पित्यासमोर कपट

अनन्या व सप्पीरा जमीन विकतात, गुपचूप काही भाग स्वतःकडे ठेवतात आणि वेगळेच सांगतात. आमच्या पित्याशी खोटे बोलल्यामुळे ते मरून पडतात. भीती पसरते, तरीही लोकसमुदाय आपले आजारी आणत राहतात. प्रेषितांना पुन्हा तुरुंगात टाकले जाते आणि रात्री एक देवदूत त्यांना सोडवतो. त्यांना फटके मारले जातात, पण अपमान झाल्याबद्दल आनंद करत ते न्यायसभेतून निघतात.

अध्याय 5.

अनन्या नावाच्या एका माणसाने आपली पत्नी सप्पीरा हिच्यासह एक मालमत्ता विकली. त्याने आपल्या पत्नीच्या संमतीने मिळालेल्या रकमेतील काही भाग स्वतःसाठी राखून ठेवला आणि फक्त काही भाग आणून प्रेषितांच्या पायांजवळ ठेवला. पण पेत्र म्हणाला, “अनन्या, पवित्र आत्म्याशी लबाडी करण्यासाठी आणि जमिनीच्या किंमतीतील काही भाग राखून ठेवण्यासाठी सैतानाने तुझे मन का भरले? ती विकण्यापूर्वी ती तुझीच नव्हती का? आणि विकल्यानंतरही ते पैसे तुझ्याच अधिकारात नव्हते का? मग तू आपल्या मनात हे का योजले? तू माणसांशी नव्हे, तर आमच्या पित्याशी लबाडी केलीस.” ^a

हे शब्द ऐकताच अनन्या खाली पडून मरण पावला; आणि ज्यांनी हे ऐकले त्या सर्वांना मोठे भय व्यापले. मग तरुण माणसे उठली, त्यांनी त्याचे शरीर गुंडाळले, बाहेर नेले आणि त्याला पुरले. सुमारे तीन तासांनंतर त्याची पत्नी आत आली, पण काय घडले हे तिला ठाऊक नव्हते. पेत्राने तिला विचारले, “मला सांग, तुम्ही ती जमीन एवढ्यालाच विकली का?” ती म्हणाली, “होय, एवढ्यालाच.”

मग पेत्र तिला म्हणाला, “आमच्या पित्याच्या आत्म्याची परीक्षा पाहण्यासाठी तुम्ही कट का केला? पाहा, तुझ्या पतीला पुरणाऱ्यांचे पाय दाराशीच आहेत, आणि ते तुलाही बाहेर नेतील.”

त्याच क्षणी ती त्याच्या पायांजवळ पडून मरण पावली. तरुण माणसे आत आली, त्यांना ती मेलेली आढळली, त्यांनी तिला बाहेर नेले आणि तिच्या पतीच्या शेजारी पुरले. आणि सर्व मंडळीवर व ज्यांनी या गोष्टी ऐकल्या त्या सर्वांवर मोठे भय आले.

प्रेषितांच्या हातून चिन्हे व अद्भुते

प्रेषितांच्या हातून लोकांमध्ये पुष्कळ चिन्हे व अद्भुते घडली. ते सर्व शलमोनाच्या द्वारमंडपात एकत्र जमत असत. इतरांपैकी कोणालाही त्यांच्यात सामील होण्याचे धैर्य झाले नाही, तरी लोक त्यांचा फार आदर करीत. तरीही प्रभूवर विश्वास ठेवणारे — पुरुष व स्त्रिया यांचे समुदाय — अधिकच जोडले जात होते, इतके की लोक आजाऱ्यांना रस्त्यांवर आणून खाटांवर व अंथरुणांवर ठेवीत, यासाठी की पेत्र जाताना निदान त्याची सावली तरी त्यांच्यातील कोणावर पडावी. यरुशलेमेच्या आसपासच्या गावांतूनही लोकसमुदाय आजाऱ्यांना व अशुद्ध आत्म्यांनी पीडलेल्यांना घेऊन येत, आणि ते सर्व बरे होत.

अटक, सुटका आणि परत येणे

मग मुख्य याजक व त्याच्याबरोबर असलेले सर्व, म्हणजे सदूकी पंथाचे लोक, उठले आणि ते मत्सराने भरून गेले. त्यांनी प्रेषितांना अटक करून सार्वजनिक तुरुंगात टाकले. पण रात्री आमच्या पित्याच्या एका दूताने तुरुंगाची दारे उघडली, त्यांना बाहेर आणले आणि म्हणाला, “जा, मंदिरात उभे राहा आणि या जीवनाचे सर्व शब्द लोकांना सांगा.”

