Ngan Kalangkang tina Nu Bakal Datang

Kurban-kurban taunan téh pangéling-ngéling taunan kana dosa, lain pikeun ngaleungitkeunana. Hiji kurban ngeureunkeun éta, sarta ayeuna langsé téh jadi jalan asup. Ku kituna pangajakna: deukeutan, cekel pageuh, tetep kumpul babarengan, ulah miceun kayakinan. Dosa anu dihaja diélingan kalawan keras.

Pasal 10.

Hukum Toret teh ngan ukur kalangkang tina sagala rupa nu hade nu bakal datang, lain wujud sajatina tina eta sadayana; nu matak ku kurban-kurban nu sarua, nu dipersembahkeun unggal taun teu eureun-eureun, moal bisa nyampurnakeun jalma-jalma nu daratang marek ka Allah. Lamun teu kitu, piraku kurban-kurban teh moal eureun dipersembahkeun? Sabab jalma-jalma nu ngabakti, lamun geus disucikeun sakali bae, moal ngarasa dosa deui dina hatena. Tapi dina kurban-kurban eta teh unggal taun aya pangeling-ngeling kana dosa. Sabab getih sapi jalu jeung embe mah pamohalan bisa ngaleungitkeun dosa.

Ku sabab eta, waktu Kristus sumping ka dunya, saur Anjeunna kieu: “Kurban jeung pangbakti henteu dipikahoyong ku Ama, tapi hiji salira geus disadiakeun ku Ama pikeun Kami; ^a

“dina kurban-kurban beuleuman jeung kurban-kurban panebus dosa, Ama henteu kersaeun. Tuluy Kami ngalahir: ‘Tingali, Kami parantos sumping — dina gulungan kitab parantos kaserat ngeunaan Kami — pikeun ngalakonan pangersa Ama Kami.’” ^b

Di luhur Anjeunna saur, “Kurban-kurban, pangbakti, kurban beuleuman, jeung kurban panebus dosa, Ama henteu ngersakeun sarta henteu kagungan kabingahan kana eta sadayana”—sanajan sagala eta diwajibkeun ku Hukum Toret, tuluy Anjeunna saur, “Tingali, Kami parantos sumping pikeun ngalakonan pangersa Ama.” Anjeunna ngaleungitkeun nu kahiji supaya netepkeun nu kadua.

Ku pangersa eta pisan urang geus disucikeun, ngaliwatan kurban salira Yesus Kristus, sakali keur salalanggengna.

Unggal imam ngadeg saban poe, ngalakonan ibadah sarta terus-terusan mersembahkeun kurban nu sarua, nu moal bisa ngaleungitkeun dosa. Tapi Anjeunna mah mersembahkeun hiji kurban keur dosa pikeun salalanggengna, tuluy calik di tengeuneun Rama urang, ngantos-ngantos ti harita nepi ka musuh-musuh-Na dijadikeun titincakan sampean-Na. Sabab ku hiji kurban Anjeunna geus nyampurnakeun pikeun salalanggengna jalma-jalma nu keur disucikeun. Roh Suci oge nyaksian ka urang; sabab sanggeus ngadawuh,

“Ieu perjangjian nu baris diadegkeun ku Kami jeung maranehna sanggeus poe-poe eta, dawuhan Rama urang: Hukum-hukum Kami baris diteundeun dina hatena, sarta baris diseratkeun dina pikiranana.”

Tuluy Anjeunna nambahan, “Jeung dosa-dosana katut kalakuanana nu daroraka, moal diemut-emut deui ku Kami.”

Ari di mana sakabeh eta geus dihampura, moal aya deui kurban keur nebus dosa.

Kawani pikeun Mulang ka Bumi Rama

Nu matak, dulur-dulur, ku sabab urang geus boga kawani pikeun asup ka tempat-tempat nu suci ku getih Yesus, nya eta hiji jalan anyar tur hirup nu geus dibukakeun ku Anjeunna pikeun urang ngaliwatan reregan—nya eta salira-Na, ^c jeung ku sabab urang boga hiji Imam Agung anu ngawasaan bumi Rama urang, hayu urang daratang marek kalawan hate nu tulus, kalawan kayakinan iman nu gembleng, hate geus dipercikan nepi ka beresih tina rasa salah dina ate sanubari, jeung awak geus diwasuh ku cai nu beresih. Hayu urang nyekel pageuh pangharepan nu ku urang diakukeun, ulah oyag, sabab Mantenna anu geus jangji teh satia. Jeung hayu urang mikiran kumaha carana silih ajak kana kanyaah jeung amal nu hade, ulah nyingkahan kumpulan ibadah, sakumaha nu geus jadi kabiasaan sawatara urang, tapi kudu silih deudeul—komo deui ningali Poe eta beuki deukeut.

Sabab lamun urang terus ngahaja migawe dosa sanggeus narima pangaweruh ngeunaan kayaktian, moal aya deui kurban keur nebus dosa, ngan kari kasieun nu pikagimireun kana hukuman jeung seuneu nu ngagedurna bakal ngaduruk para musuh Allah. Sing saha nu nolak Hukum Musa, maot teu meunang dihampura kalawan dumasar kana panyaksen dua atawa tilu urang saksi. Komo deui, cik pikir, sakumaha beuratna hukuman nu merenah keur jalma nu geus ngaidek-idek Putra Rama urang, nganggap najis kana getih perjangjian anu geus nyucikeun manehna, sarta ngahina ka Roh sih kurnia?

Sabab urang nyaho ka Mantenna anu geus ngadawuh, “Kaadilan teh kagungan Kami; Kami anu bakal males,” jeung deui, “Rama urang anu baris ngahakiman umat-Na.”

Pikasieuneun pisan, labuh kana panangan Rama anu jumeneng. ^d

Sing inget kana poe-poe nu kaliwat, waktu sanggeus maraneh dicaangan, maraneh tahan dina perjoangan nu hese pinuh ku sangsara, aya kalana diwiwirang di hareupeun jalma rea ku panghina jeung kasangsaraan, aya kalana ngabela jalma-jalma nu diperlakukeun kitu. Sabab maraneh milu sangsara jeung jalma-jalma nu dipanjara, sarta kalawan suka hate narima harta banda maraneh dirampas, lantaran nyaho yen maraneh sorangan boga harta nu leuwih hade tur langgeng. Ku sabab eta ulah miceun kawani maraneh; eta ngandung ganjaran nu gede. Maraneh perlu kasabaran, supaya sanggeus ngalakonan pangersa Rama urang, maraneh bisa narima naon nu dijangjikeun.

Sabab, “keur sakeudeung deui, Anjeunna nu baris sumping teh bakal sumping, moal talangke; tapi jalma Kami nu bener bakal hirup ku iman, jeung lamun manehna undur tina iman, Kami moal kagungan kasuka ka manehna.”

Tapi urang mah lain golongan jalma nu undur tuluy binasa, tapi golongan jalma nu boga iman sarta nyalametkeun nyawana.