዛዕባ ምውፃእ ደቂ እስራኤል ተዛረበ፤ ብዛዕባ ኣዕፅምቱ ድማ ኣዘዘ።

ብእምነት ወለዲ ሙሴ፥ ምስ ተወለደ ፅቡቕ ቘልዓ ምዃኑ ስለ ዝረአዩ፥ ትእዛዝ ንጉስ ከይፈርሑ፥ ሰለስተ ወርሒ ሓብእዎ።

ብእምነት ሙሴ ምስ ዓበየ፥ ወዲ ጓል ፈርዖን ተባሂሉ ኽፅዋዕ ኣበየ፤ ካብ ሓላፊ ተድላ ሓጢኣት፥ ምስ ህዝቢ ኣቦና መከራ ምቕባል መረፀ። ናብቲ ዓስቢ ይጥምት ስለ ዝነበረ፥ ውርደት ክርስቶስ ካብ መዛግብቲ ግብፂ ዝዓቢ ሃብቲ ገይሩ ቈፀሮ። ብእምነት ንቍጥዓ ንጉስ ከይፈርሐ ኻብ ግብፂ ወፀ፤ ነቲ ዘይረአ ኣቦና ኸም ዝረአዮ ኾይኑ ፀንዐ። ብእምነት ነቲ ፋሲካን ምንፃግ ደምን ኣኽበረ፤ እቲ መጥፍኢ በዂሪ ንኣኣቶም ከይትንክፎም ምእንቲ።

ብእምነት ነቲ ቀይሕ ባሕሪ ኸም ኣብ ንቑፅ ምድሪ ተሳገርዎ፤ ግብፃውያን ከዓ ኸምኡ ኽገብሩ ፈቲኖም፥ እቲ ባሕሪ ወሓጦም።

ብእምነት ቅፅሪ ኢያሪኮ፥ ሸውዓተ መዓልቲ ምስ ከበብዎ፥ ወደቐ።

ብእምነት እታ ኣመንዝራ ረኣብ፥ ነቶም ሰለልቲ ብሰላም ስለ ዝተቐበለቶም፥ ምስቶም ዘይተኣዘዙ ኣይሞተትን።

ደጊም እንታይ ክብል? ብዛዕባ ጌድዮንን ባርቅን ሳምሶንን ዮፍታሄን ዳዊትን ሳሙኤልን ነብያትን ክነግር፥ ጊዜ ይሓፅረኒ፤ እዚኣቶም ብእምነት መንግስታት ሰዓሩ፥ ፍትሒ ፈፀሙ፥ ተስፋታት ረኸቡ፥ ኣፍ ኣናብስ ዓፀዉ፥ ሓይሊ ሓዊ ኣጥፍኡ፥ ካብ ስሕለት ሰይፊ ኣምለጡ፥ ካብ ድኻም በርትዑ፥ ኣብ ውግእ ጀጋኑ ኾኑ፥ ሰራዊት ጓኖት ድማ መለሱ። ኣንስቲ ንምዉታተን ብትንሳኤ ተቐበላኦም፤ ካልኦት ድማ ዝበለፀ ትንሳኤ ምእንቲ ኽረኽቡ፥ ምውፃእ ኣብዮም ተሳቐዩ። ካልኦት ድማ ላግፅን መውቃዕትን፥ ገና ኸዓ ማእሰርትን ሰንሰለትን ተቐበሉ። ተወግሩ፥ ብመጋዝ ተሰይሩ፥ ብሰይፊ ተቐተሉ፤ ቈርበት ኣባጊዕን ቈርበት ኣጣልን ተኸዲኖም ኮለል በሉ፤ ደኸሙ፥ ተሳቐዩ፥ ተጨነቑ። ዓለም ንኣኣቶም ኣይበቅዐቶምን ነበረት፤ ኣብ በረኻታትን እምባታትን በዓትታትን ጐዳጕዲ ምድርን ኮለል በሉ።

እዚኣቶም ኵሎም ድማ፥ ብእምነቶም እኳ እንተ ተመስከረሎም፥ ነቲ ተስፋ ዝተገብረሎም ኣይረኸቡን፤ ኣቦና ንኣና ዝበለፀ ነገር ኣዳልዩልና እዩሞ፤ ንሳቶም ብዘይ ኣና ፍፁማት ከይኮኑ።