ዕብራውያን 11

11 ¹እምነት ተስፋ ለተደረገባቸው ነገሮች ርግጠኛነት፣ ለማይታዩትም ነገሮች ማረጋገጫ ነው። ²የቀደሙት ሰዎች የተመሰከረላቸው በዚህ እምነት ነውና። ³ዓለማት በአባታችን ቃል እንደ ተሠሩ፣ የሚታየውም ነገር ከሚታዩት ነገሮች እንዳልሆነ በእምነት እንረዳለን።

⁴አቤል ከቃየን ይልቅ የሚበልጥ መሥዋዕት ለአባታችን በእምነት አቀረበ፤ በዚህም ጻድቅ መሆኑ ተረጋገጠ፣ አባታችንም ስጦታዎቹን በመቀበል መሰከረለት። ምንም ቢሞት፣ በእምነቱ እስከ አሁን ይናገራል።

⁵ሄኖክ ሞትን እንዳያይ በእምነት ተነጠቀ፤ አባታችንም ስለ ወሰደው አልተገኘም። ከመወሰዱ በፊት አባታችንን ደስ እንዳሰኘ ተመስክሮለት ነበር። ⁶ያለ እምነት እርሱን ደስ ማሰኘት አይቻልም፤ ወደ አባታችን የሚቀርብ ሁሉ እርሱ እንዳለና በቅንነት ለሚፈልጉት ዋጋ እንደሚሰጥ ሊያምን ይገባዋል።

⁷ኖኅ ገና ስለማይታየው ነገር ተነግሮት፣ ቤተ ሰዎቹን ለማዳን በፍርሃት መርከብን በእምነት ሠራ። በዚህም ዓለምን ኰነነ፤ በእምነትም የሚገኘውን ጽድቅ ወራሽ ሆነ።

⁸አብርሃም ርስት አድርጎ ወደሚቀበለው ስፍራ እንዲሄድ በተጠራ ጊዜ በእምነት ታዘዘ፤ ወዴት እንደሚሄድም ሳያውቅ ወጣ። ⁹በተስፋው ምድር እንደ መጻተኛ በእምነት ተቀመጠ፤ የዚያው ተስፋ አብረው ወራሾች ከሆኑት ከይስሐቅና ከያዕቆብ ጋራ በድንኳኖች ኖረ። ¹⁰መሠረት ያላትን፣ ንድፍ አውጪዋና ሠሪዋ አባታችን የሆነውን ከተማ ይጠባበቅ ነበርና።

¹¹ሣራ ራስዋ ዕድሜዋ ካለፈም በኋላ፣ ተስፋ የሰጣት ታማኝ እንደ ሆነ ስለ አመነች ለመፅነስ ኀይልን በእምነት ተቀበለች። ¹²ስለዚህ እንደ ሞተ ከሚቈጠር ከአንድ ሰው እንደ ሰማይ ከዋክብት የበዙ፣ በባሕር ዳር እንዳለ አሸዋ የማይቈጠሩ ዘሮች ተወለዱ።

¹³እነዚህ ሁሉ የተሰጣቸውን ተስፋ ሳይቀበሉ በእምነት ሞቱ፤ ነገር ግን ከሩቅ አይተው ተቀበሉት፣ በምድር ላይ እንግዶችና መጻተኞች መሆናቸውንም አመኑ። ¹⁴እንዲህ የሚሉ ሰዎች የገዛ አገራቸውን እንደሚፈልጉ ያሳያሉና። ¹⁵የተዉትን አገር አስበው ቢሆንስ ኖሮ፣ ለመመለስ ዕድል ባገኙ ነበር። ¹⁶አሁን ግን የሚበልጠውን አገር፣ ማለትም ሰማያዊውን ይናፍቃሉ። ስለዚህ አባታችን አባታቸው ተብሎ ለመጠራት አያፍርም፤ ከተማን አዘጋጅቶላቸዋልና። ^a a v16 ዕብራውያን የብሉይ ኪዳንን የኪዳን ቃል ያስተጋባል — ‘እኔ አምላካቸው እሆናለሁ፣ እነርሱም ሕዝቤ ይሆናሉ’ — ይህንም አባታችን ሁልጊዜ በቤተ ሰብ አገላለጽ ‘እኔ አባታቸው እሆናለሁ፣ እነርሱም ልጆቼ ይሆናሉ’ ማለቱ ነበር። እርሱም በቤተ ሰቡ ስም አያፍርም።

