متي 25 FHB Father's Heart Bible™

25 ¹”تڏهن اسان جي پيءُ جي بادشاهي انهن ڏھن ڪنوارين جھڙي ٿيندي، جيڪي پنهنجا ڏيئا کڻي لاڙي کي ملڻ لاءِ نڪتيون. ²انهن مان پنج بيوقوف ۽ پنج سياڻيون هيون. ³بيوقوف ڪنوارين پنهنجا ڏيئا تہ کنيائون، پر پاڻ سان گڏ ڪو بہ تيل نہ کنائون. ⁴پر سياڻين پنهنجن ڏيئن سان گڏ شيشين ۾ تيل بہ کنيو. ⁵جڏهن لاڙي کي دير ٿي، تڏهن سڀ ننڊ ۾ جهوٽا کائي سمهي پيون. ⁶پر اڌ رات جو سڏ ٿيو تہ ’ڏسو، لاڙو آيو! ٻاهر نڪري ساڻس ملو!‘ ⁷تڏهن سڀ ڪنوارين جاڳي پيون ۽ پنهنجا ڏيئا سنوارڻ لڳيون. ⁸بيوقوف ڪنوارين سياڻين کي چيو تہ ’پنهنجي تيل مان اسان کي ڪجھ ڏيو، ڇاڪاڻ تہ اسان جا ڏيئا وسامي ٿا وڃن.‘ ⁹پر سياڻين وراڻيو تہ ’نہ، ٿي سگھي ٿو اسان ۽ اوهان ٻنهي لاءِ ڪافي نہ ٿئي. بهتر آهي تہ وڪڻندڙن ڏانهن وڃو ۽ پنهنجي لاءِ وٺي اچو.‘ ¹⁰جڏهن اهي تيل وٺڻ لاءِ هليون ويون، تڏهن لاڙو اچي پهتو. تيار ڪنوارين ساڻس گڏ شاديءَ جي ضيافت ۾ اندر هليون ويون ۽ دروازو بند ٿي ويو. ¹¹پوءِ ٻيون ڪنوارين بہ آيون ۽ چوڻ لڳيون تہ ’اي خداوند، اي خداوند، اسان لاءِ دروازو کولي ڏيو!‘ ¹²پر هن وراڻيو تہ ’آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان، آءٌ اوهان کي نہ ٿو سڃاڻان.‘ ¹³تنهنڪري جاڳندا رهو، ڇاڪاڻ تہ اوهان نہ اهو ڏينهن ٿا ڄاڻو ۽ نہ اها گھڙي.

هر سونپيل ڏات ۾ وفادار

¹⁴”ڇاڪاڻ تہ اها ڳالهه هڪ اهڙي ماڻهوءَ جھڙي ٿيندي، جيڪو پرديس وڃڻ مهل پنهنجن نوڪرن کي گهرائي کين پنهنجو مال سونپي ٿو. ¹⁵هڪ کي چانديءَ جا پنج ٿيلها، ٻئي کي ٻه ۽ ٽئين کي هڪ ڏنائين — هر هڪ کي سندس پنهنجي لياقت موجب — پوءِ پنهنجي سفر تي روانو ٿي ويو. ¹⁶جنهن کي پنج ٿيلها مليا هئا، تنهن هڪدم وڃي انهن کي ڪم ۾ آڻي ٻيا پنج ٿيلها ڪمايا. ¹⁷ساڳيءَ طرح جنهن وٽ ٻه ٿيلها هئا، تنهن ٻيا ٻه ڪمايا. ¹⁸پر جنهن کي هڪ ٿيلهو مليو هو، سو وڃي زمين کوٽي پنهنجي مالڪ جو پئسو لڪائي ڇڏيائين.

¹⁹”گھڻي وقت کان پوءِ انهن نوڪرن جو مالڪ موٽي آيو ۽ ساڻن حساب ڪتاب ڪيائين. ²⁰جنهن کي پنج ٿيلها مليا هئا، سو ٻيا پنج ٿيلها کڻي آيو ۽ چيائين تہ ’مالڪ، اوهان مون کي پنج ٿيلها سونپيا هئا؛ ڏسو، مون ٻيا پنج ٿيلها ڪمايا آهن.‘

²¹”سندس مالڪ چيائينس تہ ’شاباس، سٺا ۽ وفادار نوڪر! تون ٿوري ۾ وفادار رهين؛ آءٌ توکي گھڻي تي مقرر ڪندس. پنهنجي مالڪ جي خوشيءَ ۾ داخل ٿي!‘

²²”جنهن وٽ ٻه ٿيلها هئا، سو بہ اچي چيائين تہ ’مالڪ، اوهان مون کي ٻه ٿيلها ڏنا هئا؛ ڏسو، مون ٻيا ٻه ڪمايا آهن.‘

²³”سندس مالڪ چيائينس تہ ’شاباس، سٺا ۽ وفادار نوڪر! تون ٿوري ۾ وفادار رهين؛ آءٌ توکي گھڻي تي مقرر ڪندس. پنهنجي مالڪ جي خوشيءَ ۾ داخل ٿي!‘

²⁴”پوءِ جنهن کي هڪ ٿيلهو مليو هو، سو اچي چيائين تہ ’مالڪ، مون ڄاتو تہ اوهان سخت ماڻهو آهيو، جتي نہ پوکيو اٿوَ اتي لڻو ٿا، ۽ جتي ٻج نہ ڇٽيو اٿوَ اتي گڏ ڪريو ٿا.‘ ²⁵ڊڄي وڃي مون اوهان جي چاندي زمين ۾ لڪائي ڇڏي. هيءُ وٺو، جيڪو اوهان جو آهي.

