प्रेषितांची कृत्ये 5

5 ¹ अनन्या नावाच्या एका मनुष्याने आपली पत्नी सप्पीरा हिच्यासह एक मालमत्ता विकली, ² त्याने आपल्या पत्नीच्या संमतीने मिळालेल्या रकमेतील काही भाग स्वतःसाठी ठेवून घेतला आणि केवळ एक भाग आणून प्रेषितांच्या पायांजवळ ठेवला. ³ पण पेत्र म्हणाला, “अनन्या, पवित्र आत्म्याशी लबाडी करण्यास आणि जमिनीच्या किमतीतील काही भाग ठेवून घेण्यास सैतानाने तुझे मन का भरले आहे? ⁴ ती विकली जाईपर्यंत ती तुझीच नव्हती काय? आणि विकल्यानंतरही ती रक्कम तुझ्याच अधिकारात नव्हती काय? मग तू आपल्या मनात हे कारस्थान का रचलेस? तू माणसांशी नव्हे, तर आमच्या पित्याशी लबाडी केलीस.” ^a a v4 पवित्र आत्म्याशी लबाडी करणे म्हणजे आमच्या पित्याशी लबाडी करणे, असे पेत्र म्हणतो तेव्हा तो हे दाखवतो की आत्मा पूर्णपणे देव आहे — कोणती शक्ती नव्हे, तर एक दिव्य व्यक्ती आहे.

⁵ हे शब्द ऐकताच अनन्या खाली पडला आणि त्याने प्राण सोडला; आणि जे ऐकत होते त्या सर्वांना मोठे भय व्यापले. ⁶ मग तरुणांनी उठून त्याचे शरीर गुंडाळले आणि बाहेर नेऊन त्याला पुरले. ⁷ सुमारे तीन तासांनंतर काय घडले हे न कळता त्याची पत्नी आत आली. ⁸ पेत्राने तिला विचारले, “मला सांग, तुम्ही जमीन एवढ्यालाच विकली काय?” ती म्हणाली, “होय, एवढ्यालाच.”

⁹ तेव्हा पेत्र तिला म्हणाला, “आमच्या पित्याच्या आत्म्याची परीक्षा पाहण्याचे तुम्ही एकत्र कारस्थान का रचले? पाहा, ज्यांनी तुझ्या पतीला पुरले त्यांचे पाय दाराशी आहेत, आणि ते तुलाही बाहेर नेतील.”

¹⁰ लगेच ती त्याच्या पायांजवळ पडली आणि तिने प्राण सोडला. तरुण आत आले, तिला मृत पाहून बाहेर नेऊन तिच्या पतीच्या शेजारी पुरले. ¹¹ आणि सर्व मंडळीवर व या गोष्टी ऐकणाऱ्या सर्वांवर मोठे भय पसरले.

प्रेषितांच्या हातून चिन्हे व अद्भुते

¹² प्रेषितांच्या हातून लोकांमध्ये पुष्कळ चिन्हे व अद्भुते घडली. ते सर्व शलमोनाच्या द्वारमंडपात एकत्र जमत असत. ¹³ इतरांपैकी कोणालाही त्यांच्यात सामील होण्याचे धैर्य झाले नाही, तरी लोक त्यांचा फार आदर करीत. ¹⁴ प्रभूवर विश्वास ठेवणाऱ्यांची — पुरुष व स्त्रिया यांच्या समुदायांची — आणखीच भर पडत गेली, ¹⁵ यास्तव ते आजाऱ्यांना रस्त्यांवर आणून खाटांवर व अंथरुणांवर ठेवत, अशी आशा धरून की पेत्र जाताना निदान त्याची सावली तरी त्यांच्यापैकी काहींवर पडावी. ¹⁶ यरुशलेमेभोवतालच्या गावांतूनही लोकसमुदाय आजाऱ्यांना व अशुद्ध आत्म्यांनी पीडलेल्यांना घेऊन येत, आणि ते सर्व बरे होत.

अटक, सुटका आणि परत

¹⁷ मग महायाजक व त्याच्याबरोबर असलेले सर्व, म्हणजे सदूकी पंथाचे लोक उठले आणि ते मत्सराने भरून गेले. ¹⁸ त्यांनी प्रेषितांना अटक करून सार्वजनिक तुरुंगात टाकले. ¹⁹ पण रात्री आमच्या पित्याच्या दूताने तुरुंगाची दारे उघडून त्यांना बाहेर आणले आणि म्हटले, ²⁰ “जा, मंदिरात उभे राहा आणि या जीवनाची सर्व वचने लोकांना सांगा.”

