متى 25 FHB Father's Heart Bible™

25 ¹”نو د زمونږ پلار بادشاهى به د هغه لسو کنوارو جينکو په شان وى چې خپل ديوې يې واخستل او د زوم د ملاقات دپاره ووتلې. ²په دوئ کښې پنځه بې‌وقوفې وې او پنځه عقلمندې وې. ³بې‌وقوفو خپل ديوې واخستل خو د ځان سره يې تيل وا نۀ خستل. ⁴خو عقلمندو د خپلو ديوو سره په لوښو کښې تيل هم واخستل. ⁵کله چې زوم ناوخته شو، نو دوئ ټولې نعاس شوې او ويده شوې. ⁶خو د نيمې شپې يو آواز پورته شو چې، ’ګورئ، زوم راغلو! د هغۀ د ملاقات دپاره راووځئ!‘ ⁷نو ټولې جينکۍ راويښ شوې او خپل ديوې يې سم کړل. ⁸بې‌وقوفو عقلمندو ته ووئيل چې، ’خپل څۀ تيل مونږ ته راکړئ، ځکه چې زمونږ ديوې مړې کيږى.‘ ⁹خو عقلمندو جواب ورکړو چې، ’نه، کېدے شى چې زمونږ او ستاسو دواړو دپاره کافى نۀ وى. بلکې تاسو هغو ته لاړ شئ چې تيل خرڅوى او د ځان دپاره يې واخلئ.‘ ¹⁰کله چې هغوئ د تيلو اخستو ته لاړې، نو زوم راغلو. چې کومې تيارې وې هغه د هغۀ سره د واده مېلمستيا ته ننوتلې او ور بند شو. ¹¹بيا وروستو نورې جينکۍ هم راغلې او وې وئيل چې، ’مالِکه، مالِکه، مونږ دپاره ور خلاص کړه!‘ ¹²خو هغۀ جواب ورکړو چې، ’زۀ تاسو ته رښتيا وايم، زۀ تاسو نۀ پېژنم.‘ ¹³نو ځکه خبردار اوسئ، ځکه چې نۀ تاسو ته هغه ورځ معلومه ده او نۀ هغه ساعت.

په هر سپارل شوى نعمت کښې وفادارى

¹⁴”ځکه چې دا به د هغه سړى په شان وى چې بهر ملک ته روان شو، او خپل نوکران يې راوغوښتل او خپل مال يې ورته وسپارلو. ¹⁵هغۀ يو ته پنځه بوجۍ چاندى ورکړې، بل ته دوه او بل ته يوه، هر يو ته د هغۀ د وس مطابق، بيا هغه خپل سفر ته روان شو. ¹⁶چا ته چې پنځه بوجۍ چاندى ورکړے شوے وو، هغه سمدستى لاړو، په کاروبار يې ولګولې او پنځه نورې يې وګټلې. ¹⁷هم هغه شان، چا سره چې دوه بوجۍ وې، هغۀ دوه نورې وګټلې. ¹⁸خو چا چې يوه بوجۍ اخستې وه، هغه لاړو، زمکه يې وکنستله او د خپل مالِک پېسې يې پټې کړې.

¹⁹”ډېرې مودې نه پس د هغو نوکرانو مالِک راستون شو او د هغوئ سره يې حساب وکړو. ²⁰چا ته چې پنځه بوجۍ چاندى ورکړے شوے وو، هغه راغلو او پنځه نورې يې ورسره راوړې او ووئيل چې، ’مالِکه، تا ما له پنځه بوجۍ چاندى سپارلې وې، ګوره، ما پنځه نورې هم وګټلې.‘

²¹”د هغۀ مالِک ورته ووئيل چې، ’شاباش، اے نيک او وفادار نوکره! تۀ په لږ شى کښې وفادار وې، زۀ به تا په ډېرو شيانو باندې مقرر کړم. د خپل مالِک خوشحالۍ ته ننوځه!‘

²²”چا سره چې دوه بوجۍ چاندى وې، هغه هم راغلو او وې وئيل چې، ’مالِکه، تا ما له دوه بوجۍ چاندى راکړې وې، ګوره، ما دوه نورې هم وګټلې.‘

²³”د هغۀ مالِک ورته ووئيل چې، ’شاباش، اے نيک او وفادار نوکره! تۀ په لږ شى کښې وفادار وې، زۀ به تا په ډېرو شيانو باندې مقرر کړم. د خپل مالِک خوشحالۍ ته ننوځه!‘

²⁴”بيا چا چې يوه بوجۍ چاندى اخستې وه، هغه راغلو او وې وئيل چې، ’مالِکه، ما ته معلومه وه چې تۀ سخت سړے يې، چرته چې تا نۀ وى کرلى هلته ريبې او چرته چې تا تخم نۀ وى شيندلے هلته راټولوې.‘ ²⁵نو زۀ ووېرېدم او لاړم او ستا چاندى مې په زمکه کښې پټه کړه. دا دے، څۀ چې ستا دى.

