پيءُ جي آڏو ٺڳي

حننياه ۽ سفيره زمين وڪڻن ٿا، ڪجهہ حصو چپ چاپ پاڻ وٽ رکن ٿا، ٻيو ڪجهہ چون ٿا، ۽ اسان جي پيءُ سان ڪوڙ ڳالهائڻ ڪري مري ڪرن ٿا. خوف پکڙجي ٿو، پر ميڙ اڃا به پنهنجا بيمار آڻين ٿا. رسولن کي وري قيد ڪيو وڃي ٿو ۽ رات جو هڪ فرشتو کين آزاد ڪري ٿو؛ کين ڪوڙا هنيا وڃن ٿا ۽ هو ذليل ٿيڻ تي خوش ٿي مجلس مان نڪرن ٿا.

باب 5.

حنانيا نالي هڪ ماڻهوءَ پنهنجي زال سفيره سان گڏجي هڪ ملڪيت وڪڻي. هن زال جي ڄاڻ سان وڪري جي رقم مان ڪجهه حصو پاڻ لاءِ لڪائي رکيو، ۽ رڳو هڪ حصو آڻي رسولن جي پيرن وٽ رکيائين. پر پطرس چيائينس تہ ”حنانيا، شيطان تنهنجي دل کي ڇو ڀري ڇڏيو جو تون پاڪ روح سان ڪوڙ ڳالهائين ۽ زمين جي قيمت مان ڪجهه حصو لڪائي رکين؟ ڇا اها وڪرو ٿيڻ کان اڳ تنهنجي نہ هئي؟ وڪڻڻ کان پوءِ بہ ڇا اها رقم تنهنجي اختيار ۾ نہ هئي؟ تو اها ڳالهه دل ۾ ڇو ٺاهي؟ تو ماڻهن سان نہ، پر اسان جي پيءُ سان ڪوڙ ڳالهايو آهي.“ ^a

اهي ڳالهيون ٻڌندي ئي حنانيا ڪري پيو ۽ مري ويو؛ سڀني ٻڌندڙن تي وڏو خوف طاري ٿي ويو. پوءِ جوانن اُٿي، سندس لاش کي ويڙهي، کڻي ٻاهر وڃي دفن ڪيائونس. اٽڪل ٽن ڪلاڪن کان پوءِ سندس زال اندر آئي، کيس خبر نہ هئي تہ ڇا ٿيو هو. پطرس پڇيس تہ ”مون کي ٻڌاءِ، ڇا تو زمين ايتري ۾ وڪڻي هئي؟“ هن چيو تہ ”ها، ايتري ۾.“

پوءِ پطرس چيس تہ ”اوهان اسان جي پيءُ جي روح کي آزمائڻ لاءِ ڇو صلاح ڪئي؟ ڏس، جن تنهنجي مڙس کي دفنايو آهي تن جا پير دروازي تي آهن، ۽ اهي توکي بہ کڻي ٻاهر ويندا.“

هوءَ هڪدم سندس پيرن وٽ ڪري پئي ۽ مري وئي. جوان اندر آيا ۽ کيس مئل ڏسي، کڻي ٻاهر وڃي سندس مڙس جي ڀرسان دفن ڪيائونس. سڄي ڪليسيا تي ۽ انهن سڀني تي، جن اهي ڳالهيون ٻڌيون، وڏو خوف طاري ٿي ويو.

رسولن جي وسيلي نشانيون ۽ معجزا

رسولن جي هٿان ماڻهن ۾ ڪيتريون ئي نشانيون ۽ معجزا ظاهر ٿيا. اهي سڀ گڏجي سليمان جي برانڊي ۾ گڏ ٿيندا هئا. ٻين مان ڪنهن کي بہ انهن سان شامل ٿيڻ جي همت نہ ٿي، پر ماڻهو سندن وڏي عزت ڪندا هئا. تڏهن بہ خداوند سان وڌيڪ ايمان وارا شامل ٿيندا ويا، مردن ۽ عورتن جا ميڙ، ايتري قدر جو ماڻهو بيمارن کي بہ گهٽين ۾ ڪڍي آيا ۽ کٽن ۽ وڇاڻن تي رکيائون، تہ جيئن پطرس جڏهن لنگهي تڏهن گهٽ ۾ گهٽ سندس ڇانو انهن مان ڪن تي پئجي وڃي. يروشلم جي آس پاس جي شهرن مان بہ ميڙ اچي گڏ ٿيا، جيڪي بيمارن ۽ ناپاڪ روحن جي ستايلن کي کڻي ايندا هئا، ۽ سڀ شفا ماڻيائون.

گرفتاري، آزادي ۽ موٽي اچڻ

پوءِ وڏو ڪاهن ۽ ساڻس گڏ سڀ، يعني صدوقين جو ٽولو، اُٿيا ۽ حسد سان ڀرجي ويا. هنن رسولن کي گرفتار ڪري عام جيل ۾ وڌائون. پر رات جو اسان جي پيءُ جي هڪ ملائڪ جيل جا دروازا کولي، کين ٻاهر ڪڍي چيو تہ ”وڃو، هيڪل ۾ بيهي ماڻهن کي هن زندگيءَ جون سڀ ڳالهيون ٻڌايو.“

