عبرانیان 10

10 ¹شریعت تنها سایه‌ای از نیکی‌های آینده است، نه صورتِ حقیقیِ آن واقعیت‌ها؛ از این رو با همان قربانی‌هایی که سال به سال بی‌وقفه تقدیم می‌شوند، هرگز نمی‌تواند نزدیک‌شوندگان را کامل سازد. ²وگرنه، آیا تقدیمِ آنها متوقف نمی‌شد؟ زیرا پرستندگانی که یک بار پاک شده باشند، دیگر آگاهی به گناهان نمی‌داشتند. ³اما در این قربانی‌ها هر سال یادآوریِ گناهان هست. ⁴زیرا محال است که خون گاوها و بزها گناهان را بردارد.

⁵از این رو، چون مسیح به جهان آمد، گفت: «قربانی و هدیه را نخواستی، اما بدنی برایم آماده کردی؛ ^a a v5 این کلمات از مزمور ۴۰ بر زبان عیسی نهاده شده است، آنگاه که به جهان آمد — پسر که در بدنی آماده‌شده وارد شد تا ارادهٔ پدر ما را به جا آورد.

⁶«از قربانی‌های سوختنی و قربانی‌های گناه خشنود نشدی. ⁷آنگاه گفتم: ‹اینک، آمده‌ام — در طومارِ کتاب دربارهٔ من نوشته شده است — تا ارادهٔ تو را، ای پدرِ من، به جا آورم.›» ^b b v7 آنگاه که عیسی مزمور ۴۰ را نقل می‌کند تا آمدن خود به جهان را وصف کند، روی سخنش با پدر است — این کلماتِ خودِ پسر است، خطاب به آن که او را فرستاد.

⁸در بالا گفت: «قربانی‌ها، هدایا، قربانی‌های سوختنی و قربانی‌های گناه را نه خواستی و نه از آنها خشنود شدی» — هرچند شریعت آنها را می‌طلبد، ⁹سپس گفت: «اینک، آمده‌ام تا ارادهٔ تو را به جا آورم.» او اولی را برمی‌دارد تا دومی را استوار سازد.

¹⁰به موجب همین اراده، ما به‌واسطهٔ تقدیمِ بدنِ عیسی مسیح، یک بار برای همیشه، مقدس شده‌ایم.

¹¹هر کاهن روزانه می‌ایستد و خدمت می‌کند و بارها همان قربانی‌ها را تقدیم می‌کند که هرگز نمی‌توانند گناهان را بردارند. ¹²اما او یک قربانی برای گناهان تا به ابد تقدیم کرد، سپس به دست راستِ پدر ما نشست، ¹³و از آن زمان منتظر است تا دشمنانش کرسیِ زیر پاهایش گردند. ¹⁴زیرا او با یک تقدیم، آنان را که تقدیس می‌شوند، تا به ابد کامل ساخته است. ¹⁵و روح‌القدس نیز بر ما شهادت می‌دهد؛ زیرا پس از آنکه می‌گوید:

¹⁶«این است آن عهدی که پس از آن روزها با ایشان خواهم بست، پدر ما می‌گوید: شریعت خود را در دل‌هایشان می‌نهم و بر ذهن‌هایشان می‌نویسم.»

¹⁷سپس می‌افزاید: «و گناهان و اعمالِ بی‌شریعتِ ایشان را دیگر به یاد نخواهم آورد.»

¹⁸اکنون آنجا که اینها آمرزیده شده باشند، دیگر هیچ قربانی‌ای برای گناه نیست.

دلیری برای بازگشت به خانه

¹⁹پس، ای برادران و خواهران، چون به‌واسطهٔ خون عیسی دلیری داریم که به مکان‌های مقدس درآییم، ²⁰از راهی تازه و زنده که او برای ما گشود، از میان پرده — یعنی بدنش، ^c c v20 پرده، مقدس‌ترین اتاقِ معبد را جدا می‌ساخت؛ بدنِ عیسی پردهٔ تازه است که دریده شد تا ما مستقیم درآییم. ²¹و چون کاهنی بزرگ بر خانهٔ پدر ما داریم، ²²بیایید با دلی راستین و اطمینانِ کاملِ ایمان نزدیک شویم، در حالی که دل‌هایمان از وجدانِ گناه‌آلود پاک پاشیده شده و بدن‌هایمان با آبِ پاک شسته شده است. ²³بیایید امیدی را که اعتراف می‌کنیم، محکم و بی‌تزلزل نگاه داریم، زیرا آن که وعده داد، امین است. ²⁴و بیایید بیندیشیم که چگونه یکدیگر را به محبت و اعمال نیک برانگیزیم، ²⁵و از گرد هم آمدن دست نکشیم، چنانکه بعضی را عادت است، بلکه یکدیگر را دلگرم کنیم — و هرچه بیشتر، آنگاه که آن روز را نزدیک می‌بینید.

²⁶زیرا اگر پس از یافتن شناختِ حقیقت، عمداً به گناه ادامه دهیم، دیگر هیچ قربانی‌ای برای گناهان باقی نمی‌ماند، ²⁷بلکه تنها انتظارِ هولناکِ داوری و آتشی سوزان که مخالفان را خواهد بلعید. ²⁸هر که شریعت موسی را رد کند، بنا بر شهادتِ دو یا سه شاهد، بی‌رحمانه می‌میرد. ²⁹به گمان شما، آن که پسرِ پدر ما را زیر پا لگدمال کرده، خونِ عهدی را که او را مقدس ساخت ناپاک شمرده، و روحِ فیض را اهانت کرده است، سزاوارِ چه مجازاتِ بس سخت‌تری است؟

³⁰زیرا او را که گفت «عدالت از آنِ من است؛ من جزا خواهم داد» می‌شناسیم، و باز، «پدر ما قومِ خود را داوری خواهد کرد.»

³¹افتادن به دستان پدرِ زنده، چیزی هولناک است. ^d d v31 پدر ما خدای زنده است که دستانش هم محبتِ شدید و هم عدالتِ گریزناپذیر را در بر دارد — و به‌راستی افتادن در آن دستان، پس از رد کردنِ پسرش و اهانت به روحش، هولناک است.

³²روزهای نخستین را به یاد آورید، آنگاه که پس از منور شدن، در نبردی سخت با رنج پایداری کردید، ³³گاه با اهانت‌ها و رنج‌ها در انظار عام رسوا شدید، و گاه با کسانی که چنین با آنها رفتار می‌شد، همراه ایستادید. ³⁴زیرا با زندانیان همدردی کردید و مصادرهٔ اموال خود را با شادی پذیرفتید، چون می‌دانستید که خودتان دارایی‌ای بهتر و پایدار دارید. ³⁵پس دلیری خود را دور نیندازید؛ که پاداشی بزرگ در بر دارد. ³⁶شما به بردباری نیاز دارید، تا پس از به جا آوردنِ ارادهٔ پدر ما، وعده را دریافت کنید.

³⁷زیرا هنوز «اندک زمانی بس کوتاه، و آن که می‌آید، خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد؛ ³⁸اما عادلِ من به ایمان زیست خواهد کرد، و اگر واپس نشیند، جانِ من از او خشنود نخواهد بود.»

³⁹اما ما از آنانی نیستیم که واپس می‌نشینند و به هلاکت می‌رسند، بلکه از آنانی هستیم که ایمان دارند و جان‌های خود را حفظ می‌کنند.