2 List do Koryntian 10

10 ¹Ja, Paweł, sam proszę was przez cichość i łagodność Chrystusa — ja, który w obliczu was jestem pokorny, a wobec was śmiały, gdy jestem daleko. ²Proszę, abym będąc obecny, nie musiał być śmiały — z tą pewnością, którą zamierzam okazać wobec tych, którzy sądzą, że żyjemy według ludzkich miar. ³Bo choć żyjemy w ciele, nie prowadzimy wojny według ludzkich miar. ⁴Gdyż oręż naszej wojny nie jest tylko ludzki, lecz ma moc przez naszego Ojca, aby burzyć warownie. ⁵Burzymy zarzuty i wszystko, co wyniosłe, co podnosi się przeciwko poznaniu naszego Ojca, i zniewalamy wszelką myśl, aby była posłuszna Chrystusowi. ⁶I gotowi jesteśmy ukarać wszelki czyn nieposłuszeństwa, gdy wasze posłuszeństwo stanie się pełne.

⁷Patrzycie na rzeczy według pozoru. Jeśli ktoś jest pewny, że należy do Chrystusa, niech rozważy to raz jeszcze: jak on należy do Chrystusa, tak i my. ⁸Bo nawet jeśli nieco zbytnio chlubię się władzą, którą dał nam Pan — aby was budować, a nie burzyć — nie będę się wstydził. ⁹Nie chcę wydawać się takim, który próbuje was straszyć swoimi listami. ¹⁰Bo mówią: „Jego listy są ważkie i mocne, ale w obecności jest słaby, a jego mowa nic nie znaczy”. ¹¹Taki człowiek niech sobie uświadomi: co mówimy w liście, będąc nieobecni, to uczynimy, będąc obecni.

¹²Nie śmiemy zaliczać siebie ani porównywać się z niektórymi, którzy sami siebie zalecają. Mierząc siebie sobą samymi i porównując siebie z sobą samymi, nie okazują zrozumienia. ¹³My zaś nie będziemy się chlubić bez miary, lecz tylko w granicach zakresu, który wyznaczył nam nasz Ojciec — miary sięgającej aż do was. ¹⁴Nie sięgamy za daleko, jakbyśmy do was nie dotarli, bo jako pierwsi dotarliśmy aż do was z ewangelią Chrystusa. ¹⁵Nie chlubimy się bez miary cudzą pracą, lecz mamy nadzieję, że w miarę jak rośnie wasza wiara, nasz zakres wśród was znacznie się rozszerzy, ¹⁶abyśmy mogli głosić ewangelię w krainach poza wami, nie chlubiąc się pracą już wykonaną na cudzym terenie. ¹⁷Lecz: „kto się chlubi, niech się chlubi w naszym Ojcu”. ^a a v17 Paweł cytuje proroka Jeremiasza, gdzie Tym, którym należy się chlubić, jest Bóg przymierza, który nazywa siebie Ojcem — prawdziwa chluba spoczywa więc nie w nas samych, lecz w nim. ¹⁸Bo nie ten, kto sam siebie zaleca, jest wypróbowany, lecz ten, kogo zaleca nasz Ojciec.