اهو ٻڌي اهي صبح جو سوير هيڪل ۾ ويا ۽ تعليم ڏيڻ لڳا. جڏهن وڏو ڪاهن ۽ سندس ساٿي پهتا، تڏهن هنن مجلس، يعني بني اسرائيل جي بزرگن جي پوري جماعت گڏ ڪئي، ۽ رسولن کي آڻڻ لاءِ جيل ڏانهن ماڻهو موڪليائون. پر جڏهن پهريدار اتي پهتا، تڏهن کين ڪو بہ نہ مليو؛ سو موٽي اچي خبر ڏنائون تہ ”اسان جيل چڱيءَ طرح بند ڏٺو، ۽ پهريدار دروازن تي بيٺل هئا، پر دروازا کولي ڏٺوسين تہ اندر ڪو بہ نہ هو.“

جڏهن هيڪل جي پهريدارن جي سردار ۽ سردار ڪاهنن اهي ڳالهيون ٻڌيون، تڏهن حيران ٿي ويا ۽ سوچڻ لڳا تہ هن جو نتيجو ڇا نڪرندو. ڪنهن اچي خبر ڏني تہ ”ڏسو، جن ماڻهن کي اوهان قيد ڪيو هو سي هيڪل ۾ بيٺا ماڻهن کي تعليم ڏئي رهيا آهن!“ تڏهن سردار ۽ سپاهي وڃي کين وٺي آيا، پر زور ڪونہ ڪيائون، ڇاڪاڻ تہ کين ڊپ هو تہ ماڻهو کين سنگسار ڪندا. جڏهن کين وٺي آيا، تڏهن مجلس جي اڳيان بيهاريائون. پوءِ وڏي ڪاهن کانئن پڇا ڪئي، چيائين تہ ”اسان اوهان کي سختيءَ سان حڪم ڏنو هو تہ هن نالي سان تعليم نہ ڏجو، پر اوهان يروشلم کي پنهنجي تعليم سان ڀري ڇڏيو آهي ۽ هن ماڻهوءَ جو رت اسان تي آڻڻ گهرو ٿا.“

پر پطرس ۽ رسولن وراڻيو تہ ”اسان کي ماڻهن جي بجاءِ اسان جي پيءُ جي فرمانبرداري ڪرڻ لازم آهي. اسان جي ابن ڏاڏن جي خدا يسوع کي جياري اٿاريو، جنهن کي اوهان وڻ تي ٽنگي قتل ڪيو هو. اسان جي پيءُ کيس پنهنجي ساڄي هٿ ڏانهن حاڪم ۽ نجات ڏيندڙ ڪري بلند ڪيو، تہ جيئن بني اسرائيل کي توبه ۽ گناهن جي معافي ڏئي. اسان انهن ڳالهين جا شاهد آهيون، ۽ پاڪ روح بہ شاهد آهي، جيڪو اسان جي پيءُ انهن کي ڏنو آهي جيڪي سندس فرمانبرداري ڪن ٿا.“

جڏهن اهو ٻڌائون، تڏهن ڪاوڙ ۾ ڀڙڪي اٿيا ۽ کين قتل ڪرڻ چاهيائون. پر مجلس ۾ گملي ايل نالي هڪ فريسي، جيڪو شريعت جو استاد ۽ سڀني ماڻهن ۾ عزت وارو هو، اُٿي بيٺو ۽ حڪم ڏنائين تہ انهن ماڻهن کي ٿوري دير لاءِ ٻاهر ڪڍيو وڃي. کين چيائين تہ ”اي بني اسرائيل، انهن ماڻهن سان جيڪو ڪرڻ وارا آهيو تنهن بابت چڱيءَ طرح سوچيو. ان کان اڳ ٿيوداس ظاهر ٿيو، جنهن پاڻ کي ڪو وڏو ماڻهو ٻڌايو؛ اٽڪل چار سؤ ماڻهو سندس پٺيان لڳا. هو ماريو ويو، سندس سڀ پوئلڳ ڇڙوڇڙ ٿي ويا، ۽ سڀ ڪجهه خاڪ ۾ ملي ويو. ان کان پوءِ مردم شماري جي ڏينهن ۾ گليلي وارو يهودا اُٿيو ۽ ماڻهن کي پنهنجي پٺيان ڇڪي ويو. اهو بہ مري ويو، ۽ سندس پٺيان لڳندڙ سڀ ڇڙوڇڙ ٿي ويا. هاڻي آءٌ اوهان کي ٿو چوان: انهن ماڻهن کان پري رهو ۽ کين ڇڏي ڏيو. جيڪڏهن هي منصوبو يا ڪم ماڻهن جي طرفان آهي تہ ناڪام ٿيندو. پر جيڪڏهن اهو اسان جي پيءُ جي طرفان آهي تہ اوهان کين ڊاهي نہ سگهندا؛ بلڪ ٿي سگهي ٿو تہ اوهان اسان جي پيءُ سان وڙهندڙ ثابت ٿيو.“ پوءِ اهي سندس ڳالهه مڃي ويا.

سندس ڳالهه مڃي هنن رسولن کي سڏائي، مار ڏئي، يسوع جي نالي ۾ ڳالهائڻ کان منع ڪري ڇڏي ڏنو. تنهنڪري اهي مجلس مان ان ڳالهه تي خوش ٿيندا نڪتا تہ هن نالي خاطر بي عزتي سهڻ جي لائق ڳڻيا ويا هئا. هر ڏينهن هيڪل ۾ ۽ گهر گهر وڃي اهي تعليم ڏيڻ ۽ خوشخبري ٻڌائڻ کان ڪڏهن نہ مڙيا، يعني يسوع ئي مسيح آهي.