Ο Παύλος υπερασπίζεται την εξουσία που του έδωσε ο Πατέρας
Οι επικριτές του λένε ότι οι επιστολές του είναι δυνατές, αλλά από κοντά δεν εντυπωσιάζει και ο λόγος του δεν αξίζει τίποτα. Ο Παύλος απαντά ότι τα όπλα του δεν είναι ανθρώπινα, αρνείται το παιχνίδι των αντιπάλων που μετρούν τον εαυτό τους με τον εαυτό τους, και μένει μέσα στην περιοχή που του όρισε ο Πατέρας μας.
10 1Εγώ ο ίδιος, ο Παύλος, σας παρακαλώ με την πραότητα και την επιείκεια του Χριστού—εγώ που είμαι ταπεινός όταν βρίσκομαι μπροστά σας, αλλά τολμηρός απέναντί σας όταν λείπω. 2Σας ικετεύω, όταν έρθω κοντά σας, να μη χρειαστεί να φανώ τολμηρός—με τη σιγουριά που σκοπεύω να δείξω απέναντι σ’ εκείνους που νομίζουν ότι ζούμε σύμφωνα με τα ανθρώπινα κριτήρια. 3Γιατί, αν και ζούμε μέσα στο σώμα, δεν πολεμούμε σύμφωνα με τα ανθρώπινα κριτήρια. 4Γιατί τα όπλα του πολέμου μας δεν είναι απλώς ανθρώπινα, αλλά ισχυρά μέσω του Πατέρα μας, για να γκρεμίζουν οχυρά. 5Γκρεμίζουμε συλλογισμούς και κάθε υπερήφανο πράγμα που υψώνεται ενάντια στη γνώση του Πατέρα μας, και αιχμαλωτίζουμε κάθε σκέψη για να υπακούει στον Χριστό. 6Και είμαστε έτοιμοι να τιμωρήσουμε κάθε πράξη ανυπακοής, μόλις ολοκληρωθεί η υπακοή σας.
7Εσείς κρίνετε τα πράγματα από την εξωτερική τους όψη. Αν κάποιος είναι σίγουρος ότι ανήκει στον Χριστό, ας το ξανασκεφτεί αυτό: όπως εκείνος ανήκει στον Χριστό, έτσι κι εμείς. 8Γιατί, ακόμη κι αν καυχηθώ λίγο περισσότερο για την εξουσία που μας έδωσε ο Κύριος—για να σας οικοδομήσουμε, όχι για να σας γκρεμίσουμε—δεν θα ντραπώ. 9Δεν θέλω να φανεί πως προσπαθώ να σας φοβίσω με τις επιστολές μου. 10Γιατί λένε: «Οι επιστολές του είναι βαρυσήμαντες και δυνατές, όμως όταν είναι παρών φαίνεται αδύναμος και ο λόγος του δεν αξίζει τίποτα». 11Ένας τέτοιος άνθρωπος ας καταλάβει: ό,τι λέμε με την επιστολή όταν απουσιάζουμε, θα το κάνουμε όταν είμαστε παρόντες.
12Δεν τολμούμε να καταταχθούμε ή να συγκριθούμε με μερικούς που συστήνουν τον εαυτό τους. Μετρώντας τον εαυτό τους με τον εαυτό τους και συγκρίνοντας τον εαυτό τους με τον εαυτό τους, δείχνουν πως δεν έχουν καμιά κατανόηση. 13Εμείς όμως δεν θα καυχηθούμε πέρα από τα όρια, αλλά μόνο μέσα στο μέτρο της περιοχής που μας όρισε ο Πατέρας μας—ένα μέτρο που φτάνει ως κι εσάς. 14Δεν ξεπερνάμε τα όριά μας, σαν να μη φτάσαμε ως εσάς, γιατί εμείς ήμασταν οι πρώτοι που φτάσαμε ως εσάς με το ευαγγέλιο του Χριστού. 15Δεν καυχιόμαστε πέρα από τα όρια για τους κόπους των άλλων, αλλά ελπίζουμε πως, καθώς η πίστη σας αυξάνεται, η περιοχή μας ανάμεσά σας θα επεκταθεί πολύ, 16ώστε να κηρύξουμε το ευαγγέλιο σε περιοχές πέρα από εσάς, χωρίς να καυχηθούμε για έργο που έχει ήδη γίνει σε περιοχή κάποιου άλλου. 17Αλλά «όποιος καυχιέται, ας καυχιέται για τον Πατέρα μας». a a v17 Ο Παύλος παραθέτει τον προφήτη Ιερεμία, όπου Εκείνος για τον οποίο πρέπει να καυχιόμαστε είναι ο Θεός της διαθήκης, που ονομάζει τον εαυτό του Πατέρα—έτσι η αληθινή καύχηση δεν στηρίζεται στον εαυτό μας αλλά σ’ εκείνον. 18Γιατί δεν είναι αυτός που συστήνει τον εαυτό του που επιδοκιμάζεται, αλλά εκείνος που τον συστήνει ο Πατέρας μας.