²⁶”سندس مالڪ وراڻيائينس تہ ’اي بدڪار ۽ سست نوڪر! تو ڄاتو پئي تہ آءٌ جتي نہ پوکيان اتي لڻان ٿو ۽ جتي ٻج نہ ڇٽيان اتي گڏ ڪريان ٿو؟

²⁷”تو کي گھرجي ها تہ منهنجو پئسو صرافن وٽ جمع ڪرائين ها، جيئن موٽڻ تي آءٌ اهو سود سان وٺان ها. ²⁸تنهنڪري کانئس سندس ٿيلهو کسي ڏھن ٿيلهن واري کي ڏيو. ²⁹ڇاڪاڻ تہ جنهن وٽ آهي، تنهن کي وڌيڪ ڏنو ويندو ۽ هو مالامال ٿي ويندو؛ پر جنهن وٽ ڪجھ ناهي، تنهن کان اهو بہ کسيو ويندو جيڪو سندس وٽ آهي. ³⁰انهيءَ نڪمي نوڪر کي ٻاهر اونداهيءَ ۾ اڇلايو، جتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽڻ هوندو.‘

ابنِ آدم قومن جي عدالت ڪري ٿو

³¹”جڏهن ابنِ آدم پنهنجي جلوي ۾ پنهنجن سڀني ملائڪن سان گڏ ايندو، تڏهن پنهنجي جلوي واري تخت تي ويهندو. ³²سڀ قومون سندس اڳيان گڏ ڪيون وينديون، ۽ جيئن ڌنار رڍن کي ٻڪرين کان جدا ڪري ٿو، تيئن هو کين هڪ ٻئي کان جدا ڪندو. ³³هو رڍن کي پنهنجي ساڄي پاسي ۽ ٻڪرين کي کاٻي پاسي بيهاريندو. ³⁴پوءِ بادشاه پنهنجي ساڄي پاسي وارن کي چوندو تہ ’اچو، اي منهنجي پيءُ جا برڪت ڏنل، دنيا جي بنياد کان وٺي جيڪا بادشاهي اوهان لاءِ تيار ڪئي ويئي آهي، تنهن جا وارث ٿيو.

³⁵”ڇاڪاڻ تہ آءٌ بکيو هوس ۽ اوهان مون کي کاڌو کارايو؛ اڃايل هوس ۽ اوهان مون کي پاڻي پياريو؛ پرديسي هوس ۽ اوهان مون کي پناه ڏني، ³⁶اگھاڙو هوس ۽ اوهان مون کي ڪپڙا پهرايا، بيمار هوس ۽ اوهان منهنجي سنڀال ڪئي، قيد ۾ هوس ۽ اوهان مون وٽ آيا.‘“

³⁷”تڏهن سچار کيس وراڻيندا تہ ’خداوند، اسان اوهان کي ڪڏهن بکيل ڏٺو ۽ کاڌو کارايو، يا اڃايل ڏٺو ۽ پاڻي پياريو؟

³⁸”اسان اوهان کي ڪڏهن پرديسي ڏٺو ۽ پناه ڏني، يا اگھاڙو ڏٺو ۽ ڪپڙا پهرايا؟ ³⁹اسان اوهان کي ڪڏهن بيمار يا قيد ۾ ڏٺو ۽ اوهان وٽ آياسين؟‘“

⁴⁰”پوءِ بادشاه وراڻيندو تہ ’آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ جيڪو ڪجھ اوهان منهنجي انهن ننڍي کان ننڍن ڀائرن ۽ ڀينرن مان ڪنهن هڪ لاءِ ڪيو، سو مون لاءِ ڪيو.‘ ⁴¹پوءِ هو کاٻي پاسي وارن کي چوندو تہ ’اي لعنتيو، مون کان پري ٿيو، انهيءَ دائمي باه ۾ وڃو جيڪا شيطان ۽ سندس ملائڪن لاءِ تيار ڪئي ويئي آهي. ⁴²ڇاڪاڻ تہ آءٌ بکيو هوس ۽ اوهان مون کي کائڻ لاءِ ڪجھ نہ ڏنو، اڃايل هوس ۽ پيئڻ لاءِ ڪجھ نہ ڏنو، ⁴³پرديسي هوس ۽ اوهان مون کي پناه نہ ڏني؛ اگھاڙو هوس ۽ ڪپڙا نہ پهرايا؛ بيمار ۽ قيد ۾ هوس ۽ اوهان منهنجي خبر نہ ورتي.‘“

⁴⁴”پوءِ اهي بہ وراڻيندا تہ ’خداوند، اسان اوهان کي ڪڏهن بکيو، اڃايل، پرديسي، اگھاڙو، بيمار يا قيد ۾ ڏٺو ۽ اوهان جي خدمت نہ ڪئي؟‘

⁴⁵”هو وراڻيندو تہ ’آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ جيڪو ڪجھ اوهان انهن ننڍن مان ڪنهن هڪ لاءِ نہ ڪيو، سو مون لاءِ بہ نہ ڪيو.‘ ⁴⁶پوءِ اهي دائمي سزا ڀوڳڻ لاءِ هليا ويندا، پر سچار دائمي زندگيءَ ۾ داخل ٿيندا.“