ଏବ୍ରୀ 10 FHB Father's Heart Bible™

10 ¹ବ୍ୟବସ୍ଥା ତ ଆଗାମୀ ଉତ୍ତମ ବିଷୟସମୂହର କେବଳ ଏକ ଛାୟା, ସେହି ବାସ୍ତବତାସମୂହର ପ୍ରକୃତ ରୂପ ନୁହେଁ; ଏଣୁ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଅବିରତ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଉଥିବା ସେହି ଏକା ବଳିଦାନ ଦ୍ଵାରା, ନିକଟକୁ ଆସୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ତାହା କେବେ ହେଁ ସିଦ୍ଧ କରିପାରେ ନାହିଁ। ²ନ ହେଲେ, ଉପାସକମାନେ ଥରେ ଶୁଚିକୃତ ହୋଇ ପାପ ବିଷୟରେ ଆଉ ସଚେତନ ନ ହେବାରୁ, ସେହି ବଳିଦାନସବୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯିବା କʼଣ ବନ୍ଦ ହୋଇ ନ ଥାଆନ୍ତା? ³କିନ୍ତୁ ଏହି ବଳିଦାନସମୂହରେ ବର୍ଷକୁ ବର୍ଷ ପାପର ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ⁴କାରଣ ବୃଷ ଓ ଛାଗର ରକ୍ତ ଦ୍ଵାରା ପାପ ଦୂର କରିବା ଅସମ୍ଭବ।

⁵ଏଣୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଜଗତକୁ ଆସିବା ସମୟରେ କହିଲେ, “ବଳିଦାନ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ତୁମ୍ଭେ ଇଚ୍ଛା କଲ ନାହିଁ, ମାତ୍ର ମୋʼ ନିମନ୍ତେ ଗୋଟିଏ ଶରୀର ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲ; ^a a v5 ଗୀତସଂହିତା ୪୦ର ଏହି ବାକ୍ୟସବୁ ଯୀଶୁ ଜଗତକୁ ଆସିବା ସମୟରେ ତାହାଙ୍କ ମୁଖରେ ସ୍ଥାପିତ — ପୁତ୍ର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ସାଧନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଏକ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି।

⁶“ହୋମବଳି ଓ ପାପାର୍ଥକ ବଳିରେ ତୁମ୍ଭେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲ ନାହିଁ। ⁷ସେତେବେଳେ ମୁଁ କହିଲି, ‘ଦେଖ, ମୁଁ ଆସିଅଛି—ଗ୍ରନ୍ଥ ଖଣ୍ଡରେ ମୋʼ ବିଷୟରେ ଲେଖାଅଛି—ତୁମ୍ଭର ଇଚ୍ଛା ସାଧନ କରିବା ନିମନ୍ତେ, ହେ ମୋʼ ପିତା।’” ^b b v7 ଯୀଶୁ ଯେତେବେଳେ ଆପଣା ଜଗତକୁ ଆଗମନ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ନିମନ୍ତେ ଗୀତସଂହିତା ୪୦ ଉଦ୍ଧୃତ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ପିତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଛନ୍ତି — ଏହା ଆପଣା ପ୍ରେରଣକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ପୁତ୍ରଙ୍କ ନିଜସ୍ଵ ବାକ୍ୟ।

⁸ପୂର୍ବରେ ସେ କହିଲେ, “ବଳିଦାନ, ନୈବେଦ୍ୟ, ହୋମବଳି ଓ ପାପାର୍ଥକ ବଳି ତୁମ୍ଭେ ଇଚ୍ଛା କଲ ନାହିଁ କିମ୍ବା ସେଥିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲ ନାହିଁ”—ଯଦିଓ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସେସବୁ ଦାବି କରେ, ⁹ତତ୍ପରେ ସେ କହିଲେ, “ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମ୍ଭର ଇଚ୍ଛା ସାଧନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଆସିଅଛି।” ଦ୍ଵିତୀୟଟିକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ସେ ପ୍ରଥମଟିକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।

¹⁰ଏହି ଇଚ୍ଛା ଦ୍ଵାରା, ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଶରୀରର ଏକାଥରକେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଉତ୍ସର୍ଗ ଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭେମାନେ ପବିତ୍ରୀକୃତ ହୋଇଅଛୁ।

