دوم قرنتیان 10

10 ¹من، پولس، خودْ به فروتنی و ملایمتِ مسیح از شما استدعا می‌کنم — من که در حضورِ شما فروتنم، اما در غیاب نسبت به شما جسور. ²التماس می‌کنم که چون حاضر باشم، نیازی به جسارت نداشته باشم — با آن اطمینانی که قصد دارم بر ضدِ کسانی به کار برم که گمان می‌کنند ما بر طبقِ معیارهای انسانی زندگی می‌کنیم. ³زیرا هرچند در جسم زندگی می‌کنیم، به معیارهای انسانی نمی‌جنگیم. ⁴زیرا اسلحه‌های جنگِ ما صرفاً انسانی نیست، بلکه به‌واسطهٔ پدر ما نیرومند است تا دژها را ویران کند. ⁵ما استدلال‌ها و هر چیزِ متکبّرانه‌ای را که بر ضدِ شناختِ پدر ما برافراشته می‌شود، فرو می‌ریزیم و هر فکری را به اسارت می‌گیریم تا از مسیح اطاعت کند. ⁶و آماده‌ایم که هر عملِ نافرمانی را مجازات کنیم، آنگاه که اطاعتِ شما کامل شود.

⁷شما به ظاهرِ امور می‌نگرید. اگر کسی یقین دارد که از آنِ مسیح است، بگذار این را نیز در نظر گیرد: همان‌گونه که او از آنِ مسیح است، ما نیز چنین‌ایم. ⁸زیرا حتی اگر دربارهٔ آن اقتداری که خداوند به ما بخشید—برای بنا کردنِ شما، نه ویران کردنتان—اندکی بیش از حد فخر کنم، شرمنده نخواهم شد. ⁹نمی‌خواهم چنین بنماید که می‌کوشم شما را با نامه‌هایم بترسانم. ¹⁰زیرا می‌گویند: «نامه‌هایش سنگین و پرقدرت است، اما حضورش ضعیف است و سخن گفتنش هیچ ارزشی ندارد.» ¹¹چنین کسی باید بداند: آنچه در غیاب با نامه می‌گوییم، در حضور نیز به عمل خواهیم آورد.

¹²ما را یارای آن نیست که خود را با برخی که خویشتن را می‌ستایند، هم‌رده یا مقایسه کنیم. آنان که خود را با خود می‌سنجند و خویشتن را با خویشتن مقایسه می‌کنند، هیچ فهمی ندارند. ¹³اما ما بیش از حد فخر نخواهیم کرد، بلکه تنها در حدودِ آن قلمرویی که پدر ما برای ما تعیین کرده است—حدودی که حتی به شما نیز می‌رسد. ¹⁴ما فراتر از حدِ خود نمی‌رویم، چنان‌که گویی به شما نرسیده باشیم، زیرا ما نخستین کسانی بودیم که با انجیلِ مسیح تا نزدِ شما رسیدیم. ¹⁵ما بیش از حد به زحماتِ دیگران فخر نمی‌کنیم، بلکه امید داریم که با رشدِ ایمانِ شما، قلمروِ ما در میانِ شما بسیار گسترش یابد، ¹⁶تا بتوانیم در نواحیِ فراسویِ شما انجیل را موعظه کنیم، بی‌آنکه به کاری که پیشتر در قلمروِ دیگری انجام شده، فخر کنیم. ¹⁷اما «هر که فخر می‌کند، به پدر ما فخر کند.» ^a a v17 پولس از اِرمیای نبی نقلِ قول می‌کند، آنجا که آن‌که باید به او فخر کرد، همان خدای عهد است که خود را پدر می‌خواند—پس فخرِ حقیقی نه در خودِ ما، بلکه در اوست. ¹⁸زیرا نه آن‌که خویشتن را می‌ستاید، بلکه آن‌که پدر ما او را می‌ستاید، مقبول است.