¹⁷አብርሃም በተፈተነ ጊዜ ይስሐቅን በእምነት አቀረበ፤ ተስፋዎቹን የተቀበለው እርሱ አንድ ልጁን ሊሠዋ ነበር፣

¹⁸ስለ እርሱም፣ “ዘርህ በይስሐቅ ይጠራልሃል” የተባለለት ነበር።

¹⁹አባታችን ከሙታን እንኳ ሊያስነሣው እንደሚችል አሰበ፤ በምሳሌም ከዚያ መልሶ አገኘው።

²⁰ይስሐቅ ስለሚመጣው ነገር ያዕቆብንና ዔሳውን በእምነት ባረከ።

²¹ያዕቆብ ሲሞት የዮሴፍን ልጆች እያንዳንዳቸውን በእምነት ባረከ፤ በበትሩም ራስ ላይ ተደግፎ ሰገደ።

²²ዮሴፍ ሲሞት ስለ እስራኤል ልጆች መውጣት በእምነት ተናገረ፤ ስለ አጥንቶቹም አዘዘ።

²³ሙሴ በተወለደ ጊዜ ወላጆቹ ያማረ ሕፃን መሆኑን አይተው የንጉሡን ትእዛዝ ሳይፈሩ ሦስት ወር በእምነት ሰወሩት።

²⁴ሙሴ ባደገ ጊዜ የፈርዖን ልጅ ልጅ ተብሎ መጠራትን በእምነት እምቢ አለ፣ ²⁵ከኀጢአት ጊዜያዊ ደስታ ይልቅ ከአባታችን ሕዝብ ጋራ መከራን መቀበልን መረጠ። ²⁶ወደ ዋጋው ተመልክቶ ነበርና የክርስቶስን ስድብ ከግብፅ ሀብት ይልቅ የሚበልጥ ባለጠግነት አድርጎ ቈጠረ። ²⁷የንጉሡን ቍጣ ሳይፈራ ግብፅን በእምነት ተወ፤ የማይታየውን አባታችንን እንደሚያይ ሆኖ ጸናና። ²⁸የበኵራትን አጥፊ እነርሱን እንዳይነካ ፋሲካንና ደምን መርጨት በእምነት አደረገ።

²⁹ቀይ ባሕርን እንደ የብስ በእምነት ተሻገሩ፤ ግብፃውያንም ይህንኑ ሲሞክሩ ተዋጡ።

³⁰የኢያሪኮ ቅጥሮች ሰባት ቀን ከተከበቡ በኋላ በእምነት ወደቁ።

³¹ጋለሞታዪቱ ረዓብ ሰላዮቹን በሰላም ስለ ተቀበለች ካልታዘዙት ጋራ በእምነት አልጠፋችም።

³²ከዚህ በላይ ምን ልበል? ስለ ጌድዮን፣ ስለ ባርቅ፣ ስለ ሶምሶን፣ ስለ ዮፍታሔ፣ ስለ ዳዊትና ስለ ሳሙኤል ስለ ነቢያትም ለመናገር ጊዜ ያጥረኛል፤ ³³እነርሱ በእምነት መንግሥታትን ድል ነሡ፣ ጽድቅን አስፈጸሙ፣ የተስፋ ቃልን አገኙ፣ የአንበሶችን አፍ ዘጉ፣ ³⁴የእሳትን ኀይል አጠፉ፣ ከሰይፍ ስለት አመለጡ፣ ከድካም ብርቱ ሆኑ፣ በጦርነት ኀያላን ሆኑ፣ የባዕዳንንም ሰራዊት መለሱ። ³⁵ሴቶች ሙታናቸውን በትንሣኤ ተመልሰው ተቀበሉ፤ ሌሎችም የሚበልጠውን ትንሣኤ እንዲያገኙ መፈታትን እምቢ ብለው ተሠቃዩ። ³⁶ሌሎችም መዘበቻና መገረፍን፣ ከዚህም አልፎ መታሰርንና ወኅኒን ተቀበሉ። ³⁷በድንጋይ ተወግረው ተገደሉ፣ በመጋዝ ተሰነጠቁ፣ በሰይፍ ተገደሉ። በበግና በፍየል ቈዳ ለብሰው ተቅበዘበዙ፤ ተቸገሩ፣ ተጨነቁ፣ መከራን ተቀበሉ። ³⁸ዓለም አልተገባቸውም ነበር፤ በምድረ በዳ፣ በተራሮች፣ በዋሻዎችና በምድር ጕድጓዶች ተቅበዘበዙ።

³⁹እነዚህ ሁሉ ስለ እምነታቸው ተመስክሮላቸው ሳለ፣ የተሰጣቸውን ተስፋ አልተቀበሉም፤ ⁴⁰አባታችን ከእኛ ተለይተው ፍጹማን እንዳይሆኑ የሚበልጠውን ነገር ስለ እኛ አስቀድሞ አዘጋጅቶ ነበርና።