हे ऐकून ते पहाटेस मंदिरात गेले आणि शिकवू लागले. मुख्य याजक व त्याच्याबरोबरचे आले तेव्हा त्यांनी न्यायसभा — इस्राएलाच्या वडिलांची संपूर्ण सभा — बोलावली आणि प्रेषितांना आणण्यासाठी तुरुंगात माणसे पाठवली. पण पहारेकरी तेथे पोहोचले तेव्हा त्यांना तेथे कोणीच आढळले नाही; ते परत येऊन म्हणाले, “तुरुंग घट्ट कुलूपबंद असलेला आणि पहारेकरी दारांशी उभे असलेले आम्हांला आढळले, पण उघडल्यावर आत कोणीच आढळला नाही.”

हे ऐकून मंदिराच्या पहाऱ्याचा सरदार व मुख्य याजक गोंधळून गेले आणि याचा शेवट काय होईल असा त्यांना प्रश्न पडला. तेव्हा कोणीएक येऊन म्हणाला, “पाहा, ज्यांना तुम्ही तुरुंगात टाकले ती माणसे मंदिरात उभी राहून लोकांना शिकवीत आहेत!” मग सरदार आपल्या अधिकाऱ्यांसह जाऊन त्यांना घेऊन आला, पण बळजबरी न करता; कारण लोक आपल्याला दगडमार करतील अशी त्यांना भीती वाटत होती. त्यांना आणल्यावर त्यांनी त्यांना न्यायसभेपुढे उभे केले. आणि मुख्य याजकाने त्यांना विचारले, “या नावाने शिकवू नका अशी आम्ही तुम्हांला सक्त ताकीद दिली होती, तरी तुम्ही आपल्या शिकवणीने यरुशलेम भरून टाकले आहे आणि या माणसाचे रक्त आमच्यावर आणण्याचा तुमचा हेतू आहे.”

पण पेत्र व इतर प्रेषितांनी उत्तर दिले, “माणसांपेक्षा आम्ही आमच्या पित्याची आज्ञा पाळली पाहिजे. तुम्ही ज्या येशूला झाडावर टांगून जिवे मारले, त्याला आमच्या पूर्वजांच्या देवाने उठवले. आमच्या पित्याने त्याला अधिपती व तारणारा म्हणून आपल्या उजव्या हाताकडे उंच केले, यासाठी की इस्राएलाला पश्चात्ताप व पापांची क्षमा द्यावी. या गोष्टींचे आम्ही साक्षी आहोत, आणि आमच्या पित्याने आपली आज्ञा पाळणाऱ्यांना दिलेला पवित्र आत्मादेखील साक्षी आहे.”

हे ऐकून ते संतापले आणि त्यांना जिवे मारावे अशी त्यांची इच्छा झाली. पण सर्व लोकांकडून आदर पावलेला गमलीएल नावाचा एक परूशी, जो नियमशास्त्राचा शिक्षक होता, न्यायसभेत उठला आणि त्या माणसांना थोडा वेळ बाहेर नेण्याची आज्ञा दिली. मग तो त्यांना म्हणाला, “इस्राएली लोकहो, या माणसांबरोबर तुम्ही काय करणार आहात याचा नीट विचार करा. यापूर्वी थ्युदास उभा राहिला, आणि आपण कोणीतरी मोठा आहोत असे तो म्हणत असे; सुमारे चारशे माणसे त्याच्यामागे गेली. तो मारला गेला, त्याचे सर्व अनुयायी पांगले आणि सर्व काही व्यर्थ ठरले. त्याच्यानंतर, जनगणनेच्या काळात गालीली यहूदा उठला आणि त्याने लोकांना आपल्यामागे ओढले. तोही मेला आणि जे कोणी त्याच्यामागे गेले ते सर्व पांगले. आता मी तुम्हांला सांगतो: या माणसांपासून दूर राहा आणि त्यांना त्यांच्या स्थितीत सोडा. कारण ही योजना किंवा हे कार्य माणसांकडून असेल, तर ते नष्ट होईल. पण जर ते आमच्या पित्याकडून असेल, तर तुम्ही त्यांना नष्ट करू शकणार नाही; उलट कदाचित तुम्ही आमच्या पित्याविरुद्ध लढत आहात असे तुम्हांला आढळेल.” तेव्हा त्यांना त्याचे म्हणणे पटले.

त्याचे म्हणणे पटल्यावर त्यांनी प्रेषितांना आत बोलावले, त्यांना मारले, येशूच्या नावाने बोलू नका अशी आज्ञा दिली आणि त्यांना सोडून दिले. मग या नावासाठी अपमान सोसण्यास आपण योग्य गणले गेलो म्हणून आनंद करीत ते न्यायसभेतून निघून गेले. आणि दररोज मंदिरात व घरोघरी शिकवण्याचे व सुवार्ता गाजवण्याचे त्यांनी कधीही थांबवले नाही: येशू हाच ख्रिस्त आहे.