²¹ हे ऐकून ते पहाटेच मंदिरात जाऊन शिकवू लागले. इकडे महायाजक व त्याच्याबरोबरचे आले, तेव्हा त्यांनी न्यायसभा — इस्राएलाच्या वडिलांची संपूर्ण सभा — बोलावली आणि त्यांना आणण्यासाठी तुरुंगात माणसे पाठवली. ²² पण पहारेकरी तेथे पोहोचले तेव्हा त्यांना कोणीही आढळले नाही; ते परत येऊन म्हणाले, ²³ “आम्हांला तुरुंग घट्ट कुलूपबंद आढळला आणि पहारेकरी दारांवर उभे होते, पण उघडल्यावर आत कोणीही आढळले नाही.”

²⁴ हे ऐकून मंदिराच्या पहाऱ्याचा सरदार व मुख्य याजक गोंधळून गेले आणि याचा शेवट काय होईल याचे त्यांना नवल वाटले. ²⁵ तेवढ्यात कोणीएक येऊन म्हणाला, “ज्या माणसांना तुम्ही तुरुंगात टाकले होते, ते तर मंदिरात उभे राहून लोकांना शिकवत आहेत!” ²⁶ तेव्हा सरदार आपल्या अधिकाऱ्यांसह जाऊन त्यांना घेऊन आला, पण बळजबरी न करता; कारण लोक आपणांस दगडमार करतील अशी त्यांना भीती होती. ²⁷ त्यांना आणल्यावर त्यांनी त्यांना न्यायसभेपुढे उभे केले. आणि महायाजकाने त्यांना प्रश्न केला, ²⁸ म्हणाला, “या नावाने शिकवू नका असा आम्ही तुम्हांला सक्त आदेश दिला होता, तरी तुम्ही आपल्या शिकवणीने यरुशलेम भरून टाकले आहे आणि या माणसाचे रक्त आमच्यावर आणण्याचा तुमचा हेतू आहे.”

²⁹ पण पेत्र व इतर प्रेषितांनी उत्तर दिले, “माणसांपेक्षा आमच्या पित्याचीच आज्ञा आम्ही पाळली पाहिजे. ³⁰ आमच्या पूर्वजांच्या पित्याने येशूला उठवले, ज्याला तुम्ही झाडावर टांगून जिवे मारले. ³¹ आमच्या पित्याने त्याला अधिपती व तारणारा म्हणून आपल्या उजव्या हाताकडे उंच केले, यासाठी की इस्राएलाला पश्चात्ताप व पापांची क्षमा द्यावी. ³² या गोष्टींचे आम्ही साक्षी आहोत, आणि आमच्या पित्याने आपली आज्ञा पाळणाऱ्यांना दिलेला पवित्र आत्माही साक्षी आहे.”

³³ हे ऐकून ते संतापले आणि त्यांना जिवे मारण्याचा त्यांनी बेत केला. ³⁴ पण गमलीएल नावाचा एक परूशी, जो सर्व लोकांचा आदरणीय नियमशास्त्रशिक्षक होता, न्यायसभेत उठला आणि त्या माणसांना थोडा वेळ बाहेर नेण्याचा आदेश दिला. ³⁵ मग तो त्यांना म्हणाला, “इस्राएल लोकांनो, या माणसांबाबत तुम्ही काय करणार आहात याचा नीट विचार करा. ³⁶ यापूर्वी थुदास उठला आणि आपण कोणीतरी मोठे आहोत असे म्हणू लागला; सुमारे चारशे माणसे त्याच्यामागे गेली. तो मारला गेला, त्याचे सर्व अनुयायी पांगले आणि सर्व काही व्यर्थ ठरले. ³⁷ त्याच्यानंतर गालीली यहूदा जनगणनेच्या काळात उठला आणि त्याने लोकांना आपल्यामागे ओढून नेले. तोही मेला आणि त्याच्यामागे गेलेले सर्व पांगले. ³⁸ म्हणून आता मी तुम्हांला सांगतो: या माणसांपासून दूर राहा व त्यांना सोडून द्या. कारण हा बेत किंवा हे कार्य माणसांकडून असेल, तर ते नष्ट होईल. ³⁹ पण ते आमच्या पित्याकडून असेल, तर तुम्ही त्यांना उलथून पाडू शकणार नाही; उलट कदाचित तुम्ही आमच्या पित्याविरुद्धच लढत आहात असे दिसून येईल.” तेव्हा त्यांनी त्याचे म्हणणे मान्य केले.

⁴⁰ त्याचे म्हणणे मान्य करून त्यांनी प्रेषितांना आत बोलावले, त्यांना फटके मारले, येशूच्या नावाने न बोलण्याचा आदेश दिला आणि त्यांना सोडून दिले. ⁴¹ तेव्हा त्या नावासाठी अपमान सोसण्यास आपण योग्य गणले गेलो म्हणून आनंद करीत ते न्यायसभेतून निघून गेले. ⁴² आणि दररोज मंदिरात व घरोघरी शिकवण्याचे व येशू हाच ख्रिस्त आहे ही सुवार्ता गाजवण्याचे त्यांनी कधीही थांबवले नाही.