Rasul Paulus Mbelani Pangwasane kang Diparingake dening Rama kita

Wong-wong sing nyacad Paulus kandha yèn layang-layangé pancen kuwat, nanging yèn ketemu langsung dhèwèké ora ngedap-edapi lan omongané ora ana regané. Paulus mangsuli yèn gegamané dudu gegaman manungsa, ora gelem mèlu dolanané para saingan sing ngukur awaké dhéwé nganggo awaké dhéwé, lan tetep ana ing wewengkon sing wis dipasrahaké déning Rama kita.

Pasal 10.

Aku, Paulus, dhewe nyuwun marang kowe kabeh demi kasarehan lan kalembahan Kristus — aku kang andhap asor samangsa adu arep karo kowe, nanging kendel marang kowe yen lagi adoh. Panyuwunku, mbesuk samangsa aku ana ing tengahmu, aku ora prelu kendel kanthi kateguhan kang dakrancang bakal daknggo nglawan wong-wong kang ngira yen anggonku urip iki nganggo ukuraning manungsa. Awit sanadyan aku padha urip ing sajroning badan, nanging anggonku perang ora nganggo ukuraning manungsa. Amarga gegamaning perangku iku dudu gegaman kadonyan, nanging kang kebak panguwasa saka Rama kita kanggo ngrubuhake beteng-beteng kang santosa. Aku padha ngrubuhake pangothak-athiking nalar lan saben prakara kang gumunggung kang didegake nglawan kawruh bab Rama kita, sarta mboyongi saben pikiran supaya mbangun turut marang Kristus. Lan aku padha cumadhang ngukum saben pokal kang mbangkang, samangsa pambangun-turutmu wis sampurna.

Kowe padha mbiji prakara mung saka tampang lair. Manawa ana wong kang rumangsa dadi kagungane Kristus, cikben wong iku mikir maneh: padha kaya dheweke kagungane Kristus, mangkono uga aku. Awit sanadyan aku rada kakehan anggonku gumunggung bab panguwasa kang diparingake dening Gusti marang aku — kanggo mbangun kowe, dudu kanggo ngrubuhake kowe — aku ora bakal kwirangan. Aku ora kepengin katon kaya-kaya aku arep medeni kowe kabeh lantaran layang-layangku. Awit wong-wong padha kandha, “Layang-layange abot lan ngukuhi, nanging yen adu arep dheweke ringkih lan guneme ora ana ajine.” Wong kang mangkono iku kudu sumurup: apa kang dakkandhakake lumantar layang samangsa aku adoh, iku bakal daktindakake samangsa aku ana ing kono.

Aku ora wani njejerake utawa mbandhingake awakku karo wong-wong kang padha ngalembana awake dhewe. Anggone ngukur awake nganggo takeraning awake dhewe lan mbandhingake awake karo awake dhewe, iku nuduhake yen padha ora duwe pangreten. Nanging aku ora bakal gumunggung ngliwati wates, mung ana ing sajroning wates laladan kang wis katemtokake dening Rama kita kanggo aku — wates kang tumeka uga marang kowe. Aku ora ngliwati wates, kaya-kaya aku durung tekan ing panggonanmu, awit aku kang dhisik dhewe tumeka ing panggonanmu nggawa Injile Kristus. Aku ora gumunggung ngliwati wates ing bab pagaweane wong liya, nanging aku ngarep-arep yen pracayamu saya ngrembaka, laladanku ing antaramu bakal saya mundhak gedhe banget, supaya aku bisa ngabarake Injil ing dhaerah-dhaerah kang luwih adoh tinimbang panggonanmu, tanpa gumunggung ing pagawean kang wis rampung ana ing laladane wong liya. Nanging “sing sapa gumunggung, cikben gumunggung ana ing Rama kita.” ^a Awit dudu wong kang ngalembana awake dhewe kang katampa, nanging wong kang dialem dening Rama kita.