Paulus Ngabela Wewenang anu Dipaparin ku Rama
Nu nyacad anjeunna nyebutkeun yen surat-suratna tegas, tapi lamun aya di hareupeun mah anjeunna teu matak hormat sarta omonganana teu aya hartina. Paulus ngajawab yen pakarangna lain pakarang manusa, nolak kaulinan saingan-saingan anu ngukur dirina ku dirina sorangan, sarta tetep aya dina wates anu ditangtukeun ku Rama urang pikeun anjeunna.
10 1Sim kuring, Paulus, nyuhunkeun ka aranjeun demi kahalusan jeung kalemahlembutan Kristus — sim kuring anu handap asor basa paamprok jeung aranjeun, tapi wani ka aranjeun basa keur jauh. 2Sim kuring nyuhunkeun supaya basa datang engke teu perlu wani — ku kayakinan anu rek dipake ku sim kuring pikeun ngalawan jalma-jalma anu nyangka yen kami hirup nurutkeun ukuran manusa. 3Sabab najan kami hirup dina raga, kami henteu merangan nurutkeun ukuran manusa. 4Sabab pakarang perang kami teh lain ngan saukur manusa, tapi kawasa ku Rama urang pikeun ngaruntuhkeun benteng-benteng anu kuat. 5Kami ngaruntuhkeun bantahan-bantahan jeung sagala rupa kaadigungan anu diadegkeun ngalawan pangaweruh ngeunaan Rama urang, sarta nawan unggal pikiran supaya tunduk ka Kristus. 6Jeung kami geus sadia ngahukum unggal rupa pambangkangan, sanggeus katumutan aranjeun geus sampurna.
7Aranjeun ningali perkara ti luarna. Lamun aya anu yakin yen dirina kagungan Kristus, sing eling deui kana ieu: sakumaha manehna jadi kagungan Kristus, kitu deui kami. 8Sabab najan sim kuring agul rada kaleuleuwihi ngeunaan wewenang anu dipaparinkeun ku Gusti ka kami — pikeun ngawangun aranjeun, lain pikeun ngaruntuhkeun aranjeun — sim kuring moal era. 9Sim kuring teu hayang katembong saolah-olah rek nyingsieunan aranjeun ku surat-surat sim kuring. 10Sabab ceuk maranehna, “Surat-suratna beurat tur kuat, tapi ari jelemana sorangan mah lemah sarta omonganana teu aya pangajina.” 11Jalma nu kitu kudu nyaho: naon anu diomongkeun ku kami ngaliwatan surat basa keur jauh, bakal dilampahkeun ku kami basa datang.
12Kami teu wani ngagolongkeun atawa ngabandingkeun maneh jeung sawatara jalma anu muji maraneh sorangan. Ngukur diri ku diri sorangan, ngabandingkeun diri jeung diri sorangan, maranehna teu boga pangarti. 13Tapi kami moal agul ngaliwatan wates, ngan dina ukuran wewengkon anu dipaparinkeun ku Rama urang ka kami — ukuran anu nepi ka aranjeun oge. 14Kami lain ngalangkungan wates, saolah-olah kami can nepi ka aranjeun, sabab kami anu panghelana nepi ka aranjeun mawa Injil Kristus. 15Kami henteu agul ngaliwatan wates kana pagawean batur, tapi ngaharep yen sanggeus kapercayaan aranjeun tambah gede, wewengkon kami di antara aranjeun bakal beuki ngalegaan, 16supaya kami bisa ngawawarkeun Injil di daerah-daerah anu leuwih jauh ti aranjeun, tanpa agul kana pagawean anu geus dilampahkeun di wewengkon batur. 17Tapi, “sing saha anu agul, kudu agul ku Rama urang.” a a v17 Paulus ngutip nabi Yermia, anu di dinya nu kudu jadi kareueus teh nya eta Allah perjangjian anu nyebat salira-Na Rama — ku kituna kareueus anu sajati lain dumasar kana diri urang sorangan, tapi ka Mantenna. 18Sabab lain jalma anu muji maneh sorangan anu ditarima, tapi jalma anu dipuji ku Rama urang.