¹¹ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯାଜକ ପ୍ରତିଦିନ ଠିଆ ହୋଇ ସେବା କରନ୍ତି ଓ ବାରମ୍ବାର ସେହି ଏକା ବଳିଦାନ ଉତ୍ସର୍ଗ କରନ୍ତି, ଯାହା କେବେ ହେଁ ପାପ ଦୂର କରିପାରେ ନାହିଁ। ¹²କିନ୍ତୁ ସେ ପାପ ନିମନ୍ତେ ସଦାକାଳ ନିମନ୍ତେ ଗୋଟିଏ ବଳିଦାନ ଉତ୍ସର୍ଗ କରି, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ଉପବେଶନ କଲେ, ¹³ସେହି ସମୟଠାରୁ ଆପଣା ଶତ୍ରୁମାନେ ତାହାଙ୍କ ଚରଣର ପାଦପୀଠ ନ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରୁଅଛନ୍ତି। ¹⁴କାରଣ ଗୋଟିଏ ଉତ୍ସର୍ଗ ଦ୍ଵାରା ସେ ପବିତ୍ରୀକୃତ ହେଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଚିରକାଳ ନିମନ୍ତେ ସିଦ୍ଧ କରିଅଛନ୍ତି। ¹⁵ପୁଣି ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି; କାରଣ ପ୍ରଥମେ ଏହା କହିବା ପରେ,

¹⁶“ସେହି ସମୟ ଉତ୍ତାରେ ଆମ୍ଭେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯେଉଁ ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କରିବା, ତାହା ଏହି, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହନ୍ତି: ଆମ୍ଭେ ଆପଣା ବ୍ୟବସ୍ଥାସବୁ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଦେବା, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ତାହା ଲେଖିବା।”

¹⁷ତତ୍ପରେ ସେ ଆହୁରି କହନ୍ତି, “ଆଉ ଆମ୍ଭେ ସେମାନଙ୍କ ପାପ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଅଧର୍ମ କ୍ରିୟା ଆଉ କେବେ ହେଁ ସ୍ମରଣ କରିବା ନାହିଁ।”

¹⁸ଏବେ ଯେଉଁଠାରେ ଏସବୁର କ୍ଷମା ହୋଇଅଛି, ସେଠାରେ ପାପ ନିମନ୍ତେ ଆଉ କୌଣସି ଉତ୍ସର୍ଗ ନାହିଁ।

ଗୃହକୁ ଫେରିବାର ସାହସ

¹⁹ଅତଏବ, ହେ ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀମାନେ, ଯୀଶୁଙ୍କ ରକ୍ତ ଦ୍ଵାରା ମହାପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ସାହସ ଥିବାରୁ, ²⁰ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ବିଚ୍ଛେଦ ବସ୍ତ୍ର—ଅର୍ଥାତ୍ ଆପଣା ଶରୀର—ଦେଇ ଏକ ନୂତନ ଓ ଜୀବନ୍ତ ପଥ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କଲେ, ^c c v20 ସେହି ବିଚ୍ଛେଦ ବସ୍ତ୍ର ମନ୍ଦିରର ମହାପବିତ୍ର କକ୍ଷକୁ ବନ୍ଦ କରି ରଖିଥିଲା; ଯୀଶୁଙ୍କ ଶରୀର ହିଁ ସେହି ନୂତନ ବିଚ୍ଛେଦ ବସ୍ତ୍ର, ଯାହା ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଅଛି, ଯେପରି ଆମ୍ଭେମାନେ ସିଧା ଭିତରକୁ ଯାଇପାରୁ। ²¹ପୁଣି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଗୃହ ଉପରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଜଣେ ମହାନ ଯାଜକ ଥିବାରୁ, ²²ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ବିଶ୍ଵାସରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଶ୍ଚୟତା ସହିତ, ଦୋଷଯୁକ୍ତ ବିବେକରୁ ହୃଦୟ ପ୍ରକ୍ଷାଳିତ ହୋଇ ଓ ଶରୀର ନିର୍ମଳ ଜଳରେ ଧୌତ ହୋଇ, ସରଳ ହୃଦୟରେ ନିକଟକୁ ଯିବା। ²³ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ସ୍ଵୀକୃତ ଭରସା ଅଟଳ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧରି ରଖିବା, କାରଣ ଯେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ, ସେ ବିଶ୍ଵସ୍ତ। ²⁴ପୁଣି ଆସ, ପ୍ରେମ ଓ ସତ୍କର୍ମ ନିମନ୍ତେ ପରସ୍ପରକୁ କିପରି ଉତ୍ସାହିତ କରିବା, ସେଥିପ୍ରତି ଆମ୍ଭେମାନେ ବିବେଚନା କରିବା, ²⁵କେତେକଙ୍କ ଅଭ୍ୟାସ ଅନୁସାରେ ଏକତ୍ର ସମବେତ ହେବା ପରିତ୍ୟାଗ ନ କରି, ବରଂ ପରସ୍ପରକୁ ଉତ୍ସାହ ଦେବା—ଆଉ ସେହି ଦିନ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହେଉଥିବା ଦେଖି ଆହୁରି ଅଧିକ।