²⁶”د هغۀ مالِک جواب ورکړو چې، ’اے بدکاره او سُست نوکره! تا ته معلومه وه چې زۀ هلته ريبم چرته چې ما نۀ وى کرلى او هلته راټولوم چرته چې ما تخم نۀ وى شيندلے؟

²⁷”نو تا له پکار وو چې زما پېسې دې د ساهوکارانو سره ايښې وى، چې کله زۀ راستون شم نو خپلې پېسې به مې د سود سره واپس اخستلې. ²⁸نو د هغۀ نه هغه بوجۍ چاندى واخلئ او چا سره چې لس بوجۍ دى هغۀ ته يې ورکړئ. ²⁹ځکه چې هر چا سره چې شته، هغۀ ته به نور هم ورکړے شى او هغه به ډېر زيات شى، خو چا سره چې هيڅ نشته، د هغۀ نه به هغه شے هم واخستے شى چې د هغۀ سره وى. ³⁰دغه بې‌کاره نوکر د باندې تيارۀ کښې وغورزوئ، چرته چې به ژړا او د غاښونو خوږول وى.‘

اِبن آدم د قومونو عدالت کوى

³¹”کله چې اِبن آدم په خپل جلال کښې د خپلو ټولو فرښتو سره راشى، نو هغه به په خپل باجلاله تخت باندې کښېنى. ³²ټول قومونه به د هغۀ په مخکښې راټول کړے شى او هغه به دوئ يو له بله جُدا کړى، لکه څنګه چې شپون ګډې د چېلو نه جُدا کوى. ³³هغه به ګډې په خپل ښى لاس او چېلې به په خپل ګس لاس ودروى. ³⁴بيا به بادشاه هغو ته چې د هغۀ ښى لاس ته وى وفرمائى چې، ’راشئ، اے زما د پلار نه برکت موندلو، هغه بادشاهى په ميراث کښې واخلئ چې د دُنيا د بنياد نه ستاسو دپاره تياره کړے شوې ده.

³⁵”ځکه چې زۀ وږے وم، نو تاسو ما له خوراک راکړو، تږے وم، نو تاسو ما له اوبۀ راکړې، مسافر وم، نو تاسو زۀ کور ته راوستلم، ³⁶زۀ بربنډ وم، نو تاسو ما له جامې راکړې، ناجوړه وم، نو تاسو زما خيال وساتلو، په قيدخانه کښې وم، نو تاسو ما ته راغلئ.‘“

³⁷”بيا به صادقان هغۀ ته جواب ورکړى چې، ’مالِکه، مونږ تۀ کله وږے وليدې چې مونږ تۀ ماړۀ کړې، او يا تږے چې مونږ تا له اوبۀ درکړې؟

³⁸”مونږ تۀ کله مسافر وليدې چې مونږ تۀ کور ته راوستلې، او يا بربنډ چې مونږ تا له جامې درکړې؟ ³⁹مونږ تۀ کله ناجوړه او يا په قيدخانه کښې وليدې چې مونږ تا ته راغلو؟‘“

⁴⁰”او بادشاه به جواب ورکړى چې، ’زۀ تاسو ته رښتيا وايم، څۀ چې تاسو زما د دې وړو وروڼو نه يو ته وکړل، هغه تاسو ما له وکړل.‘ ⁴¹بيا به هغه هغو ته چې د هغۀ ګس لاس ته وى وفرمائى چې، ’اے لعنتيانو، زما د مخې نه لرې شئ، هغه ابدى اور ته لاړ شئ چې د شيطان او د هغۀ د فرښتو دپاره تيار کړے شوے دے. ⁴²ځکه چې زۀ وږے وم، خو تاسو ما له خوراک رانۀ کړو، تږے وم، خو تاسو ما له اوبۀ رانۀ کړې، ⁴³زۀ مسافر وم، خو تاسو زۀ کور ته رانۀ وستلم، بربنډ وم، خو تاسو ما له جامې رانۀ کړې، ناجوړه او په قيدخانه کښې وم، خو تاسو ما ته رانۀ غلئ.‘“

⁴⁴”بيا به هغوئ هم جواب ورکړى چې، ’مالِکه، مونږ تۀ کله وږے، تږے، مسافر، بربنډ، ناجوړه او يا په قيدخانه کښې وليدې چې مونږ ستا خدمت ونۀ کړو؟‘

⁴⁵”هغه به جواب ورکړى چې، ’زۀ تاسو ته رښتيا وايم، څۀ چې تاسو د دې وړو نه يو ته ونۀ کړل، هغه تاسو ما له ونۀ کړل.‘ ⁴⁶نو دا به ابدى سزا ته لاړ شى، خو صادقان به د تل ژوندون ته.“