2 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 10

10 ¹ਮੈਂ, ਪੌਲੁਸ, ਆਪ ਹੀ ਮਸੀਹ ਦੀ ਨਰਮਾਈ ਅਤੇ ਕੋਮਲਤਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਜਿਹੜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹਲੀਮ ਹਾਂ, ਪਰ ਦੂਰ ਹੁੰਦਿਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਦਲੇਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ²ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਲੇਰ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਪਵੇ—ਉਸ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਜੋ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਰਤਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਜਿਹੜੇ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ। ³ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ⁴ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੁੱਖੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹੁਣ ਲਈ ਸਮਰੱਥ ਹਨ। ⁵ਅਸੀਂ ਦਲੀਲਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਹਰ ਹੰਕਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਿਹੜੀ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਢਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਕੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ⁶ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਹਰ ਅਣ-ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।

⁷ਤੁਸੀਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਵੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਸੀਹ ਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰੇ: ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਸੀਹ ਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਵੀ ਹਾਂ। ⁸ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਮਾਣ ਕਰਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਨਾ ਕਿ ਢਾਹੁਣ ਲਈ—ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ। ⁹ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਪੇ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਚਿੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ¹⁰ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਉਹ ਦੀਆਂ ਚਿੱਠੀਆਂ ਤਾਂ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਨ, ਪਰ ਰੂ-ਬ-ਰੂ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਦਾ ਬੋਲਣਾ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ।” ¹¹ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦਿਆਂ ਚਿੱਠੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਆਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਅਸੀਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦਿਆਂ ਕਰ ਵਿਖਾਵਾਂਗੇ।

¹²ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਿਣਨ ਜਾਂ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਦਲੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਾਲ ਮਿਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤੁਲਨਾ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਉਂਦੇ। ¹³ਪਰ ਅਸੀਂ ਹੱਦੋਂ ਬਾਹਰ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ, ਸਗੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਮਾਪ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ—ਅਜਿਹਾ ਮਾਪ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ¹⁴ਅਸੀਂ ਹੱਦੋਂ ਵਧ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਹੀ ਨਾ ਹੋਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਖ਼ਬਰੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਅਸੀਂ ਹੀ ਪਹਿਲੇ ਸਾਂ। ¹⁵ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿੱਚ ਹੱਦੋਂ ਬਾਹਰ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਆਸ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਹਚਾ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਡਾ ਖੇਤਰ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਵੇਗਾ, ¹⁶ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ਖ਼ਬਰੀ ਦਾ ਪਰਚਾਰ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਨਾ ਕਰੀਏ। ¹⁷ਪਰ “ਜਿਹੜਾ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਕਰੇ।” ^a a v17 ਪੌਲੁਸ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨਬੀ ਦੇ ਬਚਨ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਕਰਨਾ ਹੈ ਉਹ ਨੇਮ ਵਾਲਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਆਖਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਸੱਚਾ ਮਾਣ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ¹⁸ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪਰਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।