²⁶କାରଣ ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ ଯଦି ଆମ୍ଭେମାନେ ଜାଣିଶୁଣି ପାପ କରିବାକୁ ଲାଗିଥାଉ, ତେବେ ପାପ ନିମନ୍ତେ ଆଉ କୌଣସି ବଳିଦାନ ଅବଶିଷ୍ଟ ନ ଥାଏ, ²⁷ମାତ୍ର କେବଳ ବିଚାରର ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅପେକ୍ଷା ଓ ବିପକ୍ଷମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରାସ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ଅଗ୍ନି ଅବଶିଷ୍ଟ ଥାଏ। ²⁸ଯେକେହି ମୋଶାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରେ, ସେ ଦୁଇ କି ତିନି ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ବିନା ଦୟାରେ ମରେ। ²⁹ତେବେ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପଦ ତଳେ ଦଳିଲା, ଯେଉଁ ନିୟମର ରକ୍ତ ଦ୍ଵାରା ସେ ପବିତ୍ରୀକୃତ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ରକ୍ତକୁ ଅପବିତ୍ର ବୋଲି ଗଣିଲା, ପୁଣି ଅନୁଗ୍ରହର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲା, ସେ କେତେ ଅଧିକ ଘୋର ଦଣ୍ଡର ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ତୁମ୍ଭେମାନେ ବିବେଚନା କର?

³⁰କାରଣ ଯେ କହିଥିଲେ, “ନ୍ୟାୟ ଆମ୍ଭର; ଆମ୍ଭେ ପରିଶୋଧ କରିବା,” ତାହାଙ୍କୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ଜାଣୁ, ଆଉ ପୁନର୍ବାର, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଆପଣା ଲୋକମାନଙ୍କ ବିଚାର କରିବେ।”

³¹ଜୀବନ୍ତ ପିତାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ପତିତ ହେବା ଏକ ଭୟଙ୍କର ବିଷୟ। ^d d v31 ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ଜୀବନ୍ତ ଈଶ୍ଵର, ଯାହାଙ୍କ ହସ୍ତ ତୀବ୍ର ପ୍ରେମ ଓ ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ ନ୍ୟାୟ ଉଭୟ ଧାରଣ କରେ — ତାହାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି ଓ ତାହାଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବା ପରେ ସେଥିରେ ପତିତ ହେବା ନିତାନ୍ତ ଭୟାନକ।

³²ପୂର୍ବ ଦିନସବୁ ସ୍ମରଣ କର, ଯେତେବେଳେ ଆଲୋକପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଦୁଃଖଭୋଗ ସହିତ ଏକ କଠିନ ସଂଗ୍ରାମ ସହ୍ୟ କଲ, ³³କେତେବେଳେ ନିନ୍ଦା ଓ କ୍ଲେଶ ଦ୍ଵାରା ପ୍ରକାଶ୍ୟରେ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, କେତେବେଳେ ସେପରି ବ୍ୟବହୃତ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ଠିଆ ହୋଇ। ³⁴କାରଣ ତୁମ୍ଭେମାନେ ବନ୍ଦୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କଲ, ପୁଣି ଆପଣାମାନଙ୍କର ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ସ୍ଥାୟୀ ସମ୍ପତ୍ତି ଅଛି ବୋଲି ଜାଣି, ଆପଣାମାନଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଲୁଣ୍ଠିତ ହେବାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କଲ। ³⁵ଅତଏବ ଆପଣାମାନଙ୍କ ସାହସ ପରିତ୍ୟାଗ କର ନାହିଁ; ତାହା ମହା ପୁରସ୍କାର ଧାରଣ କରେ। ³⁶ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ, ଯେପରି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ସାଧନ କରି ତୁମ୍ଭେମାନେ ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅ।

³⁷କାରଣ ଆଉ “ଅଳ୍ପ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ, ଯେ ଆସୁଅଛନ୍ତି, ସେ ଆସିବେ ଓ ବିଳମ୍ବ କରିବେ ନାହିଁ; ³⁸କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭର ଧାର୍ମିକ ଜନ ବିଶ୍ଵାସ ଦ୍ଵାରା ବଞ୍ଚିବ, ପୁଣି ଯଦି ସେ ପଛକୁ ହଟିଯାଏ, ତେବେ ଆମ୍ଭର ପ୍ରାଣ ତାହାଠାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।”

³⁹କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ବିନାଶ ଆଡ଼କୁ ପଛକୁ ହଟିଯାଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ ନୋହୁଁ, ବରଂ ବିଶ୍ଵାସ କରି ଆପଣାମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ।